Ένα από τα επίκαιρα θέματα της καθημερινότητας διαχρονικά, είναι η αδικία.

Ένα στοιχείο που δύσκολα κάποιος ανέχεται και μάλιστα όταν αυτή η αδικία, προέρχεται από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, ανθρώπους με εξουσία, οι οποίοι φυσικά εφαρμόζουν την αδικία όχι για το συμφέρον των άλλων αλλά κατά κανόνα, για το δικό τους συμφέρον.

Αυτό δηλώνει ότι το αισθητήριο μας για τα θέματα της δικαιοσύνης έχει αμβλυνθεί και δεν λειτουργεί σωστά, αλλά λειτουργεί είτε με προσωποληψία είτε με αδιάφορο και άδικο τρόπο. Το τελικό ωστόσο αποτέλεσμα είναι το αίσθημα της αδικίας και μάλιστα όταν αυτή η αδικία συνοδεύεται από πράξεις, τότε κάθε λογικός άνθρωπος εξανίσταται, ζητώντας να σταματήσει η αδικία, να αποκατασταθεί η τάξη και να επανέλθει το δίκαιο.

Συχνά ωστόσο, και μεις οι ίδιοι αδικούμε άλλους είτε από άγνοια είτε από προσωπικό συμφέρον επικαλυμμένο με ένα μανδύα σκόπιμης άγνοιας. Και αυτή την κοινωνική συμπεριφορά, που αφορά κάθε άνθρωπο της καθημερινότητας, ο ίδιος ο Χριστός την θέτει με προτεραιότητα στην πρώτη θέση των αξιών της ζωής μας.

Οι συνθήκες της ζωής μας, σήμερα αλλά και στο παρελθόν, δεν ήταν πάντοτε εύκολες ούτε ευνοϊκές.

Από την γέννηση έως τον θάνατο, ο άνθρωπος μαστίζεται από σκληρές δοκιμασίες, φυσικές και ψυχικές, οικονομικές, κοινωνικές και συναισθηματικές. Σε όλες αυτές τις δοκιμασίες ο καθένας καλείται να οπλιστεί και να προετοιμαστεί κατάλληλα για να τις αντιμετωπίσει με επιτυχία και να υπερνικήσει τις αντιστάσεις και τις διαβολές.

Και επειδή οι δοκιμασίες και η σκληρή πραγματικότητα θα έλθουν οπωσδήποτε, ο καθένας είναι υποχρεωμένος να ανακαλύψει τα κατάλληλα για τις προσωπικές του ανάγκες εργαλεία και όπλα, με τα οποία θα αντισταθεί και εν τέλει θα νικήσει τις αντιστάσεις. Διότι τα εργαλεία και τα όπλα ποικίλλουν κατά τις ανάγκες μας αλλά και κατά τις ικανότητές μας να τα χρησιμοποιούμε.

Και για κάθε επιτυχή προσπάθεια και σύγκρουση προαπαιτείται η κατάλληλη προετοιμασία και γυμνασία, ώστε να καμφθεί η αντίσταση και να υπάρξει επιτυχία της προσπάθειας.

Έργο, αποτέλεσμα, κρίση. Αυτή είναι η καθημερινότητά μας σε όλα τα ζητήματα, απλά ή σύνθετα, σπουδαία ή ασήμαντα.

Εργαζόμαστε και κοπιάζουμε γιατί έχουμε ένα σχέδιο, μικρό ή μεγάλο, σύντομο ή μακροχρόνιο, και το σχέδιό μας αυτό περιλαμβάνει σε κάθε περίπτωση και ένα προσδοκώμενο αποτέλεσμα, ένα κέρδος, ένα όφελος, μια θετική εξέλιξη σε κάθε υπόθεσή μας. Αυτό συμβαίνει στις απλές αλλά και στις σύνθετες σκέψεις μας, συμβαίνει στα καθημερινά αλλά και στα μελλοντικά σχέδιά μας.

Κοπιάζουμε γιατί περιμένουμε ένα καλό και θετικό αποτέλεσμα στον κόπο μας και όχι για να ζημιωθούμε και να χάσουμε από τα κεκτημένα. Και ο Χριστός στα ζητήματα αυτά ήταν απόλυτος και σε κάθε ευκαιρία τόνιζε την ανάγκη όχι μόνο να εργαζόμαστε αλλά και να παρακολουθούμε την υπόθεσή μας μέχρι το τελικό αποτέλεσμα που θα πρέπει να είναι θετικό, σταθερό, επικερδές, συντονισμένο στο σκοπό για τον οποίο κοπιάσαμε.

Κατά κανόνα είναι γνωστό και αποδεκτό ότι η δράση παράγει έργο και η αδράνεια όχι.

Αυτό στην καθημερινότητα της ζωής μας αποκαλείται επιτυχία και αποτυχία και το ένα φέρνει επιτυχία και κέρδος ενώ το άλλο όχι. Αυτές τις βασικές αρχές της ζωής μας χρησιμοποιεί και ο Χριστός για να δώσει το μήνυμα κατά της αδράνειας, της αδιαφορίας και της επανάπαυσης επί των κεκτημένων, ότι δηλαδή αυτό που έχω είναι αρκετό και δεν απαιτείται άλλη προσπάθεια και άλλη δράση.

Η αναζήτηση, η πρόνοια, η συστηματική οργάνωση για την αντιμετώπιση έκτακτων και απρόβλεπτων καταστάσεων, αποτελούν σύμφωνα με τα Ιερά Κείμενα, τον πυρήνα του τρόπου ζωής των αναζητητών του Θεού, αποτελούν τις προϋποθέσεις για μια καρποφόρα και επιτυχημένη καθημερινότητα χωρίς όμως αυτό να αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά μέσο και μέθοδο για ένα καλύτερο και αποτελεσματικότερο αύριο και μέλλον.

Το πρόσχημα, δηλαδή η επίπλαστη δικαιολογία,  είναι χαρακτηριστικό των Χριστιανών όταν προσποιούνται ότι θέλουν κάτι, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη.

Αναπόφευκτα βέβαια, είναι κατανοητό ότι η προσχηματική συμπεριφορά οδηγεί σταδιακά στην λανθασμένη κρίση και εκτίμηση των πραγμάτων και τελικά έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση από την αλήθεια και την πράξη της εφαρμοσμένης πίστης και την αδράνεια και έλλειψη ενδιαφέροντος για την πρόοδο στην επίγνωση του θεού.

Αυτή την προσχηματική στάση αναλύει ο ίδιος ο Χριστός με αφορμή μια δήλωση ενός ανώνυμου Ιουδαίου κατά τη διάρκεια γεύματος που μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφ. 14. Κύριο χαρακτηριστικό στην προσχηματική στάση, η στέρηση και τελικά η απώλεια πολυτίμων πραγμάτων, τα οποία ο Θεός έχει προετοιμάσει.

Εδώ δηλαδή, εξηγείται γιατί η λογική του εκατόνταρχου, η προνοητικότητα και ευρηματικότητα του Ζακχαίου, η αναζήτηση της Σαμαρείτισσας, και η επιλογή της κατάλληλης στιγμής σε κάθε σπουδαία καθημερινή πράξη μας, αποτελούν τον θεμέλιο λίθο κάθε επιτυχίας, η οποία καλύπτει και ικανοποιεί το σήμερα αλλά ταυτόχρονα αφήνει ανοικτό και το μέλλον.