Η αύξηση, ως φαινόμενο της καθημερινής μας ζωής στα πάντα όσα υπάρχουν γύρω μας, αποτελεί ένα παράγοντα, τον οποίο όλοι συχνά παραβλέπουμε.
Δηλαδή, η φαινομενική εικόνα μιας στιγμής ή της μικρής περιόδου γύρω από αυτήν την στιγμή, αιχμαλωτίζει την συνείδησή μας, και ουσιαστικά την αποτρέπει ή της στερεί την ικανότητα και την δύναμη, να κατανοήσει το μέλλον ή ακόμη και να ερμηνεύσει ορθά το παρελθόν, δηλαδή από ποιους παράγοντες έχει προκύψει η εικόνα της στιγμής που εμείς έχουμε βιώσει ως πραγματικότητα.
Και αυτό δεν είναι ψευδές, αλλά είναι η μικρή αλήθεια. Διότι, εάν θέλουμε – και συνήθως δεν θέλουμε – να εξερευνήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας στην φαινόμενη εικόνα, τότε αρχίζει και η φαινομενική αλήθεια να παίρνει άλλες διαστάσεις στην συνείδησή μας, διότι αποκαλύπτεται – από την εξερεύνησή μας – ότι υπήρχαν και παράγοντες, τους οποίους αγνοούσαμε, οι οποίοι – παράγοντες – ωστόσο, είχαν διαμορφώσει και την εικόνα και το περιεχόμενό της, όπως την είχαν προσλάβει τα δικά μας αισθητήρια.
Δηλαδή, η καθημερινή μας ζωή δεν είναι νεκρές και ακίνητες εικόνες μιας φωτογραφικής μηχανής, αλλά είναι προϊόντα μιας αυξητικής και εξελισσόμενης κατάστασης, στην οποία συμμετέχουμε εκόντες ή άκοντες, και για να κατανοήσουμε ορθά το περιεχόμενο της εικόνας – κατά το τμήμα που ενδιαφέρει το δικό μας συμφέρον – θα πρέπει να ξεκινήσουμε την εξερεύνηση των μη ορατών πραγμάτων που προηγήθηκαν, και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την “παραγωγή” της εικόνας που εμείς έχουμε καταγράψει στην δική μας συνείδηση, και είναι πράγματι αληθινή.
Άρα, δεν αρκεί η αληθινή εικόνα για να αποκτήσουμε και να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας, αλλά θα πρέπει να εξερευνήσουμε – με αίσθημα προσωπικής σοβαρότητας και ευθύνης – και τους παράγοντες μέσα από τους οποίους προήλθε, ή οι οποίοι προκάλεσαν ή διαμόρφωσαν την εικόνα που εμείς κρίναμε – και προφανώς είναι – ως αληθινή.
Συνεπώς, αλήθεια δεν είναι μόνο η εικόνα, αλλά η αλήθεια αναζητείται μέσα από τα πραγματικά και όχι φανταστικά υλικά και πληροφορίες που περιέχει κάθε εικόνα, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μας ότι αυτή η αληθινή εικόνα, δεν προέκυψε ως στιγμιαίο γεγονός, αλλά ότι – όπως συμβαίνει συνήθως – είχαν προηγηθεί γεγονότα, τα οποία προκάλεσαν ή παρήγαγαν την συγκεκριμένη εικόνα για την οποία κοπιάζουμε, ή η οποία τροφοδοτεί την σκέψη και επηρεάζει τις αποφάσεις μας. Και μπορεί αυτό να ακούγεται φιλοσοφικό, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της εικόνας της προσωπικής μας καθημερινότητας.
Η εικόνα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι το παράγωγο μιας αυξητικής και εξελισσόμενης διαδικασίας, η οποία λαμβάνει μεν χώρα στον παρόντα χρόνο, αλλά βρίσκεται εκτός του προσωπικού μας φάσματος αντίληψης και κατανόησης, διότι δεν είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε τα πάντα, δηλαδή όσα επηρεάζουν ή προκαλούν μια προσωπική μας εικόνα, η οποία είναι αληθής κατά το περιεχόμενο, αλλά εμείς αγνοούμε τις αιτίες που προκάλεσαν το περιεχόμενο.
Όταν πονάει το δόντι μας, ξέρουμε – με σκληρό τρόπο – ότι αυτό είναι αλήθεια, δηλαδή ο πόνος. Εάν όμως δεν εξερευνήσουμε την αλήθεια που προκαλεί τον πόνο, τότε ο πόνος θα φέρει κακές συνέπειες. Η αύξηση φέρνει τις αλλαγές. Και χωρίς αυτές τις αλλαγές η ζωή μας δεν υπάρχει.