Το πρόσωπο και η εμφάνιση κάθε ζωντανού ατόμου είναι πολύτιμα στοιχεία της ζωής. Ωστόσο, είναι αλήθεια, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από την προσωπική μας εμπειρία στην καθημερινότητα, είναι γεγονός ότι η εικόνα, η φωτογραφία ενός προσώπου, δεν προσφέρει τίποτα, όταν έχουμε απομακρυνθεί από την επαφή με την εικόνα ή το φυσικό πρόσωπο. Διότι η εικόνα ξεθωριάζει μέσα μας, αλλοιώνεται, νομίζουμε ότι έτσι ήταν ή αλλιώς ήταν, φτιάχνουμε υποκατάστατα, και πολλές φορές παραποιούμε την αρχική και πραγματική εικόνα που είδαμε, προσθέτοντας ή αφαιρώντας στοιχεία κατά την δική μας αρέσκεια, ή κατά το μέτρον της δικής μας αντιληπτικής ικανότητας, η οποία σε κάθε περίπτωση – πάντα – είναι απόλυτα προσωπική, και πάντα απέχει λίγο ή πολύ από την πραγματική εικόνα του προσώπου.
Άλλωστε, είναι γνωστό, ότι κάθε εικόνα είναι αλήθεια για την στιγμή που το άτομο εμφανίζεται, αλλά αυτό δεν αποτελεί και την εικόνα της συνολικής ζωής και παρουσίας του. Διότι, για την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα, τα πράγματα αλλάζουν, τόσο από πλευράς θεατή – το ξέρουμε καλά, διότι και εμείς αλλάζουμε – όσο και από πλευράς του προσώπου που είδαμε κάποια στιγμή ή βλέπουμε τακτικά. Διότι κάθε θνητός αλλάζει κατά την εξωτερική του εικόνα, άσχετα από την εσωτερική του υπαρξιακή υπόσταση, η οποία δεν αλλάζει. Αλλά αυτή την υπαρξιακή εικόνα δεν μπορούμε να την δούμε και να την εκτιμήσουμε από την πρώτη μας επαφή, διότι η υπαρξιακή υπόσταση, δηλαδή ο χαρακτήρας του ζώντος ατόμου είναι βαθιά – πολύ βαθιά – κρυμμένος μέσα στο σώμα του, πράγμα αδύνατο να γίνει αντιληπτός και κατανοητός από το άλλο άτομο, όσο καιρό και αν ο θεατής παρακολουθεί την εικόνα – την μορφή – του ατόμου, για το οποίο ενδιαφέρεται.
Η εικόνα κάθε ατόμου είναι πολύτιμη. Δεν εξαντλεί όμως το περιεχόμενο – μια εικόνα είναι χίλιες μόνο λέξεις – διότι το περιεχόμενο είναι πίσω από την εικόνα, και απαιτείται προσωπική έρευνα και ενδιαφέρον, ώστε από την εικόνα να περάσει ο θεατής στο περιεχόμενο, και να ανακαλύψει τα βαθύτερα στρώματα, όπως συμβαίνει και στον γύρω κόσμο. Βλέπουμε ένα σπίτι, αλλά δεν ξέρουμε το περιεχόμενό του. Βλέπουμε ένα δέντρο, αλλά ξέρουμε τις λειτουργίες που συντελούνται μέσα στον εσωτερικό του χώρο. Βλέπουμε ένα αυτοκίνητο με τρεις επιβάτες, αλλά δεν ξέρουμε – εάν δεν μάς είναι ήδη γνωστό – ποιοί είναι οι επιβάτες και τι συζητούν αυτή την στιγμή.
Με λίγα λόγια, η εικόνα είναι πολύτιμη και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ζωή όπως την ξέρουμε. Η εικόνα όμως είναι η αρχή και δεν είναι ούτε το τέλος ούτε η ουσία. Η αναζήτηση του περιεχομένου έχει μεγαλύτερη αξία, και πολλές φορές η εικόνα αδικεί το περιεχόμενο, διότι κανένας δεν μπορεί να αποδώσει τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο της υπόστασης του εικονιζομένου. Και αυτό έκανε ο Χριστός για τους χωριανούς του. Τον ήξεραν από παιδί, ήξεραν τους γονείς του. Αλλά αυτό δεν τους βοηθούσε στην πίστη τους. Διότι η εικόνα εμπόδιζε την καλλιέργεια της πίστης στην διδασκαλία του. Έβλεπαν έναν άνθρωπο. Δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν την εικόνα και τις γνώσεις που είχαν για το φυσικό πρόσωπο, ώστε να αξιοποιήσουν την δύναμη της πίστης στο περιεχόμενο των λόγων της δικής του διδασκαλίας.