Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.
Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.
Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.
Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.
Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.
Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.
Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.
Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο.