Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Η αλυσίδα της διατροφής μας είναι γνωστή. Ο άνθρωπος καταναλώνει στερεές τροφές και νερό, αλλά όλα έχουν μια προέλευση και τίποτα δεν είναι μόνο του πάνω στην γη, αλλά συνδέεται υπαρξιακά με όλα ή με μερικά από τα άλλα στοιχεία της γης. Τα χόρτα θέλουν νερό, τα ζώα καταναλώνουν τα χόρτα και το φυτικό βασίλειο, και ο άνθρωπος καταναλώνει τα πάντα, για να μπορέσει να επιβιώσει και να εκτελέσει το καθημερινό του έργο.

Άρα, όλα συνδέονται, κανένα στοιχείο δεν είναι απολύτως ανεξάρτητο, και όλα καταλήγουν στον άνθρωπο άμεσα ή έμμεσα, προκειμένου το άτομο να κάνει το δικό του τελικό έργο “συμπράττοντας” με όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Και αυτή είναι η αλήθεια της ατομικής μας ζωής, ανεξάρτητα από τις προσωπικές μας προτιμήσεις στα ζωικά ή τα φυτικά παρασκευάσματα.

Αυτό αποδεικνύει ότι όλα, μηδενός εξαιρουμένου, συνδέονται με τον άνθρωπο και κάθε ένα ξεχωριστό δημιούργημα τον προμηθεύει με τον δικό του ρόλο, για την επιβίωση του ανθρώπου πάνω στην γη. Άρα, τα logistics του δημιουργού δεν είναι αποσπασματικά και ανεξάρτητα, όπως εμείς τα θεωρούμε πολλές φορές, αλλά το ένα εξαρτάται από το άλλο, και στο τέλος ο άνθρωπος είναι εξαρτημένος, κατά την έννοια της επιβίωσης, από τα πάντα, δηλαδή όλα τα δημιουργήματα που υφίστανται πάνω στην γη.

Και αυτό είναι καταπληκτικό. Διότι η επιβίωση δεν είναι μόνο καλοπέραση, υπογραμμίζω την λέξη καλοπέραση, αλλά είναι και κατανόηση και μέριμνα για το μέλλον, δηλαδή για την επιβίωση των πάντων, αφού τα πάντα συνιστούν και αποτελούν την βάση ή τις βάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου, ο οποίος φέρει και την ευθύνη της διαχείρισης όλων αυτών των βάσεων της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε τον δικό μας ρόλο ως άνθρωποι, αλλά συμπράττουμε προς το καλύτερο, δηλαδή να κατανοήσουμε καλύτερα τους ρόλους κάθε δημιουργήματος, ώστε και εμείς – ως δημιούργημα – να εκτελούμε το δικό μας τον ρόλο για την επιβίωση.

Και αυτό αποτελεί την βάση της ζωής. Δηλαδή, η κατανόηση του ρόλου του ατόμου μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για την επιβίωση. Χωρίς χόρτα δεν μπορούν να ζήσουν τα ζώα, και χωρίς  όλα αυτά – χόρτα και ζώα – ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει. Και για τους ανθρώπους της πίστεως, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε και για την επέκεινα του φυσικού μας ορίου ζωή, ξέρουμε ότι αυτό αποτελεί την στοιχειώδη αποδοχή. Ότι, δηλαδή, το άτομο δεν υπάρχει – άρα κατά συνέπεια και η κοινωνία των ανθρώπων – και αυτό αποτελεί την βάση της κατανόησης της διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος δεν δίδαξε πώς να εξοντώνουμε καλύτερα τα ζώα και τα φυτά, αλλά δίδαξε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής, υποδεικνύοντας την δική τους λειτουργία ως παράδειγμα και για την δική μας επιστήμη.

Υπέδειξε την αξία και την τελειότητα των χόρτων που φυτρώνουν στα χωράφια, και των δέντρων που παράγουν τους καρπούς για την δική μας επιβίωση, όχι για να υποδείξει την αξία της χορτοφαγίας, αλλά για να κατανοήσουμε την μέριμνα, τα logistics του δημιουργού, τα οποία και αποτελούν την τελειότερη έκφραση επάρκειας για όλη την ανθρωπότητα από την εμφάνισή της ως καταβολή του κόσμου μέχρι σήμερα. Αυτή δεν είναι απλή πρόνοια ενός δημιουργού, αλλά είναι η τελειότερη έκφραση της αγάπης και του ενδιαφέροντος για την ζωή και την επιβίωση του δημιουργήματος. Ο δημιουργός δεν μερίμνησε μόνο για την ωραιότητα και την λαμπρότητα, αλλά και για την ύπαρξη και λειτουργία όλων των κανόνων που συνιστούν την ατομική και κοινωνική μας επιβίωση. 

Χαρακτηριστικό των καιρών μας – του 21ου αιώνα – είναι τα ταξίδια, είτε για αναψυχή είτε για λόγους επαγγελματος ή ανάγκης. Και αυτό βέβαια δεν είναι νέο, διότι οι άνθρωποι πάντα ταξίδευαν για τους ίδιους λόγους.

Ωστόσο, αυτό άλλαξε στην δική μας εποχή, δηλαδή μετά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οπότε άρχισε και η μαζική πλέον κίνηση μεγάλου αριθμού ατόμων, αν λάβουμε υπόψη μας ότι σήμερα ένα μεγάλο αεροπλάνο μπορεί να μεταφέρει τον πληθυσμό ενός χωριού. Και αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να μάς τρομάζει, διότι για να γίνεται αυτή η μετακίνηση, κάποιος λόγος ουσιαστικός υπάρχει, ακόμη και εάν εμείς δεν τον έχουμε ακόμη εντοπίσει και εξηγήσει.

Ακόμη και η μετακίνηση για αναψυχή δηλώνει μια ανάγκη του ανθρώπου να διακόψει αυτό που κάνει – όσο ωραίο και πολύτιμο και αν είναι – για να γνωρίσει κάτι άλλο, να έχει μια διαφορετική εμπειρία στην σύντομη ζωή του πάνω στον πλανήτη. Και μπορεί στους φτωχούς του κόσμου αυτό να ακούγεται ουτοπικό, ωστόσο, αφού συμβαίνει, πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας στους προβληματισμούς μας.

Με λίγα λόγια, τα ταξίδια είναι εδώ, είναι επιχείρηση μεγάλη στον οικονομικό τομέα της ανθρωπότητας, και όλοι πρέπει να το θεωρούμε ότι είναι ένα απαραίτητο στοιχείο για την σύγχρονη ζωή. Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας απλά δηλώνει ότι είμαστε εκτός τόπου και χρόνου και δεν αξίζει τον κόπο σχολιασμού.

Αυτή λοιπόν η πραγματικότητα του ταξιδιού, και μάλιστα με αεροπλάνο, μεταφέρει τις εμπειρίες μας στην διδασκαλία του Χριστού, ο οποίος, ενώ ο ίδιος πήγαινε με τα πόδια – χρησιμοποίησε μόνο μια φορά – όσο ξέρουμε – ένα γαϊδουράκι – μίλησε για την μετακίνηση στον ουρανό. Εάν τα επίγεια – είπε στον δάσκαλο που καταλάβαινε την γλώσσα της Βίβλου – σας είπα και δεν καταλαβαίνετε, τί θα καταλάβετε αν σάς μιλήσω για τα επουράνια; Εσείς εκ των κάτω είστε, εγώ εκ των άνω είμαι, και ο Παύλος αργότερα θα γράψει, ότι το πολίτευμα των ανθρώπων που πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού δεν είναι στην γη, στα – κατά τα άλλα – πολύτιμα πολιτεύματα της κοινωνίας μας, αλλά είναι στον ουρανό, και εκεί πρέπει να ψάχνετε το μέλλον σας, και όχι μόνο στο σύγχρονο παρόν της καθημερινότητας.

Η φυγή από τον χώρο και τον χρόνο της ατομικής μας πραγματικότητας που διαπιστώνουμε όλοι ότι έχουμε ανάγκη, ακριβώς αυτό δηλώνει. Ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιουργημένος μόνο για την γήινη διάσταση και καθημερινότητα της ζωής του, αλλά αναζητά και άλλες διαστάσεις, στον χώρο και χρόνο που έχει στην διάθεσή του κάθε εποχή της ανθρωπότητας. Ο Χριστός τότε μετακινήθηκε με τα πόδια για τις ανάγκες του. Εμείς σήμερα κάνουμε το ίδιο, αλλά με τα αεροπλάνα, γεφυρώνοντας ηπείρους και προσπερνώντας ωκεανούς.

Και το ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο άνθρωπος ψάχνεται, γιατί ο κόσμος των πέντε αισθήσεων δεν τον χωράει, και αυτές οι διαστάσεις που έχει στην διάθεσή του στον χώρο και τον χρόνο, δεν του είναι επαρκείς για την πληρότητα των αναγκών της προσωπικής του ζωής. Αναζητά γρήγορη μετακίνηση σε άλλες διαστάσεις, εντός ή εκτός των πέντε αισθήσεων, διότι τον ελκύει όχι το γνωστό, αλλά το άγνωστο. Και όσο το άγνωστο παραμένει άγνωστο, η έλξη γίνεται ακόμη ισχυρότερη, σε βαθμό που να σχεδιάζει και ταξίδια εκτός της γήινης πραγματικότητας. Κάτι που είχε εξηγήσει ο Χριστός, αλλά εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. 

Η εξιχνίαση κάθε ύπαρξης ανήκει στην αρμοδιότητα του ανθρώπου που ενδιαφέρεται, και δεν αποτελεί μυστήριο. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται, το αντικείμενο της εξιχνίασης υπάρχει, και το μόνο που απομένει είναι η επιθυμία και το ενδιαφέρον του ατόμου να τεθεί σε λειτουργία εξερεύνησης και εξιχνίασης.

Για όποιο όμως άτομο πιστεύει, ή θεωρεί, ότι δεν υπάρχουν θέματα για εξερεύνηση και εξιχνίαση, το ζήτημα δεν τον απασχολεί. Τα έχει όλα λυμένα και περνάει καλά. Όποιος όμως δεν είναι ικανοποιημένος στην προσωπική του ζωή από την συμπεριφορά των άλλων ή τα δικά του λάθη, το ζήτημα είναι ζωτικής σημασίας και αξίας, γιατί η εξιχνίαση θα του φέρει λύση και απελευθέρωση από την άγνοια που τον κρατούσε δέσμιο μέχρι να εξιχνιάσει την ρίζα του κακού που τον ταλαιπωρεί.

Και αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να απασχολεί κάποιο τρίτο άτομο, διότι αυτά τα θέματα των προσωπικών μας αδιεξόδων δεν είναι ζητήματα που μπορεί ένα τρίτο πρόσωπο να δώσει κάποια λύση και απελευθέρωση στο άτομο, που αναζητά την πορεία του για ένα καλύτερο αύριο. Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι κοινωνικής φύσεως, αλλά είναι απόλυτα προσωπικό, άσχετα εάν ζητήσουμε και την γνώμη κάποιου, τον οποίο εμπιστευόμαστε.

Στο τέλος τον διακόπτη τον γυρίζει το ενδιαφερόμενο άτομο, και αυτή η κίνηση θα φέρει το φως και θα διώξει το σκοτάδι από τον εσωτερικό άνθρωπο του ατόμου που αναζητά απαντήσεις για τα προσωπικά του αδιέξοδα. Το άτομο, ο άνθρωπος που υποφέρει από τα ερωτήματα ή τους εσωτερικούς του πόνους, αυτό το άτομο αποτελεί και το κέντρο της λύσης, και όχι μόνον οι άλλοι, που μπορεί να τρέξουν για βοήθεια.

Διότι, τα εσωτερικά ερωτήματα στην καθημερινότητα, δεν είναι κοινός τόπος για όλους, αφού καθένα άτομο έχει τα δικά του ερωτήματα για την ζωή και τα αξιέξοδα που τον απασχολούν. Συνεπώς, το ενδιαφερόμενο άτομο είναι το κρίσιμο στοιχείο για την λύση, και όχι ο καινωνικός μας περίγυρος. Και αυτή η αλήθεια, ότι δηλαδή το άτομο είναι το κέντρο, έλαβε ο Χριστός υπόψη του κατά την διδασκαλία του.

Ελάχιστα ασχολήθηκε με την κοινωνική εικόνα. Επικέντρωσε την προσοχή του στην ατομική περιοχή της προσωπικότητας. Δεν επεκτάθηκε στον κοινωνικό ιστό, όπως κάνουμε πολλές φορές εμείς, αλλά επικέντρωσε την εξήγηση για το θέλημα του θεού στο άτομο, και συγκεκριμένα στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου, δηλαδή στις σκέψεις, στις επιλογές, και στις αποφάσεις, τις οποίες κάθε άτομο τις διαχειρίζεται μέσα στην ατομική του συνείδηση.

Η εξωτερική εμφάνιση, αυτή δηλαδή που κρίνεται από τους άλλους, δεν είναι το κέντρο, αλλά το κέντρο βρίσκεται μέσα στο άτομο. Το άτομο γεννιέται, το άτομο υποφέρει, το άτομο αναζητά λύσεις στα προσωπικά του αδιέξοδα. Και εκεί επικέντρωσε ο Χριστός την προσοχή του, και όχι στην κριτική των άλλων. Η αλλαγή και η απελευθέρωση είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση κάθε ατόμου ανεξάρτητα από την θετική ή αρνητική συμβολή των άλλων εξωτερικά.

Η δύναμη του ατόμου, η εσωτερική του δηλαδή ικανότητα, θα είναι το ισχυρό στοιχείο, μπροστά στο οποίο καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί, όταν η δύναμη προέρχεται από τον κύριο των δυνάμεων που κατοικεί μέσα στο άτομο. Εκεί, μέσα στο άτομο, έρχονται οι δυνάμεις για την λύση των προβλημάτων. Μέσα στο άτομο λειτουργεί το “εργοστάσιο” παραγωγής δύναμης, από την ενεργητική παρουσία του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου, και όχι από τους εξωτερικούς παράγοντες της καθημερινότητας. 

Η αλλοίωση των τροφίμων είναι ένα καθημερινό παράδειγμα για το τι ακριβώς σημαίνει αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει σχέση με την υγεία και την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή μας. Ξέρουμε όλοι ότι, τα αλλοιωμένα τρόφιμα, είτε γιατί πέρασαν οι μέρες, είτε γιατί μάς περίσσεψαν, είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, και όλοι αποφεύγουμε να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι θα το πληρώσουμε με πόνους ή με νοσοκομείο ή – θεός φυλάξει! – και με θάνατο.

Αυτός είναι ο λόγος που πετάμε στα απορρίμματα οτιδήποτε δεν είναι κατάλληλο για να εισέλθει στο σώμα μας, αφού ξέρουμε ότι αυτό θα είναι για ζημία και όχι για όφελος. Και για τα μεν τρόφιμα και φάρμακα ξέρουμε όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι ότι, όσα έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν είναι κατάλληλα και ωφέλιμα για τον οργανισμό μας, και αποφεύγουμε – αν και πολλές φορές μάς πιάνει η τσιγκουνιά μας – να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι αυτό πιθανόν θα το πληρώσουμε ακριβά.

Άρα, η καθημερινή πρακτική μάς οδηγεί στην αποφυγή κατανάλωσης αλλοιωμένων τροφών, ξέροντας τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η πρακτική καθημερινή μας ενέργεια. Ο,τιδήποτε έχει λήξει η αξία του, και έχει περάσει στην αλλοίωση, δεν είναι καλό και ωφέλιμο για κατανάλωση. Μάλιστα, έχω εντοπίσει στην προσωπική μου ζωή, ότι πολλές φορές η αλλοίωση είναι ορατή, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που χρειάζεται να δοκιμάσεις, και ανάλογα να κρατήσεις ή να το απορρίψεις, αν και ξέρεις ότι σου στοιχίζει αυτή η απόρριψη.

Οτιδήποτε δεν έχει εξωτερικά αλλοιωθεί, μπορεί με την δοκιμή να το εξετάσεις και να ενεργήσεις κατάλληλα για το δικό σου συμφέρον. Και προφανώς, οτιδήποτε έχει αλλοιωθεί εξωτερικά, μυρίζει αποκρουστικά, έχει ορατούς μικροοργανισμούς, έχει αλλοιωθεί η όψη του, κλπ δεν το δοκιμάζουμε καν, αλλά το θέτουμε εκ προοιμίου στην απόρριψη. Και αυτό μπορεί να μάς στοιχίζει, αλλά το προτιμούμε από το να τρέχουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία.

Αυτή η πρακτική που εφαρμόζουμε όλοι, αποδεικνύει την τάση που έχουμε όλοι να εκτιμούμε την υγεία μας πάνω από το οικονομικό μας συμφέρον, ξέροντας ότι ένα λάθος μπορεί να μάς στοιχίσει περισσότερο, ακόμη και οικονομικά. Δηλαδή, με λίγα λόγια, όλοι εξετάζουμε τις τροφές με βάση πρώτα την υγεία μας και κατόπιν το οικονομικό συμφέρον.

Και ενώ αυτή είναι η καθημερινή πρακτική για τα τρόφιμα που συγκρατούν το σώμα μας σε υγιεινή κατάσταση όταν εισέλθουν μέσα μας, δεν κάνουμε το ίδιο, δηλαδή δεν εξετάζουμε, όσα τρέφουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο, δηλαδή τον άνθρωπο των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των συναισθημάτων, που και αυτός κατοικεί μέσα στο σώμα μας και κατευθύνει τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας. Στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας δεν δίνουμε – κατά κανόνα – καμία σημασία και δεν κάνουμε κανένα έλεγχο των εισερχομένων.

Αφήνουμε τα πάντα να εισέλθουν στον εσωτερικό μας κόσμο, χωρίς να λαμβάνουμε τα μέτρα μας για έλεγχο, και μάλιστα ενδελεχή, διότι αυτή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, θα φέρει αύριο και στο μέλλον την υγεία ή την νωθρότητα στον εσωτερικό μας κόσμο, και το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος μας, εφόσον κάτι δεν είναι προς όφελος. Και ο Χριστός στην βάση αυτή έβαλε το κέντρο της διδασκαλίας του, υποδεικνύοντας το αλάτι ως παράδειγμα απόρριψης όταν έχει χάσει την δύναμη της αλμύρας του. Το πετάς ως άχρηστο. Δεν ξεγελάς τον εαυτό σου, διότι δεν θα ωφεληθεί κανείς.