Η ελπίδα

Ακούτε την ελπίδα, την Ορθόδοξη φωνή στη σύγχρονη ζωή.*

Βρίσκεστε εδώ:Αρχική / Αρχεία για:Εκπομπές

Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Η κατάκτηση (120)

By

This entry is μέρος 118 από 119 in the series Η κατάκτηση

Κατάκτηση δεν υπάρχει, μέχρι να φτάσει το ενδιαφερόμενο άτομο στο τέλος της διαδρομής, δηλαδή να φτάσει στον στόχο, τον οποίο είχε θέσει όταν ξεκίνησε αυτή την συγκεκριμένη πορεία. Τυχόν αλλαγή στόχου κατά την πορεία υπάρχουν πολλές πιθανότητες η κατάκτηση να αποτύχει και το άτομο να χάσει οτιδήποτε έχει επενδύσει στην συγκεκριμένη απόφασή του να κατακτήσει ένα σημαντικό – για τον ίδιο – στόχο.

Και αυτό δηλώνει ότι πριν ξεκινήσει κάποιο άτομο ένα ταξίδι για ένα στόχο, πρέπει να έχει ελέγξει στον ύψιστο βαθμό την αξία του στόχου, δηλαδή να αξίζει τους κόπους της κατάκτησης. Διότι, όλοι οι στόχοι περιστοιχίζονται από απαιτήσεις και εμπόδια, και, μάλιστα, όσο πιο υψηλοί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτερα είναι τα εμπόδια, οι απαιτήσεις, αλλά και οι συναγωνισμοί ή και ανταγωνισμοί από κάποιους άλλους δίπλα του.

Με λίγα λόγια, δεν αρκεί μόνο η ωραία εικόνα των “μεταλλίων” της κατάκτησης, αλλά θα πρέπει το άτομο να έχει εξερευνήσει και όλες τις κρυφές – ή και απόκρυφες πολλές φορές – απαιτήσεις για την άφιξη στον στόχο. Και αυτή η έρευνα δεν αφορά τους άλλους, αλλά αποκλειστικά το ενδιαφερόμενο άτομο, το οποίο και θα πληρώσει το κόστος της διαδρομής. Και αυτό το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό – θα μπορούσε αυτό να είναι προβλέψιμο -, αλλά το μεγαλύτερο κόστος αφορά τα πράγματα που θυσιάζει το άτομο, προκειμένου να ασχοληθεί με την διαδρομή σε κόπους και χρόνο, αφήνοντας άλλα θέματα της καθημερινότητας – και όχι μόνο – στην άκρη.

Και αυτή η αθέατη πλευρά του κόστους απαιτεί υψηλή προσωπική ανάλυση σχέσης κόστους και κέρδους. Δηλαδή εάν το κέρδος είναι ασήμαντο, προφανώς κανείς δεν θα θέλει να επενδύσει και να θυσιάσει πολύτιμο χρόνο, χρήμα και κόπο. ‘Αρα, οι υπολογισμοί πρέπει να είναι σοβαροί και υπεύθυνοι με αριθμητικές προσεγγίσεις, όπως εξήγησε ο Χριστός προκειμένου για θέματα της ζωής, παρούσας καθημερινής, αλλά και μέλλουσας.

Το παράδειγμα που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε για το θέμα αυτό είναι το ξεκίνημα ενός αεροπλάνου για ένα ταξίδι. Στην περίπτωση αυτή ο υπεύθυνος πιλότος είναι υποχρεωμένος, όχι μόνο να ξέρει τον τελικό του στόχο και προορισμό, αλλά να έχει ελέγξει και το σκάφος, εάν έχει την ικανότητα, τα όργανα και τα εφόδια, για τον προορισμό που πρέπει να φτάσει. Πρόχειροι υπολογισμοί δεν αρκούν, για να είναι το αποτέλεσμα ασφαλές και η άφιξη στον στόχο επιτυχής. Και αυτό το απλό στοιχείο της φροντίδας και του ελέγχου για τους ανθρώπους της πίστης το τόνισε και το ανέλυσε ο ίδιος ο Χριστός.

Η επιθυμία για ζωή, παρούσα και μέλλουσα, είναι μέσα στους στόχους της πίστης στην δύναμη που διαθέτει ο Χριστός. Όμως, το ταξίδι και την διαδρομή δεν την κάνει ο Χριστός – αυτός το έκανε με επιτυχία εφάπαξ -, αλλά το κάνει ή θέλει να το κάνει το άτομο, που αγαπά – ή τουλάχιστον έτσι λέει – τον Χριστό, και θα πρέπει να συμπεριφερθεί με σοφία ελάγχου όλων των παραμέτρων μιας τέτοιας αναζήτησης και κατάκτησης του στόχου, όπως το εξήγησε ο Χριστός στην υγιαίνουσα διδασκαλία του.

Οι προχειρότητες και η επίκληση της συνδρομής του Χριστού στις δύσκολες ώρες του ταξιδιού, δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, διότι η σοφία προσδιορίζει και τον χαρακτήρα της πίστης στον παντοδύναμο θεό. Οι μωρές παρθένες είχαν ξεκινήσει με κέφι για την συμμετοχή τους στον γάμο. Απέτυχαν, αν και χτύπησαν παράκαιρα την κλειστή θύρα! 

Οδηγός κατανόησης του κόσμου (31)

By

This entry is μέρος 31 από 32 in the series Οδηγός κατανόησης του κόσμου

Η κατανόηση του κόσμου, δηλαδή πρώτα του εαυτού μας, και κατόπιν του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο περνάμε τον χρόνο της επίγειας ζωής μας, αποτελεί ένα σπουδαίο – ίσως το σπουδαιότερο – στοιχείο, από εκείνα τα οποία συνθέτουν την καθημερινή μας ευθύνη.

Και για μεν τον εαυτό μας, – σωματικό, ψυχικό – το θέμα εναπόκειται στο ενδιαφέρον μας, δηλαδή εάν μάς απασχολεί η συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους ή ακόμη και απέναντι στον εαυτό μας. Όταν όμως ερχόμαστε στην επαφή μας με το κόσμο, το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που ισχύει για το κάθε άτομο στην δική του σφαίρα διαβίωσης, εκεί τα πράγματα είναι, προφανώς, περισσότερο περίπλοκα.

Διότι κανείς δεν ξέρει τον άλλον άνθρωπο. Βλέπουμε και ακούμε μόνον. Το τί όμως έχει το άλλο άτομο μέσα του, σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα, απαιτήσεις, εντυπώσεις, κλπ, όλα αυτά παραμένουν καλά κρυμμένα μέσα του, και απαιτείται χρόνος και προσπάθεια για να γίνει κατανοητή η δική του περίπτωση σε σχέση με το δικό μου άτομο. Διότι, εκείνο που για μένα είναι κακό, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι καλό και πολύτιμο. Άρα η δική μου γνώμη και κρίση δεν καλύπτει και ολόκληρο το φάσμα των αξιών του απέναντι ατόμου.

Μια σχέση αμφίδρομη είναι πιο δύσκολα κατανοητή, από μια σχέση μονόδρομου. Εάν ο ένας διατάζει και ο άλλος υπακούει υποχρεωτικά, τότε τα πράγματα είναι απλά. Την ευθύνη την έχει όποιος έχει την εξουσία να διατάζει, και η σχέση ολοκληρώνεται. Είναι μια σχέση μονόδρομου. Εάν όμως ο άλλος απλά υποδεικνύει ένα δρόμο, αυτό δεν καθιστά τον άλλον υπόχρεο, διότι έχει και διατηρεί το δικαίωμα των δικών του επιλογών, δηλαδή να ακολουθήσει αυτόν ή έναν άλλον δρόμο.

Τότε το θέμα καθίσταται πολύπλοκο, διότι επιμερίζονται και οι ευθύνες. Αυτός που υπέδειξε τον δρόμο, είχε την ευθύνη της υπόδειξης, αλλά δεν έχει την ευθύνη της διαφορετικής πορείας, την οποία τελικά έχει επιλέξει ο άλλος. Τότε, ο “δάσκαλος” που υπέδειξε τον δρόμο διατηρεί την ευθύνη της γνώμης του. Δεν έχει όμως καμία ευθύνη για την διαφορετική πορεία που έχει επιλέξει το άτομο με προσωπική του ευθύνη. Στην περίπτωση αυτή η “υπόδειξη του δασκάλου” αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο για την αποτυχία του διαφορετικού δρόμου που έχει επιλέξει με προσωπική του ευθύνη το άλλο άτομο. Διότι απέφυγε να τηρήσει την οδηγία του “δασκάλου”.

Και επειδή αυτά αποτελούν καθημερινή εμπειρία όλων μας, είναι φυσικό η καλύτερη κατανόηση των οδηγιών του  “δασκάλου” να συνδράμει και στην καλύτερη κατανόηση του κόσμου που βρίσκεται έξω, αλλά και μέσα μας. Ο δάσκαλος δεν είναι πάντα μαζί μας. Μαζί μας είναι τα λόγια της διδασκαλίας του, τα οποία μάς θυμίζουν τις δικές του οδηγίες για το καλό, το καλύτερο και το άριστο, ώστε κατά την διάρκεια των δικών μας επιλογών, να παίρνουμε αποφάσεις που θα είναι χρήσιμες και ωφέλιμες για την δική μας περίπτωση μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα.

Ο δάσκαλος έκανε το μάθημα, πήρε την αμοιβή του. Ο μαθητής κέρδισε ή έχασε. Ο δάσκαλος ούτε καρδίζει ούτε χάνει από την αποτυχία του μαθητή, ο οποίος έκανε τις δικές του επιλογές και κέρδισε ή έχασε. Αυτή είναι η πρακτική πλευρά της διδασκαλίας του Χριστού. Ο Χριστός εξήγησε τι συμβαίνει μέσα στον σώμα του ατόμου κατά τον ψυχικό του κόσμο, δηλαδή τις λειτουργίες που γίνονται μέσα στο σώμα, αλλά δεν αφορούν μόνο το σώμα, όπως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι επιλογές. Οι μαθητές του, δηλαδή οι Χριστιανοί, έχουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών. Ο Χριστός δεν έχει καμία ευθύνη.

Άρτος και θέαμα (7)

By

Η δυνατότητα του ανθρώπου – κάθε ζωντανού ανθρώπου – αλλά και η ανάγκη του για τροφή και επαφή με το περιβάλλον, δικαιολογούν, από την μια την φύση του – έτσι πλάστηκε, έτσι δημιουργήθηκε, – και από την άλλη δηλώνει ότι το κάθε ζωντανό άτομο που ζει και κινείται πάνω στην γη, έχει ανάγκη να καλύπτει και τις δύο αυτές ανάγκες του, προκειμένου να αισθάνεται πλήρης, και τίποτα ουσιαστικό δεν του λείπει, ανεξάρτητα από την δική μας πλεονεξία, η οποία δεν μάς αφήνει να νιώσουμε την πληρότητα της ύπαρξής μας.

Και για μεν τις τροφές – να μην ξεχνάμε και την αναπνοή – το θέμα είναι εύκολα κατανοητό, διότι κάθε ζωντανός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να επιβιώσει για να ζήσει και αύριο. Το θέμα όμως της επαφής με το περιβάλλον και της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους δεν το υπολογίζουμε με την ίδια ένταση, ίσως γιατί δεν μάς κοστίζει όσο μάς κοστίζουν οι τροφές για την συντήρηση του σώματος.

Ωστόσο, η επαφή με το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους παίζει καθοριστικό ρόλο στην πληρότητα του ατόμου. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, γνωρίζει ότι εξίσου σημαντική είναι και η επαφή με τον γύρω κόσμο – τώρα πλέον ο γύρω κόσμος είναι όλος ο κόσμος και τα οκτώ δισεκατομμύρια που ζούμε πάνω στην γη, – και για την κάλυψη αυτής της ανάγκης της επαφής, ο δημιουργός έχει τοποθετήσει στο φυσικό μας σώμα και τα αντίστοιχα όργανα αίσθησης, δηλαδή την όραση, την ακοή, κλπ, προκειμένου όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να διαθέτουν αυτή την ικανότητα της επικοινωνίας.

Και αυτό δηλώνει τον αρχικό σχεδιασμό του ανθρώπινου σώματος, ότι δηλαδή σχεδιάστηκε και εφοδιάστηκε με τα αναγκαία όργανα, προκειμένου να μην στερείται αυτή την λειτουργία της ζωής, δηλαδή την επαφή με το περιβάλλον, αλλά να έχει την δυνατότητα και την ικανότητα να καλύπτει αυτόν τον τομέα καθημερινά. Και αυτό είναι κατανοητό για την πληρότητα του σώματος, ώστε να έχει όλα τα προς ζωήν καθημερινά.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι μέσα στο φυσικό μας σώμα λειτουργούν και άλλες “λειτουργίες”, οι οποίες καθιστούν το σώμα μας λειτουργικό σε σχέση με το περιβάλλον. Αλλά, όπως συμβαίνει μέσα στην καθημερινή μας ζωή, αυτή η προσαρμογή δεν είναι δεδομένη κατά την εφαρμογή της. Ενώ δηλαδή το σώμα μας λαμβάνει τροφές και αρχίζει η δική του εσωτερική διεργασία, όταν ερχόμαστε στα θέματα της επαφής μας με τους γύρω, εκεί ανακαλύπτουμε ότι αυτή η επαφή, ενώ είναι εξίσου σημαντική και απαραίτητη για την πληρότητα της ζωής μας, δεν συντελείται χωρίς την δική μας ευθύνη και μετοχικότητα.

Το άτομο αποφασίζει – όπως και για τις τροφές – τι χρειάζεται για το δικό του συμφέρον, δηλαδή το άτομο αποφασίζει τι θα ακούσει και τι θα δει, ώστε και αυτός ο τομέας να φέρει τα δικά του καλά αποτελέσματα. Άρα, η ευθύνη δεν ανήκει στους εμπόρους και στους μάγειρες, αλλά στο άτομο που έχει την ευθύνη των επιλογών του ανάλογα με τις δικές του ανάγκες.

Το άτομο επιλέγει την τροφή του, αφήνοντας στην άκρη τα δηλητηριώδη και επιζήμια, και το άτομο επιλέγει – εάν ξέρει τις ανάγκες του – και τι θα δει και θα ακούσει. Με λίγα λόγια, η ευθύνη του ατόμου δεν είναι μόνο να δει και να ακούσει ό,τι του προσφέρεται, αλλά η δική του ευθύνη είναι να επιλέγει το καλό και ωφέλιμο για την δική του ανάγκη σήμερα. Οι έμποροι διαθέτουν τα πάντα – αυτή είναι η δουλειά τους. Το άτομο όμως έχει την ευθύνη των επιλογών του.

Αυτή η ανακάλυψη της ευθύνης και η εφαρμογή της μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος της διδασκαλίας του Χριστού. Τα ζώα ξέρουν το καλό και αφήνουν στην άκρη το επιζήμιο. Ο άνθρωπος ξέρει, αλλά αδιαφορεί για τις ζημίες – ίσως από άγνοια – και το πληρώνει με τα κενά μέσα στην προσωπική του ζωή.

Έχεις μήνυμα ! (12)

By

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι – κατά κανόνα – προσωπικά, δηλαδή έχουν αποδέκτη το άτομο που λαμβάνει το μήνυμα, αλλά ο αποστολέας – συνήθως – δεν είναι ένα φυσικό πρόσωπο που γνωρίζουμε, αλλά – μπορεί – να είναι και ένα νομικό πρόσωπο, οπότε απαιτείται προσοχή. Διότι τα νομικά πρόσωπα εκπροσωπούνται από φυσικά πρόσωπα, άρα η απάντηση αφορά κατ’ αρχήν το/α φυσικό/α πρόσωπο/α, τα οποία εκπροσωπούν το νομικό πρόσωπο.

Δεν μπορεί να υπάρξει νομικό πρόσωπο, το οποίο να μην εκπροσωπείται από ένα τουλάχιστον φυσικό πρόσωπο, το οποίο έχει αναλάβει να εκπροσωπεί το νομικό πρόσωπο, στο οποίο μπορεί να συμμετέχουν – θεωρητικά και πρακτικά – απέραντα φυσικά πρόσωπα, χωρίς ευθύνη, αφού την έχουν αναθέσει σε ένα φυσικό πρόσωπο να τους εκπροσωπεί. Αυτός είναι ο ανθρώπινος νόμος.

Άρα, κάθε μήνυμα που λαμβάνουμε, πρέπει να ξέρουμε όχι μόνο το όνομα του νομικού προσώπου – εταιρεία, σύλλογο, σύνδεσμο, οργανισμό, κλπ. – αλλά πρέπει να ξέρουμε και το φυσικό πρόσωπο που το εκπροσωπεί, στο οποίο κατ’αρχήν γίνεται η αναφορά της δικής μας απάντησης στο δικό του μήνυμα. Και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από το μήνυμα που λαμβάνουμε, δηλαδή εάν μάς αφορά, και εάν μάς ενδιαφέρει το θέμα το οποίο μεταφέρει αυτό το μήνυμα.

Διότι, εάν δεν μάς αφορά, και δεν μάς ενδιαφέρει, το διαγράφουμε και το θέμα τελειώνει εδώ. Εάν όμως το θέμα του μηνύματος μάς ενδιαφέρει ως θέμα και όχι ως προσωπική υπόθεση – δώστε βοήθεια στα παιδιά του πολέμου τάδε – τότε καθένας που λαμβάνει το μήνυμα δεν υποχρεούται να απαντήσει ή να ανταποκριθεί, αλλά εάν το κάνει, τότε αυτό δηλώνει το προσωπικό του ενδιαφέρον και όχι σε σχέση με κάποιον άλλον, ο οποίος και αυτός έχει λάβει το ίδιο μήνυμα, αλλά δεν ενδιαφέρεται για το θέμα του μηνύματος.

Με λίγα λόγια, η ανταπόκριση σε ένα μήνυμα είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση – εγώ δίνω, εσύ δεν δίνεις – και αυτό είναι ζήτημα των προσωπικών μας επιλογών. Διότι τα μεγάλα ζητήματα φτάνουν ως μήνυμα στην συνείδησή μας, αλλά η απάντηση και η ανταπόκριση παραμένει πάντα και απόλυτα προσωπική. Και αυτή είναι η κεντρική αλήθεια για όλα τα μηνύματα που δεχόμαστε ή στέλνουμε καθημερινά. Το άτομο αποφασίζει για την δική του στάση και ανταπόκριση σε κάθε μήνυμα, και όχι η κοινωνία των ανθρώπων.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό το στοιχείο της προσωπικής ευθύνης απέναντι σε κάθε μήνυμα που φτάνει στα αυτιά μας ή και μέχρι την συνείδησή μας, είναι κρίσιμο ζήτημα. Εάν κρίνεις ότι το θέμα του μηνύματος, γραπτού, προφορικού ή με κάθε μέσο που φτάνει σε σένα σε αφορά, γιατί καλύπτει ένα κενό στην προσωπική σου καριέρα, τότε αναλαμβάνεις την ευθύνη της διαχείρισης εσύ.

Εάν ανταποκριθείς, η ευθύνη είναι δική σου. Εάν δεν απαντήσεις, η άρνηση και πάλι ανήκει σε σένα και όχι σε εκείνον που μπήκε στον κόπο να σου στείλει ένα μήνυμα, διότι έκρινε ότι αυτό θα ήταν για το καλό σου. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη περνάνει στον παραλήπτη, και η ανταπόκριση, θετική ή αρνητική, ανήκει αποικλειστικά στον παραλήπτη. Ο Θεός στέλνει μηνύματα με ευθύ ή με πλάγιο τρόπο. Ο άνθρωπος αποφασίζει εάν θα αξιοποιήσει τα μηνύματα αυτά, για να προχωρήσει στην αξιοποίηση του πλούτου που εκείνος έχει προετοιμάσει, για να τον απολαύσουμε εμείς μέσα από τις ατομικές μας επιλογές. 

Η κατάκτηση (119)

By

This entry is μέρος 117 από 119 in the series Η κατάκτηση

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ζητήματα και θέματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και θέματα που δεν σχετίζονται μόνο με αυτήν την καθημερινότητα, αλλά μπορεί να επεκτείνονται και σε άλλες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή στην φαντασία μας, στα αισθήματά μας, στις προσδοκίες μας για το προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και, γενικά, το ρεπερτόριο αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας είναι απέραντο, και εκτείνεται από τα απλούστερα για τις ανάγκες μας, έως τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια ή και αιώνια, για όσους “προσδοκούν Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος”, κατά το Σύμβολο της Πίστεως.

Άρα, το κάθε ζωντανό άτομο όσο ζει και κινείται πάνω στην γη, κατανοεί την απλή αυτή διαφορά μεταξύ των καθημερινών που αφορούν την ατομική μας επιβίωση, και των ατομικών και πάλι, τα οποία όμως δεν αφορούν αλλά και δεν αντιστρατεύονται τα προς επιβίωση. Διότι ο άνθρωπος, δηλαδή κάθε άτομο που γεννιέται, διαθέτει και ένα εσωτερικό κόσμο που υπάρχει και ενεργοποιείται μέσα στο φυσικό σώμα του, αλλά δεν αφορά μόνο την επιβίωση του φυσικού σώματος, αλλά αναφέρεται και αφορά και πράγματα-θέματα που αναφέρονται και σχετίζονται με το προσωπικό ή και το κοινωνικό και πανανθρώπινο γένος, δηλαδή όλη την ανθρωπότητα.

Διότι ζητήματα όπως το Δίκαιο και η Δικαιοσύνη και η απόδοση και εφαρμογή της στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν αφορά μόνο τους κατοίκους μιας περιοχής του κόσμου, αλλά είναι ζητήματα που απασχολούν κάθε ζωντανό άνθρωπο πάνω στην γη, κατά την επίγεια εδώ παραμονή του. Διότι πίσω από την Δικαιοσύνη δεν κρύβεται μόνο ο ρόλος των νομοθετών και των δικαστών, αλλά κρύβονται και τα προσωπικά μας συμφέροντα, τα οποία αφορούν ή μπορεί να αφορούν και τα παρόντα, αλλά και τα μέλλοντα. Και αυτό δεν είναι υπόθεση προσωπική μόνον – υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟΝ, αλλά αντιστοιχεί και στις αγωνίες εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως, αφού σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο της προσωπικής επιβίωσης κάθε ζώντος οργανισμού.

Με λίγα λόγια, η Δικαιοσύνη και το Δίκαιο δεν σχετίζονται μόνο με μια στιγμή της προσωπικής μας ζωής, αλλά επεκτείνονται ή μπορεί να επεκτείνονται και σε όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητάς μας, αφού η στέρηση της αλήθειας και του Δικαίου δεν είναι μόνο για το σήμερα ή δεν αφορά μόνο στα ζητήματα του σήμερα, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και περιοχές του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, όπως σημειώθηκε παραπάνω.

Άρα, το ενδιαφέρον των κατακτήσεών μας μπορεί να αφορά μικρά ζητήματα της καθημερινότητας, αλλά μπορεί να αφορά και ζητήματα, τα οποία εμπλέκουν και τις προοπτικές του προσωπικού μας μέλλοντος, με ό,τι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει στην ατομική μας φαρέτρα ενδιαφερόντων. Διότι όλα ξεκινούν από τις μνήμες του παρελθόντος, αλλά όλα δεν τελειώνουν στο σήμερα. Πολλά – ίσως τα περισσότερα – δεν περιορίζονται μόνο στον ορίζοντα ενός 24ώρου, αλλά επεκτείνονται και σε προσδοκίες και ελπίδες του μέλλοντος, και αυτό είναι ένα ανθρώπινο στοιχείο, ίσως το πολυτιμότερο που διαθέτει κάθε ανθρώπινος οργανισμός πάνω στην γη κατά την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. 

Η σειρά Ελευθερία ή θάνατος;

Ακούστε όλη την σειρά εδώ

Η σειρά Άρειος Πάγος

Ακούστε όλη την σειρά εδώ