Αυτό που έχει πρωτεύουσα αξία για το άτομό μας, είναι η προσωπική μας κατάκτηση μέσα στο ατομικό μας καθημερινό πρόγραμμα, είτε αυτή αφορά επιτυχία στα θέματα της καθημερινότητας, είτε αφορά μακροπρόθεσμους στόχους, προκειμένου να πετύχουμε κάτι καλύτερο στο προσωπικό μας μέλλον, πράγμα όμως που προφανώς απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια, όπως οι επιδόσεις στις σπουδές και τα αθλήματα.
Εργαζόμαστε δηλαδή καθημερινά, αλλά ο στόχος δεν αφορά μόνο το σήμερα – προφανώς το περιλαμβάνει – αλλά αφορά ζητήματα του μέλλοντος, τα οποία ωστόσο απαιτούν μακροχρόνιες διαδικασίες και όχι μόνο στιγμιαίες αποφάσεις. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην προσωπική μας καθημερινότητα. Διότι, άλλη προσπάθεια απαιτείται για τον άρτο τον επιούσιο – και όχι τον ανούσιο – και άλλη προσπάθεια απαιτείται όταν πρόκειται για κατακτήσεις που θα αποδώσουν το άρτο – τον επιούσιο και όχι τον ανούσιο – στο μέλλον, και μάλιστα στο μακρινό μέλλον. Δηλαδή το απώτερο, το απώτατο ή και το αιώνιο για όσους πιστεύουν ακόμη στην Ανάσταση του Χριστού.
Διότι το μέλλον περιλαμβάνει τον παράγοντα του μη ορατού – αφού δεν έχει έρθει ακόμη στην επιφάνεια – στοιχείου, το οποίο προϋποθέτει καλλιέργεια ανταποδοτικής πίστης, δηλαδή όχι νεκρής ή καυτηριασμένης -, αλλά ζωντανή πίστη, η οποία εγγυάται και την ανταπόδοση από ένα αναστημένο και ζωντανό ακόμη και σήμερα θεό. Αυτό το άτομο, δηλαδή, δεν κινείται μόνο στο απαραίτητο για το σήμερα στοιχείο του επιουσιου άρτου, αλλά προσδοκά ανταπόδοση και για το μέλλον, στο οποίο επενδύει με πίστη στον Αναστημένο Χριστό, δηλαδή στην διδασκαλία του, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του και έχει διατηρήσει η εκκλησία μέσα στους είκοσι αιώνες από τότε.
Διότι αυτή η διδασκαλία περιέχει τον λόγο του, και ο λόγος του δεν είναι μόνο λόγος ιστορικός, αλλά είναι και λόγος αληθείας, ο οποίος, όταν γίνει αποδεκτός από το άτομο στην συνείδησή του, τότε αρχίζει μέσα του ένας νέος γύρος ζωής, από την γέννηση έως την πλήρη μεταμόρφωση, όπου η αμφιβολία υποχωρεί σταδιακά μπροστά στην αλήθεια και την επιβεβαίωση από το έργο που εκτελεί μέσα στον άτομο ο λόγος της δικής του – του Χριστού – διδασκαλίας.
Αυτός ο λόγος δεν είναι μόνο λόγος γνώσης – που είναι -, αλλά είναι και θεόπνευστος, δηλαδή ανοίγει παράθυρα και σε άλλους ορίζοντες πλην των του επιουσιου άρτου. Διότι αυτός ο άρτος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ανταποκρίνεται – που ανταποκρίνεται – μόνο στις καθημερινές μας ανάγκες, και έχουμε όσα χρειαζόμαστε για την καθημερινή μας ζωή – μια Lamborghini δεν είναι και τόσο απαραίτητη!! -, αλλά μάς τροφοδοτεί με ελπίδα και αισιοδοξία για το ατομικό μας μέλλον, ανεξάρτητα από το τί πιστεύουν οι άλλοι για το μέλλον.
Διότι ο λόγος του Χριστού είναι λόγος αιώνιος – έχει δοκιμαστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια από δισεκατομμύρια άτομα πάνω στην γη -, άρα έχουμε μια σπουδαία παράδοση αληθείας, η οποία αποτελεί και το στερέωμα της δικής μας ατομικής πίστης για την κατάκτηση των μελλοντικών πραγμάτων, όχι μόνο της καθημερινότητας, αλλά όπως εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός, πολύ περισσότερα από όσα εμείς μπορούμε να φανταστούμε. Όχι γιατί εμείς γινόμαστε δυνατοί περισσότερο από τους άλλους, αλλά γιατί μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε την δική του διδασκαλία, που ελευθερώνει από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, και καλλιεργεί την πίστη για καλύτερες προσωπικές κατακτήσεις στο μέλλον.