Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Βολεμένοι όλοι μας στην παραδοσιακή μας θρησκεία, ξεχνάμε την διδασκαλία του ίδιου του Χριστού και των μαθητών του, που πρώτοι την εφάρμοσαν με επιτυχία. Και ναι μεν καλά είναι τα πανηγύρια και οι γιορτές – “βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος” έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες (Δημόκριτος), ωστόσο αυτό δεν είναι επαρκές για τις πραγματικές μας ανάγκες. Ανάγκες προσωπικές, όχι μόνον στη σφαίρα της καθημερινότητας, αλλά και στην σφαίρα της αιωνιότητας, για όσους προσδοκούμε ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.

Και προς αυτή την κατεύθυνση μας οδηγεί το επεισόδιο που περιγράφεται στο Ευαγγέλιο με τον Εκατόνταρχο και την θεραπεία του δούλου του. Ενώ δηλαδή μέχρι τότε όλοι ήξεραν ότι μόνον μέσα από την παράδοση των Εβραίων κατακτάται η αιώνια ζωή, ξαφνικά ο Χριστός “ανακαλύπτει” και μας αποκαλύπτει μια άλλη οδό, την οδό των εθνικών λαών, Ελλήνων, Ρωμαίων και δεκάδων ή εκατοντάδων λαών από τότε μέχρι σήμερα. Ποιο ήταν το συνδετικό στοιχείο μεταξύ του Χριστού και των “ειδωλολατρών” αυτών; Ένα και μοναδικό: η πίστη. Η πίστη που δεν εκφράζεται μόνον μέσα από τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετές, αλλά εκφράζεται μέσα από την καθημερινή πραγματικότητα και ορθή αντίληψη του εκάστοτε σύγχρονου κόσμου.

Διότι ο θεός δεν είναι μόνον ο θεός της παράδοσης, αλλά είναι και ο θεός που συνεχίζει να ζει, συνεχίζει να λειτουργεί και να δραστηριοποιείται στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων επί της γης. Δεν κάνει διάκριση και προσωποληψία ο θεός. Εμείς κρίνουμε κατά τα εξωτερικά θρησκευτικά γνωρίσματα. Ο δημιουργός αγαπά όλα τα δημιουργήματά του και θέλει όλοι οι άνθρωποι να έλθουν σε επίγνωση της αλήθειας, και να βιώσουν την δική του, την δημιουργική καθημερινότητα και την προοπτική της αιωνιότητας μέσα από τις δικές του πηγές ζωής.

Και στο σημείο αυτό, το επεισόδιο και η συζήτηση με τον Εκατόνταρχο αποτελεί βασική λειτουργική πυξίδα για την δική μας καθημερινότητα. Ο Χριστός όχι μόνον επαίνεσε την λογική διαδικασία πίστης του Ρωμαίου αξιωματούχου, αλλά θαύμασε και μετατόπισε το βάρος της κρίσης του: από την πίστη στην παράδοση, στην πίστη στον ζώντα θεό που συνεχίζει αδιάκοπα να ευεργετεί και να θεραπεύει κάθε κενό που υφίσταται μέσα στην προσωπική μας ζωή.

Το παράδειγμα της πίστης του Εκατόνταρχου παραπέμπει στον σύγχρονο κάθε μέρα φυσικό άνθρωπο της κοινής λογικής, ο οποίος αναζητά απαντήσεις όχι μόνον για τα αιώνια ερωτήματα της ζωής και του θανάτου, αλλά και της αποτελεσματικής καθημερινότητας. Η απόλυτη αναφορά του Χριστού στην είσοδο της βασιλείας, στην κατάκτηση του επέκεινα του φυσικού κόσμου ορίζοντα ζωής και όχι θανάτου, αποσαφηνίζει με κατηγορηματικό τρόπο την κρίση του δημιουργού.

Όλοι έχουμε την δυνατότητα και την ευκαιρία, αρκεί να καλλιεργήσουμε το ανάλογο μέγεθος πίστης στον δημιουργό και να καλλιεργήσουμε τον εσωτερικό μας άνθρωπο με τα λόγια της διδασκαλίας του ίδιου του Χριστού. Αυτό θα βελτιώσει την καθημερινότητα και θα μεταφέρει το φυσικό πρόσωπο στην ορθή αίσθηση και κατανόηση των αξιών, όπως ο δημιουργός τα έχει θέσει και όχι εμείς, οι οποίοι με την φροντίδα μας μόνο για το φαινόμενο, παραμελούμε την ουσία της ζωής, επενδύοντας στον αέρα της ανυπαρξίας.

Επειδή στην καθημερινή μας ζωή υπάρχουν θύελλες και καταιγίδες, και δεν είναι τα πράγματα ρόδινα και ωραία πάντοτε, για τον λόγο αυτό, η πορεία και ο στόχος ή οι στόχοι της ζωής μας συνολικά, έχουν ανάγκη διόρθωσης από καιρό σε καιρό.

Χωρίς να χρειάζεται να κλαίμε νυχθημερόν και επ’ άπειρον τη μοίρα μας για τα λάθη μας, υπάρχει ανάγκη διόρθωσης των στόχων μας, όσοι βέβαια έχουμε στόχους και αναζητούμε πορεία και πορείες της ζωής. Διότι αν δεν έχουμε στόχους και είμαστε ικανοποιημένοι μόνον με το “φάγωμεν” και “πίωμεν”, τότε δεν υπάρχει λόγος κάποιος να προβληματίζεται.

Ωστόσο, υπάρχουν και άνθρωποι που αγαπούν την ζωή, ψάχνουν την ζωή, αναζητούν τις προεκτάσεις της ζωής, και ενδιαφέρονται να κατακτήσουν και άλλες εμπειρίες από τις άλλες διαστάσεις της ζωής, διαστάσεις που υπάρχουν και καθένας καλείται να τις ανακαλύψει. Διότι δεν είναι μόνον ο ορατός κόσμος, αλλά είναι και ο μη εισέτι ορατός, ο κόσμος του μη εισέτι ορατού φάσματος των γεγονότων της ζωής.

Και αυτή ακριβώς ήταν – και παραμένει χιλιάδες χρόνια τώρα επίκαιρη – η διδασκαλία του Χριστού. Διότι ο Χριστός δεν δίδαξε μόνον μια βελτίωση και αναβάθμιση της καθημερινής ζωής, αλλά δίδαξε και τις διαστάσεις και την πορεία κατανόησης όλων των στοιχείων της ζωής, και όχι μόνον όσων έχουμε ήδη κατακτήσει και έχουμε γευθεί, καθένας με τον τρόπο του.

Διότι το θνητό τμήμα της ζωής μας, των 50 ή των 100 ετών, δεν είναι το παν, αλλά είναι τμήμα, είναι εμπειρία προσωπική ενός ποταμού ζωής, που πηγάζει από τον ίδιο τον δημιουργό και όχι μόνον από τους παρέμβλητους αλλά πολύτιμους γονείς μας. Δεν δίδαξε δηλαδή ο Χριστός μόνον το “αγαπάτε αλλήλους”, βασική αρχή της διδασκαλίας του, αλλά δίδαξε και την πορεία κατανόησης και μίμησης του ίδιου του δημιουργού. Πορεία κατανόησης που δεν έχει όριο φυσικό, αλλά είναι η διαρκής εμπειρία της αιώνιας ζωής.

Η άρση των εμποδίων και η διαδικασία υπέρβασης των φυσικών φραγμών που επιβάλλει η καθημερινή μας ζωή, είναι το θέμα της διδασκαλίας του Χριστού. Υπέρβαση όχι με κατεύθυνση το χάος, αλλά υπέρβαση με στόχο την κατανόηση και εμπειρική επαφή με την διάσταση της ζωής πέραν του φυσικού μας ορίου των 50 ή των 100 χρόνων.

Κέντρο της διδασκαλίας του Χριστού ήταν η προσέγγιση του ίδιου του δημιουργού που έκτισε το σύμπαν από το καθένα φυσικό πρόσωπο. Προσέγγιση που επιφέρει την καθημερινή μετάλλαξη και μεταμόρφωση προς την εικόνα του ίδιου του δημιουργού της ζωής.

Οι καθημερινές μας εργασίες και δράσεις είναι οι προσωπικές μας επιλογές. Και για κάθε επιλογή μας έχει προϋπάρξει ένα κριτήριο, που μας οδήγησε στην συγκεκριμένη επιλογή.

Και μπορεί το κριτήριο να είναι ισχυρό και αληθές ή μπορεί να είναι πρόχειρο και αμφιβόλου γνησιότητας και αληθείας. Και φυσικά όλοι κατανοούμε ότι όσο καλύτερα γνωρίζω τα πράγματα, τόσο καλύτερα κριτήρια διαθέτω, άρα και οι επιλογές μου έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Αυτά ισχύουν για την καθημερινή μας ζωή και τις καθημερινές μας δράσεις.

Ωστόσο, όλοι αποδεχόμαστε ότι τα θέματα της πίστης είναι η προϋπόθεση πολλών επιλογών μας και πολλών επιπτώσεων στην ζωή μας συνολικά. Όχι μόνον η ατομική μας ζωή επηρεάζεται από τις πεποιθήσεις μου – θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές, κλπ – αλλά πολλές φορές υπάρχουν και μεγαλύτερες επιπτώσεις, ακριβώς γιατί οι άνθρωποι του εικοστού πρώτου αιώνα διαθέτουμε μεγαλύτερη εξουσία ζωής από τους προηγούμενους αιώνες.

Σήμερα μέσα από έναν υπολογιστή ή ένα τηλέφωνο μπορείς να ασκείς κριτική ή να παρουσιάζεις έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο τον οποίο εσύ καλλιεργείς και κανένας άλλος. Σήμερα μπορείς με το αυτοκίνητό σου να ταξιδέψεις για αναψυχή ή να δολοφονήσεις ανθρώπους – (δυστυχώς). Σήμερα μπορείς με την ψήφο σου να φέρεις αλλαγές ή να διατηρήσεις στην ίδια θέση κρίσιμα πράγματα της καθημερινής μας ζωής.

Και όλα αυτά είναι εξουσία, άρα και προσωπική ευθύνη. Και όσο καλύτερα γνωρίζουμε τα πράγματα της ζωής, τόσο καλύτερες – κατά την γνώμη μας – επιλογές μπορούμε να κάνουμε. Καλύτερες σε σχέση με το ατομικό μας συμφέρον, αλλά και το γενικότερο συμφέρον του κόσμου. Και προφανώς, όσο μεγαλύτερο όραμα διαθέτω, τόσο και οι επιλογές μου είναι προσαρμοσμένες προς το όραμα αυτό: πολιτικό, αθλητικό, οικονομικό, κλπ.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός με την διδασκαλία του έβαλε το όριο της ζωής, όχι μόνον προς την κατεύθυνση μιας καλύτερης καθημερινής ζωής, αλλά έβαλε ως όριο τον ίδιο τον δημιουργό του σύμπαντος κόσμου. Όχι μόνον δηλαδή μια προσωπικότητα κομμένη και ραμμένη στα δικά μας περιορισμένα μέτρα, αλλά στα μέτρα του δημιουργού, ο οποίος έκτισε τον κόσμο, τον μικρόκοσμο (βλ. κορωνοϊό) και το μακρόκοσμο (που μετρήθηκε σε διάσταση – ακατανόητη για τον απλό πολίτη – στα 93 δισεκατομμύρια έτη φωτός μήκος – πλάτος – ύψος). Και αυτή η τελευταία εικόνα αλλάζει όλα τα δεδομένα των κριτηρίων των επιλογών μας.

Διότι ο Χριστός δεν μας κάλεσε να υπερβούμε την δική μας μικρότητα και αδυναμία, αλλά μας κάλεσε να προσαρμόσουμε τον στόχο της πίστης μας – άρα και της ζωής μας – στο μέγεθος, στις δυνατότητες και ικανότητες ενός δημιουργού, που κτίζει μια καθημερινότητα, όχι στις δικές μας διαστάσεις, αλλά στο δικό του υπερβάλλον μέγεθος δυνάμεως, αγάπης και σωφρονισμού.