Από την βρεφική ηλικία το άτομο πασχίζει να κατακτήσει οτιδήποτε κρίνει ότι έχει ανάγκη. Την αγάπη από την μητέρα, την εκτίμηση από τον πατέρα και τον δάσκαλο αργότερα, την εκτίμηση και την αναγνώριση από τους άλλους στην ώριμη περίοδο της ζωής του αργότερα, και, γενικά, κάθε άτομο προσπαθεί σε κάθε φάση της προσωπικής του ζωής να κατακτήσει ότι έχει ανάγκη το ίδιο.
Και όλοι ξέρουμε ότι αυτή η προσωπική κατάκτηση δεν γίνεται χωρίς κόστος, άσχετα εάν ο ζήλος μας για την κατάκτηση απομειώνει το κόστος ψυχολογικά. Είναι λοιπόν κάθε κατάκτηση συνδυασμένη με την προσωπική μας επιθυμία να κατακτήσουμε ότι αναζητούμε, και αυτό είναι μόνο η αρχή. Διότι αργότερα αρχίζουν οι υπολογισμοί και η εκτίμηση του κόστους, και αυτό μάς φέρνει σε δυσκολία, διότι το κόστος είναι κατά κανόνα ατομικό και προσωπικό.
Είναι δε η ενεργητική δύναμη της επιθυμίας μας για μια κατάκτηση συνυφασμένη με την σοβαρότητα του θέματος, κατά την προσωπική μας άποψη και εκτίμηση. Και επειδή όλα αυτά – περί των ατομικών μας κατακτήσεων – είναι κοινός τόπος όλων των θνητών επί της γης εδώ και χιλιάδες χρόνια, για τους ανθρώπους της πίστεως αυτό έχει ιδιαίτερη αξία, εάν, δηλαδή, κατανοήσουμε την αξία της κατάκτησης σε σχέση με τους κόπους και την προσπάθεια που θα καταβάλλουμε.
Και για μεν τα καθημερινά αυτό είναι εύκολο να γίνει κατανοητό. Όταν όμως ερχόμαστε σε θέματα εκτός της καθημερινότητας, όπως είναι οι προοπτικές του άγνωστου μέλλοντος της προσωπικής μας ζωής, εκεί τα θέματα παίρνουν άλλο χαρακτήρα. Διότι, η προβλεπόμενη κατάκτηση δεν είναι ορατή, άρα το άτομο οφείλει να εξασκήσει πίστη στο μη φαινόμενο ή σε κάτι απροσδιόριστο. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, δεδομένου ότι θα πρέπει να δαπανούμε δυνάμεις για κάτι που δεν είναι ακόμη ορατό, άρα θα πρέπει να επιστρατεύουμε πίστη.
Και επειδή εκ προοιμίου κάθε κατάκτηση αφορά κάτι που δεν το έχουμε ήδη στην διάθεσή μας, αυτό επιτείνει τους φόβους μας για κάποια αποτυχία των προσπαθειών μας και μένουμε αδρανείς ή νωθροί μπροστά στην επικείμενη πορεία προς την κατάκτηση. Όμως η πορεία είναι υποχρεωτική, διότι χωρίς πορεία το άτομο απλά μένει ακίνητο χωρίς κατακτήσεις και αλλαγές στην προσωπική του καθημερινότητα. Η αδράνεια και η αναβλητικότητα, είναι συνδυασμένες με τους φόβους μας για την αναγκαιότητα μιάς κατάκτησης που δεν είναι ορατή και αποσαφηνισμένη.
Όμως χωρίς υπέρβαση αυτών των ανασταλτικών παραγόντων, καμία κατάκτηση δεν μπορεί να πετύχει, και μένουμε μόνο με την επιφανειακή θέληση χωρίς ρίζες και προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο στην προσωπική μας ζωή. Και στην διδασκαλία του χριστού αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο, για όσους ενδιαφέρονται να κατακτήσουν εκτός από την καλή καθημερινότητα, να κατακτήσουν και προοπτικές μέλλοντος αιωνίου, όπως υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός. Στην καθημερινότητα, η αδράνεια και η αναβλητικότητα πληρώνονται με στασιμότητα. Στις ανώτερες κατακτήσεις για τις οποίες μίλησε ο Χριστός, η αναβλητικότητα και η αδράνεια δεν έχουν θέση, διότι ισοδυναμούν με μη κατανόηση των αξιών για τις οποίες μίλησε και υποσχέθηκε ο Χριστός.