Οι κατακτήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά απαιτούν την συνέργεια και σύμπραξη του ανθρώπου. Διότι μπορεί ο ουρανός να είναι εκεί από καταβολής του κόσμου, αλλά μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ήταν μόνο για θέαση και θαυμασμό για το κάλλος και την αίσθηση της ελευθερίας από την γήινη μιζέρια, που κατά κανόνα μαστίζει κάθε άνθρωπο πάνω στην γη, ανεξάρτητα από πλούτο και δόξα.
Διότι ο θάνατος, δηλαδή η απώλεια των εμπειριών – αυτό είναι το καταστάλαγμα της προσωπικής μας ζωής – όλοι κατανοούμε ότι δεν μπορεί να είναι και το τέλος αυτού του καταπληκτικού δημιουργήματος που λέγεται κόσμος, δηλαδή κόσμημα. Και είναι πραγματι κόσμημα, εάν αφαιρέσουμε την αδικία και τον πόνο από τον ψυχικό – και όχι μόνο – κόσμο μας. Αρκεί – εάν μπορούμε – να κλείσουμε μια μέρα το κινητό μας τηλέφωνο και να ανέβουμε σε ένα ύψωμα, αντικρίζοντας ένα λιβάδι ή μια απέραντη θάλασσα ή λίμνη, για να κατανοήσουμε τον κόσμο, το κόσμημα μέσα στο οποίο ζούμε, αλλά χάνουμε την εμπειρία αυτή, κρατώντας μόνο το άγχος για τις ανάγκες μας, που δεν είναι και πάντα τόσο ανάγκες.
Τα περιττά που συσσωρεύουμε όλοι μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν είναι και τόσο αναγκαία όσο νομίζουμε πολλές φορές. Αντίθετα, αργότερα συνειδητοποιούμε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει καλύτερα χωρίς πολλά από αυτά, τα οποία δεν στοίχισαν μόνο δαπάνες, αλλά στοίχισαν και τον πολύτιμο ελάχιστο χρόνο που καθένας διαθέτει στην σύντομη παραμονή του μέσα στον κόσμο αυτόν, και αντί για ευτυχία και πληρότητα, έγιναν το “στοιχειό” που μάς στοιχειώνει κάθε μέρα, απομυζώντας το πολύτιμο οξυγόνο της ελευθερίας μας.
Και ο Χριστός στο θέμα αυτό ήταν εξαιρετικά σαφής και διακριτικός. Εάν μαζεύετε περιττά πράγματα, αυτά δεν θα προσθεσουν ζωή στην καθημερινότητά σας, διότι θα γίνουν βάρος, εις βάρος της ελευθερίας που είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου. Και ενώ όλοι το αντιλαμβανόμαστε ως αλήθεια αυτό που δίδαξε ο Χριστός – ιδιαίτερα εάν περάσουν λίγα χρόνια – ωστόσο δεν αντιδρούμε, αλλά παραδινόμαστε χωρίς κανένα προβληματισμό στην πλεονεξία, και αφήνουμε την φιλαργυρία να μάς κυριεύει, λές και δεν θα ζήσουμε χωρίς πολλά από αυτά.
Η ισορροπία μεταξύ αναγκών της φαντασίας και των πραγματικών αναγκών για τον κάθε άνθρωπο είναι εξαιρετικά προσωπική του υπόθεση. Δηλαδή, κάθε άτομο καλείται στην περίοδο της εδώ επί της γης ύπαρξής του, να θέσει τα όρια των πραγματικών του αναγκών, ώστε να διαθέτει την πληρότητα που είναι αναγκαία για την προσωπική μας ισορροπία, αλλά αφήνοντας χώρο και για το μέλλον. Διότι η ικανοποίηση του παρόντος δεν είναι το όλον, αλλά είναι τμήμα του όλου, αφού το άτομο δεν ζει μόνο μια στιγμή, αλλά ζει διαδοχικές στιγμές, και αυτές οι στιγμές συνθέτουν την αλυσίδα της προσωπικής του πορείας, ανεξάρτητα από τα χρόνια που θα βιώσει την εδώ ύπαρξή του.
Σε αυτήν ακριβώς την αλήθεια έθεσε ο Χριστός την στροφή του ατόμου στην κατάκτηση της επέκεινα του τάφου πραγματικής ζωής. Όχι στην εδώ ηθελημένη στέρηση, αλλά στην ισορροπία μεταξύ των πραγματικών και των φανταστικών αναγκών μας, δηλαδή της πλεονεξίας μας. Η πλεονεξία δεν προσθέτει. Αντίθετα αφαιρεί ζωτικό χώρο από την εδώ σύντομη παρουσία μας. Αυτή είναι – ίσως – η σπουδαιότερη κατάκτηση: η πληρότητα και η ισορροπία μεταξύ αναγκών και ζωής.