Οτιδήποτε αγαπάμε το προστατεύουμε. Και οτιδήποτε δεν προστατεύουμε, σημαίνει ότι δεν το αγαπάμε. Η προσωπική μας φροντίδα για προστασία είναι εγγενής, και το γνωρίζουμε από την μητρική μέριμνα και φροντίδα για τα βρέφη, μέχρι να γίνουν ενήλικα. Διότι, προστασία δεν χρειάζεται αυτός που είναι ικανός να σταθεί στα πόδια του, όπως λέμε, αλλά ο αδύναμος, ο απροστάτευτος, ο ευάλωτος, στις εξωτερικές ή και τις εσωτερικές του αδυναμίες.

Και αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της ανάγκης για προστασία. Διότι, προστασία χρειάζεται και κάθε πολύτιμο που διαθέτουμε, όχι γιατί δεν έχει την δύναμη, αλλά γιατί από την φύση του δεν έχει την ικανότητα της προστασίας, και αυτό το κατανοούμε από τα όργανα του σώματός μας που προστατεύονται μέσα μας από τις εξωτερικές επιδράσεις. Διότι, για παράδειγμα, εάν εκτεθεί η καρδιά του ατόμου εκτός σώματος, αυτό σημαίνει θάνατο ακαριαίο, αφού έχει δημιουργηθεί για να εργάζεται εντός και όχι εκτός του σώματος.

Άρα, από το απλό αυτό παράδειγμα κατανοούμε, ότι αυτός που μελέτησε και δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα, δεν “πέταξε” κόκκαλα και σάρκες τυχαία, αλλά οργάνωσε και την επιβίωση των οργάνων, ώστε το ένα να προστατεύει το άλλο, και να λειτουργούν όλα προς το συμφέρον του ατόμου. Και αυτή η απλοϊκή διαπίστωση για την προστασία του σώματος αφ’ εαυτού, είναι η μεγαλύτερη φροντίδα και μέριμνα προστασίας από τον δημιουργό, ανεξάρτητα από παραδοχές ή απορρίψεις περί της παρουσίας και λειτουργίας του μέσα στην προσωπική μας καθημερινή ζωή.

Διότι, μπορεί να μην είμαστε όλοι ειδικοί στην λειτουργία του ανθρώπινου σώματος – και όχι μόνο, αλλά ακόμη και η απλή σκέψη και παρατήρηση αποδεικνύει την μέριμνα και τον μακρόπνοο σχεδιασμό του “κατασκευαστή” των σωμάτων, τα οποία μεταφέρουν και φέρουν την ζωή πάνω στην γη, μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα στοιχεία και δημιουργήματα, από τα χόρτα μέχρι τον άνθρωπο, αλλά και τα φυσικά υλικά που υποστηρίζουν την διατήρηση της λειτουργίας του σύμπαντος κόσμου.

Τίποτα δεν είναι “σκουπίδι” τυχαίο. Τίποτα δεν είναι περιττό, γιατί έτσι νομίζουμε. Όλα έχουν τον λόγο ύπαρξης και λειτουργίας τους μέσα στην γενικότερη λειτουργία της ζωής, και το ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας πείρα. Η μέριμνα και η προστασία του βρέφους από τους γονείς του – άσχετα από μερικές τραγικές παραφωνίες – αποτελούν το υπόδειγμα της μέριμνας για την προστασία όλων των στοιχείων, που συμβάλλουν καθημερινά στην επιβίωση του ατόμου μέσα στον φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Διότι, μέριμνα και προστασία δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος μόνο από το φυσικό περιβάλλον – αυτό είναι το εύκολο, αλλά έχει – κυρίως – ανάγκη από την προστασία των κοινωνικών κλυδωνισμών, οι οποίοι επηρεάζουν όλη την ανθρωπότητα και προσβάλλουν την αρτιότητα κάθε ατόμου. Ο δημιουργός, τον οποίο ο Χριστός αποκάλυψε ότι το όνομά του είναι Πατέρας, έχει μεριμνήσει κατά τον σχεδιασμό του σύμπαντος κόσμου, ακόμη και πόσες τρίχες θα διαθέτει το κάθε άτομο στο σώμα του. Και μπορεί μέχρι τώρα αυτό να ακουγόταν μια υπερβολή, αλλά σήμερα με την τεχνολογία ξέρουμε ότι τα πάντα είναι πλέον αριθμήσιμα, δηλαδή μπορούν να μετρηθούν και να υπολογιστούν.

Η μέριμνα του δημιουργού για προστασία αποδεικνύει όχι μόνο την αδιαμφισβήτητη σοφία του με τα logistics του που λειτουργούν εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια χωρίς διακοπή στην τροφοδοσία σε νερό, τροφές και προστασία για όλους τους πληθυσμούς πάνω στην γη, αλλά αποδεικνύει ότι βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του είναι η πρόβλεψη για προστασία κάθε πολύτιμου δημιουργήματος, που ο ίδιος έχει θέσει στην διάθεσή μας. 

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά όλοι μας, ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο ή επάγγελμα, είναι ένα μεγάλο μάθημα για την κατανόηση της διδασκαλίας του Χριστού και τον τρόπο εφαρμογής της στην ατομική μας καθημερινότητα.

Διότι στα μηνύματα του κινητού μας τηλεφώνου βλέπουμε τον αποστολέα, και εάν δεν θέλουμε σχέση μαζί του, διαγράφουμε το μήνυμα. Εάν, όμως, θέλουμε σχέση μαζί του, διότι το θέμα μάς αφορά και είναι προς το δικό μας συμφέρον, τότε ανταποκρινόμαστε ανάλογα, και αυτό είναι για το δικό μας κέρδος. Με λίγα λόγια, κάθε μήνυμα δεν είναι το ίδιο με το άλλο, διότι μπορεί στο ένα να έχουμε λόγο συμφέροντος και να το κρατάμε, ενώ το άλλο το απορρίπτουμε ή το παραμελούμε.

Δηλαδή, εναπόκειται στο άτομο η διαχείριση των μηνυμάτων, και δεν είναι μόνο θέμα του αποστολέα. Ιδιαίτερα όσα μηνύματα δεν φτάνουν σε εμάς από γνωστούς και φίλους, συνήθως τα θεωρούμε ενοχλητικά και τα διαγράφουμε από την εικόνα της οθόνης. Και αυτός ο λόγος της επιλογής, δηλαδή όταν το μήνυμα δεν προέρχονται από γνωστούς και φίλους αλλά είναι από άγνωστους, είναι ένα καθημερινό μας παιχνίδι στο τηλέφωνο.

Για τον λόγο αυτό και οι άγνωστοι δεν στέλνουν απλά ένα μήνυμα, αλλά μεριμνούν και για την εικόνα που θα φτάσει στο κινητό μας, προκειμένου με την πρώτη ματιά να δημιουργηθεί ένα οπτικό ενδιαφέρον και να μην  διαγράψουμε αυτόματα το μήνυμα. Δηλαδή, η διαφήμιση και η προσπάθεια του ξένου να ελκύσει την προσοχή μας με επιφανειακές παρεμβάσεις, είναι μια ολόκληρη επιστήμη, η οποία έχει τις ρίζες της στο βάθος της ιστορίας της ανθρωπότητας. Το άσχημο μάς απωθεί, το  ωραίο μάς ελκύει, και αυτό είναι το μυστικό, αλλά και η παγίδα.

Διότι όταν το ωραίο δεν είναι ωραίο στην ουσία του αλλά μόνο στην επιφάνειά του, αυτό θεωρούμε ότι είναι εξαπάτηση, διότι κάθε άτομο θεωρεί ως αληθινό και το περιεχόμενο, δηλαδή αντίστοιχα με την εξωτερική ωραιότητα. Συνήθως το ωραίο και το εύκολο, δεν είναι πάντα και αληθινό κατά το περιεχόμενό του. Και αυτό αποτελεί παγίδα και θέμα της ατομικής μας καθημερινότητας. Ο έλεγχος του περιεχομένου δεν είναι πάντα εύκολος, διότι απαιτεί αναζήτηση,εξερεύνηση και προβληματισμό, και όχι μόνο επιφανειακή εντύπωση.

Και αυτό δεν είναι έργο των άλλων, αλλά του ενδιαφερομένου προσώπου, εάν θέλει να αναζητήσει την αλήθεια και να μην παρασυρθεί μόνο από την εξωτερική ωραιότητα. Για τον εντοπισμό της αλήθειας του περιεχομένου απαιτείται κόπος και χρόνος, διαφορετικά αποδεχόμαστε οτιδήποτε ο άλλος μάς παρουσιάζει και οι συνέπειες είναι φυσικές. Άρα, καθήκον του ατόμου είναι να ελέγχει κάθε μήνυμα, όχι μόνο αυτά που φτάνουν στο κινητό του, αλλά και κάθε είδους ενημερώσεις και διδασκαλίες, διότι από αυτές εξαρτάται η γνώση του για το συμφέρον της επιλογής του.

Η δοκιμή είναι – κατά την διδασκαλία του Χριστού όταν πρόκειται για άγνωστο περιεχόμενο – καλύτερη μέθοδος. Δοκιμάζεις, και από την προσωπική σου εκτίμηση, προσθέτεις, αφαιρείς, υπολογίζεις και αποφασίζεις για την αποδοχή της πληροφορίας και του μηνύματος. Όλα τα δοκιμάζουμε, όσα είναι εκ πρώτης όψεως ωραία, αλλά η τελική επιλογή πρέπει να είναι συμβατή και με τις βαθύτερες ανάγκες μας, και όχι μόνο με την εξωτερική εικόνα, η οποία μπορεί να είναι ελκυστική, αλλά να μην ανταποκρίνεται και στην αλήθεια του περιεχομένου.

Το “θεαθήναι” των αρχαίων, η υποκρισία – όχι η υποκριτική τέχνη – κατά τον Χριστό, είναι κρίσιμοι παράγοντες για την γνώση της αλήθειας. Η ευθύνη της επιλογής ανήκει αποκλειστικά στο κάθε άτομο και όχι στην κοινωνία των ανθρώπων, η οποία διαθέτει τα πάντα, αλλά δεν είναι όλα προς το ατομικό μου συμφέρον. 

Η κάθε εποχή έχει τους δικούς της τρόπους έκφρασης των πραγμάτων που μπορεί να απασχολούν ένα άτομο. Έχει τους κοινούς τόπους, την κοινή αντίληψη, αλλά έχει και διαφοροποιήσεις σε σχέση με το παρελθόν, και, προφανώς, θα έχει και σε σχέση με το μέλλον.

Αυτή είναι μια αδήριτη πραγματικότητα της κοινωνικής ζωής της ανθρωπότητας, αρκεί κανείς να επισκεφτεί ένα αρχαιολογικό μουσείο μιας περιοχής, για να κατανοήσει την διαφορά μεταξύ του παλαιού και του σύγχρονου κόσμου, σε σχέση με τις εικόνες και την πρακτική της καθημερινότητας. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν σταδιακά τα πάντα. Από τον τρόπο της ενδυμασίας, των υλικών της τροφής, τις καθημερινές ασχολίες που είχαν και έχουμε και εμείς σήμερα, μέχρι τα πιο σπουδαία θέματα της ζωής, πχ ο θάνατος και τα ταφικά έθιμα, όλα έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Και φυσικά εμείς δεν θα κρίνουμε το παρελθόν, γιατί και αυτό για εκείνους τους ανθρώπους ήταν ό,τι καλύτερο είχαν μέχρι εκείνη την στιγμή.

Τώρα, τον 21ο αιώνα, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας βιώνουμε ένα νέο τρόπο ζωής, καλύτερο ή χειρότερο δεν έχει σημασία. Διότι εμείς πλέον δεν μετακινούμαστε μόνο με τα πόδια, αλλά διαθέτουμε και εξελιγμένα – που εξελίσσονται ακόμη περισσότερο καθημερινά – συστήματα μετακίνησης, με αποτέλεσμα οι ατομικοί μας χρόνοι και οι δυνάμεις να διατάσσονται με άλλη πλέον σειρά προτεραιότητας.

Διαθέτουμε περισσότερο ελεύθερο – από την εργασία μας – σπουδαίο χρόνο, δαπανούμε λιγότερη δύναμη στις καθημερινές μας απασχολήσεις, και γενικά απολαμβάνουμε – προς το παρόν ! – ένα καλύτερο κοινωνικό και προσωπικό περιβάλλον, το οποίο μάς επιτρέπει να θέτουμε διαφορετικές προτεραιότητες, από εκείνες που απασχολούσαν τους ανθρώπους των παλαιότερων εποχών.

Και αυτή ακριβώς η αλήθεια της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση της δικής μας εποχής, και το δικού μας συμφέροντος, ατομικού και κοινωνικού. Αυτή η σπουδαία διαφοροποίηση μέσων και δυνατοτήτων σε σχέση με το παρελθόν, εναπόκειται στην προσωπική μας ευθύνη να την κατανοήσουμε, και να θέσουμε νέες προτεραιότητες στην προσωπική καθημερινή μας ζωή. Η σύγκριση με τους παλαιούς δεν έχει κανένα νόημα, διότι αυξάνει τον εγωισμό μας, και αποκλείει τις βελτιώσεις στην δική μας καθημερινότητα.

Οι παλαιότεροι άνθρωποι έζησαν τότε, κάτω από τις δικές τους συνθήκες, και κρίθηκαν με βάση τα μέσα και τις συνθήκες εκείνης της εποχής. Σήμερα εμείς έχουμε άλλον τρόπο ζωής, περισσότερες ευκαιρίες έρευνας και κατανόησης του κόσμου και του εαυτού μας, γεγονός που – συνήθως – μπορεί να βελτιώσει και τις προοπτικές της προσωπικής μας ζωής. Και η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι αναφορά και εκτίμηση του καλού ή κακού παρελθόντος, αλλά είναι η πρόκληση για ένα καλύτερο μέλλον, σύμφωνα με όσα ο ίδιος και οι μαθητές του μάς εξήγησαν. Το σήμερα είναι πολύτιμο. Το παρελθόν μάς διδάσκει. Το μέλλον είναι το ζητούμενο.

Και ο Χριστός ασχολήθηκε με όλο το τρίπτυχο: προσοχή στο σήμερα, γιατί αυτό βιώνουμε. Προσοχή στο παρελθόν, γιατί από αυτό θα μάθουμε. Και – προπάντων – προσοχή στο μέλλον. Διότι η ζωή δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά σήμερα χτίζει το αύριο. Και η σύγχρονη νόηση επιβάλλει την αποδοχή της επικαιρότητας μέσα από την προσωπική μας κρίση για την κατάκτηση των στόχων μας.