Η ανάπτυξη, από το ρήμα αναπτύσσω, ξεδιπλώνω, το αντίθετο του συμπτύσσω, διπλώνω, είναι μια έννοια παραπλήσια της αύξησης. Δηλαδή, ενώ η ανάπτυξη δηλώνει ότι ξεδιπλώνεται κάτι που υπάρχει, η αύξηση δηλώνει ότι αυξάνεται κάτι, αλλά με περισσότερο πολύπλοκο τρόπο, θα λέγαμε. Το ένα είναι κοντά στο άλλο ως έννοιες, ωστόσο δεν ταυτίζονται, αλλά αποτελούν χωριστές εκφράσεις ενός παραπλήσιου φαινομένου της φύσεως, αφού και οι δύο έννοιες αφορούν “υπάρξεις που υπάρχουν, και όχι μη υπάρξεις που δεν υπάρχουν.”
Και είναι απόλυτα κατανοητό, ότι η χρήση και των δύο εννοιών στην καθημερινή μας ζωή είναι συφυφαμένη και την ζωή. Όταν κάτι υπάρχει, αλλά είναι χωρίς ανάπτυξη, τότε έχει τελειώσει ο κύκλος της ζωής του, και το ξέρουμε καλά από τα λουλούδια στις γλάστρες μας. Αυτή ακριβώς η αλήθεια, ότι δηλαδή οτιδήποτε δεν αναπτύσσεται ή οτιδήποτε δεν αυξάνεται, είναι στην πραγματικότητα νεκρό ή ο θάνατος είναι εγγύς, έχει μεγάλη αξία, για όσους ενδιαφέρονται για την ζωή μέσα στην καθημερινή τους πρακτική ζωής.
Διότι, εάν υπάρχει κάτι που εξαρτάται από εμένα ως φυσικό και ζωντανό πρόσωπο, και παρατηρώ ότι σταμάτησε η αύξηση ή η ανάπτυξή του, τότε η ευθύνη είναι δική μου. Διότι εάν επήλθε μεν ο βιολογικός του θάνατος λόγω χρόνου, άρα δεν μπορώ να κάνω και τίποτα για να προεκτείνω τον επίγειο βίο του, τότε είμαι απαλλαγμένος από την ευθύνη. Εάν όμως το ζωντανό αυτό δημιούργημα, για το οποίο είμαι υπεύθυνος, δεν έχει εξαντλήσει το προσδόκιμο της ζωής του, αλλά η στασιμότητα και η μη αύξηση ή η μη ανάπτυξη δεν οφείλεται στην συμπλήρωση του χρόνου της ζωής του, αλλά σε στέρηση ή ασθένεια, τότε η ευθύνη για την επιβίωσή του ανήκει αποκλειστικά στο υπεύθυνο άτομο, το οποίο και κατακρίνεται για την αδιαφορία και την ανευθυνότητά του.
Και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτή είναι η αλήθεια, την οποία όλοι κατανοούμε στα πλαίσια της καθημερινής μας ζωής. Κάθε ζωντανή ύπαρξη, πολύ περισσότερο ανθρώπινη ύπαρξη, που εξαρτάται από εμένα, γιατί εγώ έχω αναλάβει να τροφοδοτώ αυτή την ύπαρξη με τα αναγκαία για την επιβίωσή της, περιμένει από εμένα, το φυσικό πρόσωπο να κάνω το δικό μου μέρος, δηλαδή να τροφοδοτήσω την ζώσα ύπαρξη με τα αναγκαία της καθημερινότητάς του, και το ξέρουμε όλοι καλά από την προσωπική μας πείρα. Η τροφοδοσία των αναγκαίων για την επιβίωση κάθε ζωντανού οργανισμού ανήκει σε κάποιον.
Διότι ο δημιουργός έχει τοποθετήσει τους νόμους της ζωής σε τάξη και επάρκεια, άσχετα εάν παρεμβαίνει η δική μας σπατάλη, και άγνοια ή παραφροσύνη, η οποία καταστρέφει, και δεν αυξάνει και δεν οικοδομεί. Και αυτή είναι η τραγωδία της καθημερινότητας. Περιμένουμε ότι αυτός που είναι υπεύθυνος θα έχει προβλέψει, και θα κάνει το δικό του καθήκον απέναντι στους άλλους. Και όταν αυτό δεν συμβαίνει από άγνοια ή αμέλεια ή σκοπιμότητα, τότε πέφτουμε από τα σύννεφα, κατηγορούμε κάθε υπεύθυνο, ενώ και εμείς πολλές φορές έχουμε κάνει αντίστοιχες αστοχίες.
Η ανάπτυξη είναι στοιχείο της ζωής και όχι του θανάτου. Το αυξάνεστε είναι εντολή της δημιουργίας, και όχι ανθρώπινη ανακάλυψη αλληλεγγύης, όπως εξήγησε ο Χριστός Η στασιμότητα και η μη αύξηση είναι η προειδοποίηση για τον επερχόμενο θάνατο, εάν δεν λάβουμε έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας της πολύτιμης ζωής, για την οποία αξίζει τον κόπο να κάνουμε τα πάντα στην δική μας καθημερινή πρακτική.