Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Αν και η σύγχρονη εικόνα της ζωής μας δεν περιλαμβάνει στην καθημερινότητά μας πηγές και ποτάμια, αφού το νερό πλέον τρέχει μέσα από τις βρύσες του σπιτιού μας, ωστόσο όλοι ξέρουμε ότι η πηγή είναι το σημείο από το οποίο εξέρχεται το νερό και έχει μερικά χαρακτηριστικά. Πρώτον δεν σταματά και δεν τελειώνει σε λίγο. Δεύτερον είναι πάντα φρέσκο, ζωντανό, δροσερό. Τρίτον είναι καθαρό από κάθε παράγοντα που δεν θα ήθελε να πίνουμε καθαρό νερό. Τρίτο είναι δωρεάν. Τέταρτον μπορούμε να επιλέξουμε από ποια πηγή θα πιούμε, από μια πηγή με λίγο νερό ή από μια πηγή με άφθονο νερό. Πέμπτον μπορούμε να εξετάσουμε, να δοκιμάσουμε, να απορρίψουμε. Έκτον δεν αλλάζει κάθε λίγο θέση και τόπο. Και τέλος κανείς δεν μπορεί να διακόψει την έξοδο του νερού από την πηγή, σε αντίθεση με την βρύση όπου όχι μόνον αν δεν έχουμε πληρώσει τον λογαριασμό, αλλά και αν κάποιος κακόβουλα και αυθαίρετα θέλει να μας στερήσει το βασικό και αναγκαίο για τη ζωή μας αυτό αγαθό ή αν το σύστημα μεταφοράς του νερού έχει υποστεί ζημία ή έχει καταστραφεί ολοσχερώς. Και είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για μάθημα υδραυλικής και οικιακής οικονομίας.

Ο τίτλος δεν σημαίνει εκείνα που θα χρειαστεί να ξοδέψουμε τον επόμενο χρόνο, αλλά δηλώνει τις ώρες και τις μέρες που ξοδεύουμε για κάτι. Διότι είναι προφανές ότι όσο περισσότερα χρόνο ξοδεύουμε για ένα ζήτημα, τόσο περισσότερο σημαντικό το θεωρούμε. Αν λοιπόν ρίξουμε μια ματιά στη ζωή μας, εύκολα μπορούμε να αναγνωρίσουμε σε ποια πράγματα έχουμε δαπανήσει περισσότερο χρόνο, άρα αυτά θεωρούμε ως πιο σημαντικά. Και με αυτό το μέτρο μπορούμε να εξηγήσουμε τα αποτελέσματα, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της πίστης, της καλλιέργειας και της ανάπτυξης της πίστης, σε σχέση με το αντικείμενο της πίστης μας και των αποτελεσμάτων από αυτήν την καλλιέργεια. Αν έχουμε επενδύσει πλούσιο χρόνο στην μελέτη των Ιερών Κειμένων και έχουμε δαπανήσει χρόνο στην κατανόηση των Γραφών, αυτό πρώτοι εμείς το καταλαβαίνουμε. Και από τα αποτελέσματα, από τις εξωτερικές εκδηλώσεις, το κατανοούν και όσοι κινούνται στο περιβάλλον μας και όχι μόνον.

Το ποιον περιμένεις έχει μεγάλη σημασία, διότι αυτόν που περιμένεις αυτός θα έλθει. Το τι περιμένεις είναι το ίδιο. Αν περιμένεις κάποιον ή κάτι σε ένα σταθμό, σε ένα σημείο συνάντησης, προφανώς δεν ικανοποιείσαι με αυτούς που έρχονται, αλλά δεν είναι το πρόσωπο που εσύ περιμένεις. Αν έλθουν χιλιάδες αλλά δεν έλθει αυτός που εσύ περιμένεις, μάταια η αναμονή και η προσμονή σου. Η διάκριση δηλαδή με την οποία εξετάζουμε το πλήθος που έρχεται έχει ένα και μοναδικό κριτήριο. Την ταύτιση των προσώπων με εκείνο που εγώ περιμένω.
Στην περίπτωση του Χριστού κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να υποκαταστήσει τον Δάσκαλο με κάποιον άλλον, μαθητή, συνεργάτη, συγγενή ή χωριανό του. Στα Ιερά Γράμματα αυτό αποσαφηνίζεται με απόλυτο τρόπο. Οι μαθητές είναι μαθητές και όχι ο Διδάσκαλος, οι φίλοι και συνεργάτες το ίδιο, οι συγγενείς και οι χωριανοί το ίδιο. Δεν αναφέρεται ούτε μία περίπτωση που κάποιος μπέρδεψε τον Διδάσκαλο με τους μαθητές του, τους συνεργάτες, τους συγγενείς και τους φίλους. Η σύγχυση και στρέβλωση της αλήθειας αυτής είναι χαρακτηριστικό της δικής μας αμάθειας και της δικής μας έλλειψης ενδιαφέροντος να μάθουμε και να διακρίνουμε μέσα στο πλήθος των πληροφοριών αυτήν την αλήθεια.

Προσμένω δεν σημαίνει απλά κάθομαι και περνάει ο καιρός, αλλά σημαίνει περιμένω κάτι να γίνει. Δεν δηλώνει δηλαδή απραξία, αλλά δηλώνει ενεργητική αναμονή συγκεκριμένου πράγματος. Δηλώνει ότι έχω στραμμένη την προσοχή μου σε κάτι το οποίο έρχεται. Δηλώνει ότι εν γνώσει μου ξοδεύω τον χρόνο μου περιμένοντας κάτι να γίνει ή κάτι να έλθει, το οποίο είναι τόσο σημαντικό ώστε να αξίζει τον κόπο τον οποίο καταβάλω, να αξίζει τον χρόνο τον οποίο ξοδεύω περιμένοντας. Και η προσμονή, η αναμονή, η δαπάνη του χρόνου μου για κάτι που πιστεύω ότι έρχεται και είναι σημαντικό αφ’ εαυτού, είναι τα στοιχεία εκείνα που αποδεικνύουν ότι αξιολογώ ως σημαντικό – και καλό και συμφέρον για μένα – αυτό που έρχεται. Στα Ιερά Γράμματα η παράμετρος αυτή της αναμονής και της προσμονής έχει καθοριστικό ρόλο στην κατανόηση των γεγονότων που περιγράφουν, διότι περιλαμβάνει τόσο την διάθεση και δαπάνη του χρόνου, όσο και την αξιολόγηση ως σημαντικού του γεγονότος που έρχεται.

Όσοι ταξιδεύουμε, όσοι οδηγούμε αυτοκίνητο, γνωρίζουμε ότι πάντα ξεκινούμε για να κάνουμε μια διαδρομή. Υπάρχει αφετηρία αλλά υπάρχει και πέρας της διαδρομής. Σε κάθε όμως περίπτωση γνωρίζουμε ότι η διαδρομή, από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή ενέχει κινδύνους και απαιτεί τη μέγιστη προσοχή μας κάθε στιγμή. Δεν υπάρχει στιγμή, δεν υπάρχει δευτερόλεπτο, από την στιγμή της έναρξης της πορείας μέχρι και το έσχατο λεπτό, που κάποιος υπεύθυνος άνθρωπος να μην αναγνωρίζει την ανάγκη συνεχούς προσοχής και εγρήγορσης. Και αυτό γιατί η διαδρομή δεν είναι ποτέ συμπαγής αλλά αποτελείται από την αλληλουχία των στιγμών, των λεπτών και των ωρών που διαρκεί. Κάθε στιγμή είναι μια κουκκίδα και οι συνεχείς κουκκίδες συναποτελούν το σύνολο της πορείας. Αν μια στιγμή, αν μια κουκκίδα παρεκκλίνει της πορείας, αυτό διακρίνεται καθαρά γιατί αφήνει διαφορετικό στίγμα και εύκολα αναγνωρίζεται η παρέκκλιση. Μικρές παρεκκλίσεις εύκολα αποκαθίστανται αν κάποιος επιστρέψει στην ορθή πορεία. Οι μεγάλες όμως παρεκκλίσεις, αν και έχουν αφετηρία μια μικρή αλλαγή πορείας στην αρχή, αργότερα είναι δύσκολο να διορθωθούν και όσο κάποιος απομακρύνεται από το ζωντανό νερό που ρέει ανάμεσα στις όχθες του ποταμού, τόσο η δυσκολία υπέρβασης του αναχώματος καθίσταται μεγαλύτερη.