Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Επιθυμία είναι η ευνοϊκή διάθεση προς κάποια κατεύθυνση, η εσωτερική δηλαδή τάση να αποκτήσω κάτι ή να πετύχω κάτι. Επί -θυμώ, στρέφω την καρδιά μου, την εσωτερική μου διάθεση πρός κάποια κατεύθυνση, προς κάποιο αντικείμενο, το αντικείμενο της επιθυμίας και του πόθου μου. Δεν υπάρχει δηλαδή επιθυμία χωρίς αντικείμενο το οποίο να επιθυμώ. Και αν μεν η επιθυμία μου έχει ως αντικείμενο ένα φυσικό θέμα, ένα ωραίο άνθρωπο, ένα πολυτελές αυτοκίνητο, ένα ακριβό ηλεκτρονικό παιχνίδι κλπ, τότε το αντικείμενο οριοθετείται, περιγράφεται και αφορά εμένα μόνο και τον τρόπο που θα το αποκτήσω. Όμως υπάρχουν και επιθυμίες πολύ πέραν αυτών των απλοϊκών ανθρωπίνων ζητημάτων της καθημερινότητας και αυτές είναι προφανώς πολύ ισχυρότερες και δύσκολα ανιχνεύσιμες από εμάς τους ίδιους και πολύ περισσότερο από ένα εξωτερικό μας κριτή. Δεν διακρίνεται δηλαδή ούτε το αντικείμενο του πόθου ούτε και η μέθοδος που θα το αποκτήσω, όταν το αντικείμενο δεν είναι ένα φυσικό ή τεχνητό αντικείμενο, αλλά είναι μια εσωτερική επιθυμία να κάνω μια καταστροφή σε τρίτο πρόσωπο ή σε ομάδες και λαούς. Και αυτό αποτελεί κρίσιμο σημείο της σύγχρονης πολύπλοκης κοινωνίας μας.

Χρόνος και χρήμα είναι δυο έννοιες πολύ οικείες σε όλους μας και τη φράση “ο χρόνος είναι χρήμα” την ακούμε συχνά. Όχι βέβαια ότι ο χρόνος είναι αφ’ εαυτού χρήμα [κανείς δεν πρόκειται να πλουτίσει επειδή μεγάλωσε στην ηλικία και πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που γεννήθηκε! ] αλλά η ορθή αξιοποίηση του χρόνου, καλύτερα η ορθή και σοφή αξιοποίηση του 24ώρου, αποφέρει αναμφίβολα καλύτερα κέρδη στον εργαζόμενο, σε εκείνον που κοπιάζει σε αντίθεση με τον αδρανή, τον ανενεργό πολίτη, ο οποίος το ίδιο 24ωρο δεν έχει κερδίσει απολύτως τίποτα ή μάλλον έχασε κιόλας, διότι αναγκάστηκε να δαπανήσει από τα υπάρχοντα αποθέματά του. Η έννοια λοιπόν της αξιοποίησης του χρόνου μας δεν έχει μόνο εμπορική σημασία, αλλά έχει τη σημασία της και στα ζητήματα της ενεργού πίστης στον ζωντανό θεό, στοιχεία που οι πρώτοι εκείνοι χριστιανοί είχαν ανακαλύψει και μας άφησαν παρακαταθήκη στα Ιερά Κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Κάθε έργο για να εκτελεστεί απαιτείται όχι μόνον ένας επαρκής σχεδιασμός και μια καλή διάθεση, αλλά απαιτούνται και τα κατάλληλα μέσα και τα κατάλληλα εργαλεία. Χωρίς αυτά τα εργαλεία, το έργο δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ωστόσο το κυρίαρχο θέμα σε κάθε καλό ανθρώπινο έργο είναι το γεγονός ότι κανένα έργο δεν αναπαράγεται, δεν πολλαπλασιάζεται μόνο του. Ενώ δηλαδή εμείς ολοκληρώνουμε το έργο μας, αυτό παραμένει στην κατάσταση που εμείς το αφήσαμε και μάλιστα με την πάροδο του χρόνου, το έργο μας αρχίζει να παλιώνει, αρχίζει να χαλάει και σε λίγα χρόνια έχει ανάγκη επισκευών, διαφορετικά καταστρέφεται και εξαφανίζεται. Το έργο μας δεν έχει την ικανότητα να αυτο-αναπαράγεται, να γεννά νέα όμοια έργα. Σε αντίθεση, τα έργα του Δημιουργού μας έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Τα έργα του Θεού αυτο-αναπαράγονται, πολλαπλασιάζονται, και τα χρόνια όχι μόνον δεν φθείρουν το έργο του Δημιουργού, αλλά έχει δώσει και την ικανότητα της ανανέωσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητά μας. Τα ανθρώπινα έργα είναι στατικά, παλιώνουν και ο θάνατος τα κυριεύει. Τα έργα του Δημιουργού μας είναι δυναμικά, δεν παλιώνουν, ανανεώνονται και ο θάνατος δεν μπορεί να τα εξαφανίσει, αν και μπορεί προσωρινά να φαίνεται ότι ο θάνατος είναι εκεί.

Αν και η καθημερινή αυτή έκφραση στη γλώσσα μας έχει επίθετο με αντίθετη έννοια, ωστόσο επέλεξα τον τίτλο αυτό διότι ο καιρός είναι ένας ουδέτερος παράγοντας. Ο χρόνος, ο καιρός, η περίσταση, μπορεί να είναι και καλός και κακός, ανάλογα πώς θέλει κάποιος να ερμηνεύσει την καθημερινότητά του. Ενώ δηλαδή είναι κατά κανόνα στο χέρι μας να εστιάσουμε στα θετικά και ωφέλιμα, συνήθως όλοι αρχίζουμε την γκρίνια διότι δεν πετύχαμε αυτό που είχαμε οραματιστεί και πάντοτε φταίνε οι άλλοι για την αποτυχία μας. Διότι ενώ κάθε περίπτωση μπορεί να έχει εξ ίσου καλές και κακές πλευρές, συνήθως αναδεικνύουμε την κακή πλευρά, με αποτέλεσμα ο ψυχικός μας κόσμος να στερείται τη χαρά που προσφέρει έστω και μια μικρή επιτυχία. Αν μάλιστα αποδεχθεί κάποιος τον χρυσό κανόνα ότι κανένα κακό δεν είναι αμιγές καλού, δηλαδή μέσα στις κακές πλευρές μπορεί κάποιος να δει και θετικά στοιχεία, τότε είναι προφανές ότι η προβολή των κακών και γκρίζων και η αποσιώπηση των θετικών, ζημιώνει τη δική μας εικόνα. Αποτέλεσμα; Επειδή δεν εστιάζουμε και δεν αναπαράγουμε την καλή πλευρά αλλά την κακή, εμείς οι ίδιοι παραχωρούμε το δικαίωμα στον εχθρό να γεμίζει την εικόνα της ζωής μας με άρνηση και καταστροφικό δηλητήριο, και αυτό είναι ισχυρό στοιχείο της προσωπικής μας αποτυχίας, δηλαδή άλλοι να έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή μας και όχι εμείς.

Όπως κάθε καλός επαγγελματίας, έτσι και ο κλέπτης έχει και αυτός τα καθήκοντά του, τον τρόπο που τα εφαρμόζει και τους στόχους του για καλύτερα αποτελέσματα. Πρώτα εντοπίζει το θύμα του, εξετάζει τα ευαίσθητα σημεία του, μελετά τις κινήσεις του και τελικά, την κατάλληλη στιγμή κάνει την επίθεσή του, αρπάζει το μεμονωμένο πρόβατο, το σφάζει και του αφαιρεί τη ζωή. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του κλέπτη. Δεν λυπάται, δεν ντρέπεται, δεν εκτιμά τη ζωή. Για εκείνον, το καλύτερο είναι η σφαγή, ο θάνατος και όχι η ζωή. Σε αντίθεση με τον άσπλαχνο κλέπτη, ο Χριστός δίδαξε με την ίδια ακρίβεια και με κάθε λεπτομέρεια, τα δικά του καθήκοντα, τον τρόπο που ο ίδιος τα εφαρμόζει, αλλά και τους στόχους του για καλύτερα αποτελέσματα. Στόχος του Χριστού είναι η perpetua vitae, δηλαδή η συνεχόμενη και συνεχιζόμενη ζωή, χωρίς κενά και αδιέξοδα, χωρίς τραύματα στο χαμένο πρόβατο, αλλά με ασφάλεια να το οδηγήσει στον δικό του ασφαλή πύργο και, όταν συνέλθει από την ταλαιπωρία που του είχε προξενήσει ο κλέπτης, να βγαίνει έξω, να βρίσκει τροφή και να επιστρέφει στην ασφάλεια του κυρίου του. Αυτό είναι το έργο του Χριστού και το έργο του κλέπτη.