Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να κατακτήσει τα πάντα
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να κατακτήσει τα πάντα μέσα στον πρόσκαιρο βίο του, όσο και εάν εμείς νομίζουμε ότι έχουμε κατακτήσει τα πάντα. Διότι η δική μας ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα, βλέπει και σχεδιάζει, αλλά όλα αυτά γίνονται μέσα στα πλαίσια αυτής της ανθρώπινης ικανότητας, ενώ ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος και πολυδαίδαλος.
Και αυτή η επίγνωση της αλήθειας μάς κάνει πιο ταπεινούς, αφού είναι προφανές, ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει – ακόμη – κατακτήσει όλη την γνώση, και όλα τα δημιουργήματα. Οι ειδικοί επιστήμονες, οι οποίοι επεξεργάζονται αυτά τα στοιχεία του φυσικού κόσμου, αποκαλύπτουν καθημερινά άγνωστες πτυχές του κόσμου που μάς περιβάλλει, και μέσα στον οποίο περνάμε την ατομική μας καθημερινότητα.
Ξέρουμε πράγματα, έχουμε κατακτήσει πολλά πράγματα. Εκείνα όμως που έχουν απομείνει στον χώρο του άγνωστου, είναι πολύ περισσότερα, και η αναλογία – κατά τους ειδικούς είναι μόλις 4,9 % για τις γνώσεις που έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα, και 95,1% για το άγνωστο που έχουμε μπροστά μας, για να το κατακτήσουμε.
Και αυτό δηλώνει, από την μια πλευρά ότι κάτι έχουμε κάνει, όμως το μέγιστο αυτό ποσοστό της άγνοιας δημιουργεί ερωτηματικά για την συμπεριφορά μας. Διότι όταν κάποιος αγνοεί το 95% ενός πράγματος, τότε η κατάκτηση που έχει ήδη καταφέρει στην γνώση του, είναι αμελητέο ποσοστό. Ακόμη και στον κόσμο της γνώσης του ανθρώπου και του χαρακτήρα του ανθρώπου, κάτι πολύ κοντά στον κάθε άνθρωπο, το ποσοστό θα πρέπει να είναι ανάλογο για την άγνοιά μας.
Διότι – κατά κανόνα – στρέφουμε την προσοχή μας στις πράξεις και στους χαρακτήρες των άλλων, ενώ περιορίζουμε την προσωπική επίγνωση του εαυτού μας, στα στοιχειώδη της καθημερινότητας. Και αυτό προφανώς δεν είναι το καλύτερο για τον άνθρωπο. Διότι, ενώ έχουμε την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, η οποία προσεγγίζει το εσωτερικό του ατόμου κατά την έννοια της ηθικής αξιολόγησης, ωστόσο οι “μάχες” μεταξύ των ανθρώπων της καθημερινότητας αποδεικνύουν, ότι δεν είναι μόνο οι μεγάλοι πόλεμοι με τις χιλιάδες νεκρούς, αλλά αποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος αγνοεί ακόμη τις απαντήσεις στα ισχυρά ερωτήματα που θέτει η ζωή, και η αποτυχία και ο θάνατος.
Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε, για να κατακτήσουμε την γνώση και την επίγνωση του εαυτού μας, δηλαδή, όχι το φυσικό μας σώμα, αλλά του εσωτερικού ανθρώπου των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και τελικά και των προσωπικών μας πράξεων μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Η σύγκριση του εαυτού μας με τους γύρω μας, προσφέρει μια ασφάλεια ηθικής ικανοποίησης.
Όμως, το γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει την αξία του ανθρώπου ως υπόσταση και ύπαρξη, αποδεικνύει ότι δίνουμε δικαίωση στον εαυτό μας, εμποδίζοντας την εξέλιξή μας προς την κατανόηση του άγνωστου, και την κατάκτηση του γνωστού. Και ο Χριστός εξήγησε ότι η σύγκριση με τους άλλους πάντα δικαιώνει τον κρίνοντα τον εαυτό του. Όμως η σύγκριση αυτή δεν είναι επαρκής, διότι το λίγο καλύτερο από τον άλλον άνθρωπο δεν είναι το ζητούμενο για τον εαυτό μας.
Και ο Χριστός έθεσε τον πήχη στο όριο του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου. Η γνώση της δύναμης και της σοφίας του δημιουργού βρίσκεται υπεράνω της δικής μας ελαττωματικής γνώσης της αλήθειας, την γνώση της οποίας κάθε άτομο πρέπει να κατακτήσει στο πρόσκαιρο βίο του.