Στην Ελληνική γλώσσα η λέξη κατάκτηση περιλαμβάνει τόσο το τέλος, όσο και τις διαδικασίες για να φτάσει κάποιος στο τέλος. Είναι, δηλαδή, η κατάκτηση ένα φαινόμενο με διάρκεια, αλλά έχει – κάποτε – και ένα τέλος, τον “θρίαμβο”, όπως έλεγαν οι αρχαίοι την τελετή της κατάκτησης ενός εχθρού, εξ ου και οι αψίδες του θριάμβου.
Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο όταν μιλάμε για μια κατάκτηση. Συνήθως αγνοούμε τις διαδικασίες, και εστιάζουμε μόνο στον θρίαμβο. Ωστόσο, αυτό δημιουργεί ψευδαισθήσεις, και οι ανόητοι θεωρούν ότι ο θρίαμβος ήρθε μόνος του, χωρίς τις διαδικασίες που προηγήθηκαν, χωρίς την πάλη και την αγωνία του αγώνα, χωρίς το ρίσκο και τον κίνδυνο της αποτυχίας, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος. Οι ανόητοι και αστήρικτοι κρίνουν μόνο τον θρίαμβο και την τελετή, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το τί είχε προηγηθεί αυτής της τελετής.
Έτσι, όσοι θέλουν να αγνοούν την αλήθεια των πραγμάτων της πρακτικής – και όχι της θεωρητικής – ζωής, κάνουν σημαία την τελετή του θριάμβου, για δικούς τους σκοπούς εξαπάτησης των αφελών και ακάκων ανθρώπων, οι οποίοι εμπιστεύονται άκριτα κάθε κατεργάρη, ο οποίος για δικούς του σκοπούς συμφέροντος, προβάλλει μόνο την τελετή του θριάμβου και όχι όσα – “πικρά” – είχαν προηγηθεί.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη ψεύδους. Διότι έχει μεν το στοιχείο της αλήθειας, ότι δηλαδή πράγματι κατακτήθηκε κάτι, αλλά αποκρύπτει την αιτία και τον τρόπο που αυτό το κάτι κατακτήθηκε. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός παρέπεμψε όχι στις προθέσεις και στην φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα του έργου που προηγήθηκε του θριάμβου. Διότι, εξήγησε, δεν θα θεωρηθεί κατακτητής όποιος επικαλείται τους θριάμβους του Κυρίου, αλλά εκείνος που έκανε τον “δικό του θρίαμβο” μέσα στις συμπληγάδες της προσωπικής του καθημερινής ζωής.
Όποιος κατάφερε να κερδίσει από την δική του τριβή με τον κόσμο τον πονηρό, και κατάφερε να πάρει μισθό από την δική του επιτυχία, αυτός είναι άξιος. Όποιος κατέβηκε μέσα στον στίβο, μέσα στον αγώνα και όχι από τις κερκίδες του παρατηρητή του αγώνα των άλλων, αυτός κρίνεται δίκαιος, και όχι όποιος χειροκροτεί τους θριάμβους των άλλων, χωρίς ο ίδιος να θέσει τον εαυτό του βορά των θηρίων του κόσμου, και να κερδίσει στον άνισο αγώνα. Και η εξήγηση του Χριστού ήταν και παραμένει ακριβής.
Μην χειροκροτάτε μόνο τους άλλους για τις επιτυχίες τους, αλλά κατεβείτε στον στίβο, αγωνιστείτε, προσπαθήστε να κερδίσετε τον αντί-παλο, ο οποίος θέλει να σάς κρατήσει δικούς του ομήρους με την άγνοια, χωρίς την δική σας ελευθερία, που προσφέρει η γνώση της αλήθειας και της πραγματικότητας. Χωρίς ελευθερία βούλησης και ενεργειών, δεν μπορεί να υπάρχει έπαινος για μια κατάκτηση. Ο θρίαμβος ανήκει στους νικητές που αγωνίστηκαν μέσα στον στίβο της ζωής με δική τους απόφαση και δικό τους κόστος και κινδύνους ζωής. Εκ του ασφαλούς δεν υπάρχουν – κατά κανόνα – κατακτήσεις και θρίαμβος. Ο θρίαμβος τελείται ως πράξη επαίνου, όταν έχει ολοκληρωθεί ο σκληρός αγώνας με τον αντίπαλο, ο οποίος ξέρει ότι εσύ έχεις μεγαλύτερη δύναμη, αλλά πρέπει να το αποδείξεις και στην πράξη.