Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πια ένα άπιαστο μακρινό όνειρο, αλλά είναι μια πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής, ανεξάρτητα από τον τόπο που ζει ο κάθε άνθρωπος. Τα αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα, ιδέες και βόμβες ή πολιτισμό, και γενικά στον ουρανό έχει μεταφερθεί σταδιακά – και χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει την αλλαγή-  ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής καθημερινής ζωής.

Εάν δε λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός ότι, όχι μόνο μεταφέρουν τα αεροπλάνα ανθρώπους και τα λοιπά, αλλά στον 21ο αιώνα όλες μας οι διαδικασίες λειτουργούν μέσω των δορυφόρων που κινούνται στον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας – όχι δηλαδή και πολύ μακριά – είναι προφανές ότι η ζωή μας έχει μπει για τα καλά στην φάση του ουρανού, και όχι μόνο πλέον μόνο της γης, όπως συνέβαινε ανέκαθεν, και μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

Τώρα ο ουρανός δεν είναι μόνο για να τον θαυμάζουμε τις νύχτες, ή να μάς φωτίζει ο ήλιος, αλλά έχει γίνει σταδιακά τμήμα της προσωπικής μας καθημερινής ζωής, χωρίς να το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της μεγαλύτερης ηλικίας. Βαδίζουμε εξ ανάγκης σε ένα δρόμο που ο ουρανός δεν είναι πλέον μακριά, αλλά είναι τμήμα των καθημερινών μας πρακτικών διαδικασιών, και αυτό έχει παγιωθεί μέσα στις συνειδήσεις μας, διότι δεν υπάρχει και άλλη διέξοδος.

Η άρνηση αυτής της αλήθειας και της πραγματικότητας, απλώς συνιστά ηθελημένη παραπλάνηση του εαυτού μας, και θα το συναντήσουμε μπροστά μας όταν χρειαστεί – και συνήθως χρειάζεται πολλάκις και πολυτρόπως – να τον χρησιμοποιήσουμε ως χώρο μεταφοράς αναγκαίων πραγμάτων ή του ίδιου του εαυτού μας. Άρα, το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πλέον φαντασία ή βιβλική προφητεία, αλλά είναι τμήμα της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Διότι, και όσοι ακόμη δεν χρησιμοποιούν τα αεροπάνα ή τις δορυφορικές συνδέσεις στα τηλεφωνα – και όχι μόνο -, βλέπουν τους άλλους να τα χρησιμοποιούν και μαθαίνουν ότι τελικά ο ουρανός παίζει καθοριστικό ρόλο σε όλες μας τις δραστηριότητες. Η συναισθηματική αξία παρέμεινε. Προστέθηκε όμως και η πρακτική αξία, η οποία και καλύπτει τις ανάγκες όλων μας στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, οι άνθρωποι της πίστεως, όσοι δηλαδή αναζητούμε θέλημα θεού στην ατομική μας καθημερινή ζωή, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Το ρομαντικό τμήμα της θέασης των άστρων και του φεγγαριού, τώρα είναι πλέον ένα τμήμα – συνήθως το μικρότερο – του ανθρώπινου ενδιαφέροντος. Η αλήθεια στην πρακτική της εφαρμογή, παίζει πιο σημαντικό ρόλο, και μάλιστα αυξανόμενης χωρητικότητας, από ότι συνέβαινε στο παρελθόν και στις φαντασίες των αισθημάτων μας.

Τώρα η πραγματικότητα θέλει- έχει ανάγκη – τον ουρανό, και χωρίς τον δικό του χώρο, ο άνθρπος αισθάνεται πνιγμένος, αγχωμένος από την στενότητα του χώρου που υφίσταται πάνω στην γη. Ο άνθρωπος αναζητά πλέον όλο και περισσότερο τα δικαιώματά του πέρα από τους φυσικούς ορίζοντες, όπως αυτοί είχαν διαμορφωθεί μέχρι τον 20ο αιώνα. Τώρα όλα πλέον λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους το τί συμβαίνει στον ουρανό, από τα αεροπλάνα μέχρι τα μηνύματα, διότι από εκεί – και μέσω αυτού – μετακινούνται όλα τα αγαθά. Στην διδασκαλία του Χριστού ο ουρανός είναι το μεγάλο πεδίο εξερεύνησης για τον άνθρωπο της πίστης. Ως εν ουρανώ και επί της γης. ΟΧΙ ως επί της γης και εν ουρανώ!!!

Οι γαλαξίες ποτέ δεν ήταν χαμένοι. Βρίσκονται εκεί από την δημιουργία του κόσμου, είτε πριν από 8 χιλιάδες χρόνια, είτε πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι έγιναν τον 20ο ή πριν από μερικούς σιώνες. Διότι είναι γνωστοί ως παρουσία από την αρχαιότητα, οπότε και επινοήθηκαν τα “ζώδια” που απασχολούν και τους δικούς μας καιρούς.

Με λίγα λόγια, οι γαλαξίες και τα αστέρια στον ουρανό δεν έγιναν τώρα, στις μέρες μας, αλλά είναι αρχέγονα – με οποιαδήποτε χρονική έννοια θέλει κάποιος να τα δηλώσει – και μένουν εκεί μέχρι τις δικές μας μέρες που εμείς καταφέραμε να φτιάξουμε όργανα, προκειμένου να δούμε πιο καθαρά τον έναστρο ουρανό, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα περισσότερο από περιγραφή της αποκάλυψης και της δικής μας ανακάλυψης και εντοπισμό.

Τα όργανα και η διάθεση η δική μας ανακάλυψε τα αστέρια και τους γαλαξίες. Η αποκάλυψή τους όμως είναι μια βαθύτερη διαδικασία, η οποία απλώνεται σε βάθος πολλών αιώνων και πολλών αποκαλύψεων, διότι ο άνθρωπος ανακαλύπτει, αλλά κάποιος άλλος έχει φροντίσει να υπάρχουν εκεί μέχρι εμείς να τα ανακαλύψουμε. Και αυτή είναι η λογική των πραγμάτων.

Αγοράζεις εσύ σήμερα αυτοκίνητο, γιατί κάποιος άλλος πριν από σένα μερίμνησε να το κατασκευάσει, υποπτευόμενος τις μελλοντικές σου ανάγκες, και φρόντισε για την τιμή του να είναι προσιτή στο δικό σου βαλάντιο, και οργάνωσε όλα τα logistics, ώστε να είναι δυνατόν σήμερα εσύ να καλύψεις μια ανάγκη σου, την οποία εσύ την ανακάλυψες σήμερα, αλλά κάποιος ήξερε ότι εσύ κάποτε θα το έχεις ανάγκη, και μερίμνησε για όλες τις διαδικασίες και τις λεπτομέρειες, ώστε εσύ να περνάς καλύτερα.

Το προνοούντες τα καλά, είναι το βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Χριστού, και μάλιστα όχι μόνο για την κάλυψη των εποχιακών μας αναγκών – όλες μας οι ανάγκες πάνω στην γη είναι εποχιακές – αλλά και για τις μεγαλύτερης διάρκειας και αντοχής ανάγκες μας. Ο αέρας και το νερό, οι κανονικές και ανεκτές θερμοκρασίες, οι κύκλοι της φύσης με τις εποχές, και μυριάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες ανάγκες μας έχουν προβλεφθεί από τον δημιουργό πριν ακόμη την καταβολή του παρόντος κόσμου, αφού όλοι ξέρουμε ότι “του φρονίμου το παιδί, πριν πεινάσει μαγειρεύει”, δηλαδή μεριμά εκ των προτέρων – προνοεί – για οτιδήποτε ξέρει ότι θα χρειαστεί στο μέλλον, και αυτό είναι πράξη αγάπης και σύμπραξης, και όχι απάτης και εξαπάτησης από τον δημιουργό.

Το ότι εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στην τρεχάλα της ατομικής μας καθημερινότητας, δεν είναι πρόβλημα του δημιουργού, αλλά είναι δική μας άγνοια και δική μας παράλειψη, να αναζητήσουμε την ύπαρξη. Να αναζητήσουμε όσα υπάρχουν και αποκαλύπτονται, ενώ εμείς είμαστε ράθυμοι να τα ανακαλύψουμε. Οι γαλαξίες ήταν εκεί από καταβολής του κόσμου. Ο άνθρωπος δεν σήκωνε τα μάτια να τους δει και να τους εξερευνήσει.

Τώρα, χάρη στην μείωση της ραθυμίας μας, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε πράγματα πολύτιμα που υπάρχουν, αλλά εμείς τα αγνοούμε. Και αυτή ήταν η ουσία της διδασκαλίας του Χριστού. Χτυπήστε την πόρτα και η πόρτα θα ανοίξει. Όποιος επιμένει και αναζητά, πληρώνοντας το κόστος και επενδύει στην αξία της ανακάλυψής του, εξήγησε ο Χριστός, αυτός θα είναι ο τυχερός της παρέας. Οι γαλαξίες ήταν εκεί. Εμείς τους ανακαλύπτουμε σήμερα. 

Όταν η ανθρωπότητα σταμάτησε να ψάχνει και να έχει ερωτηματα και προβληματισμούς, τότε ήρθε σταδιακά η πτώση και η διάλυση. Διότι κορμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αναζήτηση του καλύτερου, με κατεύθυνση το τέλειο, το οποίο κανείς δεν το φτάνει, αλλά πορεύεται προς την τελειότητα, ξεχνώντας το παρελθόν. Όχι γιατί το παρελθόν ήταν κακό – πολλές φορές ήταν -, αλλά γιατί η παρούσα κάθε εποχή κατάσταση, απαιτούσε την εξιχνίαση του άγνωστου που μάς περιβάλλει, σε φυσικά και μεταφυσικά δεδομένα.

Διότι είναι γνωστό ότι ο κόσμος δεν περιορίζεται μόνο σε όσα αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά υπάρχουν και πράγματα – δυστυχώς πολύ περισσότερα – που εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε, ωστόσο είναι εκεί έξω, και περιμένουν την συνάντησή μας για να αφαιρέσουν ή να προσθέσουν σε οτιδήποτε έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα μετά τον 20ο αιώνα, όλοι ξέρουμε ότι όσα μέχρι σήμερα ξέραμε, είναι μόλις το ελάχιστο, σχεδόν πέντε τις εκατό. Δηλαδή αγνοούμε το ενενήντα πέντε, άρα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και η εξερεύνηση του άγνωστου και των ορίων του παραμένει πάντοτε στο τραπέζι για τους ενδιαφερομένους για την ζωή και το μέλλον, το ατομικό και το κοινωνικό, αλλά και το υπαρξιακό, για όποιο άτομο έχει τέτοιες ανησυχίες και ερωτήματα. Διότι ο θάνατος δεν είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, και κανείς δεν θέλει να πεθάνει, άρα, αναζητούμε τρόπους παράτασης της ζωής, και ώθηση του θανάτου προς τα πίσω, αυξάνοντας το προσδόκιμο, αλλά και την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.

Και αυτόν τον κανόνα των αναζητήσεων και των ερωτημάτων της ζωής ήρθε ο Χριστός να τον θέσει ως κέντρο της δικής του διδασκαλίας, τόσο ως προς την παρούσα επί γης σύντομη προσωπική παρουσία μας, όσο και ως προς τις προοπτικές του μέλλοντος. Κανέναν δεν έσπρωξε ο χριστός να τον ακολουθήσει. Ακόμη και αυτοί που τον ακολουθούσαν δεν ήταν σταθεροί γύρω του, και αυτό αποδείχθηκε όταν τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον σταυρό.

Ήταν δε τόσο σίγουρος για την αξία της διδασκαλίας του, ώστε δεν δίστασε σε κάποιες περιπτώσεις, να προκαλέσει και όσους από τους στενούς του μαθητές ήθελαν να αποχωρήσουν για οποιοδήποτε λόγο, κυρίως γιατί δεν καταλάβαιναν όσα τους έλεγε και τους εξηγούσε. Η αξία της διδασκαλίας του ήταν τόσο πολύτιμη, που δεν την χάρισε σε κανένα πρόσωπο που δεν είχε αυτό το ίδιο το πρόσωπο αποφασίσει να τον ακολουθήσει και να πληρώσει το κόστος των επιλογών του.

Διότι η διδασκαλία του, και αναφέρομαι στην υγιαίνουσα διδασκαλία και όχι στις – κατά τα άλλα – πολύτιμες ανθρώπινες διδασκαλίες και παραδόσεις, προσφέρει στροφή του ατόμου από την αδιαφορία στην αναζήτηση, από την γνώση στην παραδοχή της άγνοιας για να κατακτήσει την άγνωστη εκείνη την στιγμή γνώση, από την άμμο της ερήμου να υψώσει το βλέμμα του προς τον ουρανό, από όπου έρχονται οι ευλογίες και η αλήθεια της ζωής, από τα στενά και κακοποιημένα όρια της γης στα ανεξερεύνητα όρια του άγνωστου διαστήματος, από την μιζέρια στην αφθονία της χαράς και της εσωτερικής ειρήνης, και από την φτώχεια των αισθημάτων και των συναισθημάτων, στον ανεξιχνίαστο θησαυρό που βρίσκεται πέραν από τον φυσικό ουρανό, εκεί που οι δυνάμεις της γνώσης και της άγνοιας συγκρούονται, για να βγει ο κερδισμένος που αγάπησε και δεν μίσησε κανένα και για κανένα λόγο. 

Κατακτώντας κάτι, έχουμε εξουσία πάνω στην κατάκτηση και στο αντικείμενο, το οποίο αυτή περιλαμβάνει. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για αέρα, αλλά πρόκειται για τα εμπράγματα δικαιώματα, τα οποία και μπορεί το άτομο να τα ασκεί, κατά τον νόμο που ισχύει κάθε φορά, και για τον σκοπό που το άτομο αποφασίζει ως κατακτητής και κύριος.

Κανείς άλλος δεν έχει εξουσία πάνω στην κατάκτηση ενός άλλου, παρά μόνον εάν του αποσπάσει αυτή την κατάκτηση με άλλου είδους κατάκτηση, δηλαδή εάν την ενσωματώσει σε μια μεγαλύτερης έκτασης κατάκτηση, εντός της οποίας μεταφέρεται και το μικρότερο τμήμα που αποτελούσε νωρίτερα την μικρή κατάκτηση του προηγούμενου κατακτητή. Και αυτή είναι η πρακτική αλήθεια της ζωής. Κανείε δεν είναι απόλυτα κύριος πάνω σε κάτι, διότι μπορεί ένας ισχυρότερος να κατακτήσει την δική του κατάκτηση, και ο ίδιος να απολέσει την εξουσία επί της μικρής του κατακτήσεως.

Και αυτό είναι η πρακτική εικόνα της προσωπικής μας καθημερινότητας. Κατακτούμε κάτι προσωπικό με κόπο που μάς αποφέρει  κέρδος, αλλά πολλές φορές – συνήθως πάντα – έρχεται ο ισχυρότερος που ενσωματώνει την δική μας κατάκτηση μέσα στην δική του μεγαλύτερη αρμοδιότητα και εξουσία, και το άτομο χάνει τα δικαιώματα του κατακτητή, και αποβαίνει απλός διαχειριστής, αλλά υπό την εξουσία του μεγαλύτερου κατακτητή.

Το χωνευτήρι της ζωής δεν είναι ανέκδοτο, αλλά σκληρή πραγματικότητα, και καθένας που κατακτά κάτι πρέπει να ξέρει και να το προστατεύει από τον ισχυρότερο. Διαφορετικά, έχει την εντύπωση του κατακτητή, αλλά τελικά υπακούει στον ισχυρότερο, προσαρμόζοντας την δική του μικρή εξουσία, στα μέτρα και στην θέληση του ισχυρότερου. Και αυτά μπορεί να ακούγονται φιλοσοφικά, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της ζωής, και καθένας που θέλει να ζήσει ως κατακτητής, οφείλει να προστατεύει την κατάκτησή του από κάθε ισχυρό, διότι το άτομο ποτέ δεν είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται στον ισχυρότερο του κόσμου.

Και αυτή είναι η πρόβλεψη της διδασκαλίας του Χριστού. Κάθε κατάκτηση του ατόμου, πρέπει να εντάσσεται μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου σχεδιασμού εξουσίας, ώστε το άτομο να παρακρατεί την κυριότητα πάνω στην δική του μικρή κατάκτηση. Η αύξηση της δύναμης του μικρού κατακτητή είναι μονόδρομος. Διότι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πάντα εποφθαλμιά την περιουσία του μικρότερου και αδύνατου, και θέλει να την κατακτήσει ο ίδιος, προκειμένου να μεγαλώσει την δική του εξουσία. Και στο ζήτημα αυτό της εξουσίας επί των κατακτήσεων, ο αγώνας είναι μέχρι θανάτου, και το ξέρουμε καλά από τους ανταγωνιστές.

Ο Χριστός υπέδειξε τρόπους αποφυγής συγκρούσεων, αλλά και διατήρησης της εξουσίας. Διότι κανείς δεν εξουσιάζει κάτι εκτός από το σώμα του. Όλα τα λοιπά ανήκουν στην εξουσία του κράτους του κόσμου, και η δύναμη του κράτους είναι πάντα ισχυρότερη από την ατομική μας δύναμη. Η επίδειξη ισχύος του αδύναμου μπροστά στον ισχυρότερο είναι λόγος θανάτου και εξαφάνισης της εξουσίας του μικρού.

Η ταπεινότητα στις σκέψεις και τις αποφάσεις, αλλά και ο ταπεινός και ήσυχος τρόπος αύξησης της εξουσίας, είναι οι δύο παράγοντες αποφυγής συγκρούσεων, ενώ την ίδια ώρα το άτομο ενδυναμώνεται από την πίστη του στον ισχυρότερο πάντων. Στον Χριστό που έχει κάθε εξουσία στον ουρανό, αλλά και στην γη, όταν εμείς δεν κάνουμε δικά μας λάθη υπερηφάνειας.