Για όσους ενδιαφέρονται να κατακτήσουν πράγματα στην προσωπική τους ζωή και καθημερινότητα, η Βίβλος προσφέρει ένα αξιόλογο αριθμό παραδειγμάτων, στα οποία αποκρυσταλλώνεται και η πορεία για τις προσωπικές κατακτήσεις, από το Α έως το Ω.

Διότι, για να δημιουργηθεί μια λέξη, συνήθως απαιτούνται περισσότερα του ενός γράμματα. Και για να βγαίνει νόημα από τις λέξεις, πρέπει να δημιουργηθεί μια πρόταση, με υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο, και πολλές φορές και δεκάδες επιθετικούς προσδιορισμούς, ώστε να αποδίδεται το νόημα που ο δημιουργός θέλει να δώσει στο δημιούργημά του, εν προκειμένω στην φράση που θέλει να διατυπώσει. Με λίγα λόγια, δεν αρκούν μόνο δύο-τρία γράμματα για να δοθεί ένα νόημα, ένα μήνυμα, αλλά απαιτείται η φαρέτρα του δημιουργού να είναι γεμάτη με όλα τα γράμματα και όλους τους αριθμούς, προκειμένου το νόημα να είναι πλήρες και κατανοητό.

Ωστόσο, αυτό αποτελεί την μία πλευρά της υπόθεσης, διότι και ο παραλήπτης του μηνύματος, και αυτός πρέπει να ξέρει όλα τα γράμματα της γλώσσας που χρησιμοποίησε ο γραφέας του μηνύματος, προκειμένου να έχει νόημα αυτή η σύνδεση και επαφή μεταξύ του δημιουργού και του παραλήπτη. Ελλιπή γράμματα και σημεία στίξης, ενδέχεται να μην αποδίδουν το νόημα εκ μέρους του δημιουργού, και αντίστοιχα να μην είναι κατανοητό από τον παραλήπτη, σε περίπτωση της δικής του άγνοιας.

Άρα, για να υπάρχει επιτυχία στην κατανόηση μεταξύ δημιουργού και παραλήπτη, απαιτείται κοινή γλώσσα σε πληρότητα και από τις δύο πλευρές. Διαφορετικά το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Και η ατομική μας ζωή δεν θέλουμε να είναι καταδικασμένη – του λάχιστον εξ αρχής – σε αποτυχία. Διότι αυτό θα σημαίνει ότι είμαστε ανόητοι, ενώ ήταν στην διάθεσή μας όλα τα εφόδια και οι δυνατότητες να αποφύγουμε την αποτυχία και να κατακτήσουμε την επιτυχία.

Ωστόσο όλα αυτά δεν αρκούν για την επιτυχία. Έρχεται και η σειρά της εφαρμογής, της πορείας προς την επιτυχία. Διότι δεν υπάρχει επιτυχία χωρίς την ατομική συμμετοχή, όπως δεν υπάρχει και σύγχυση μεταξύ των συναγωνιστών για μια επιτυχία. Κάθε άτομο πετυχαίνει και επιβραβεύεται, ή αποτυγχάνει και κατα-βραβεύεται, δηλαδή στερείται το βραβείο, ενώ ο ανταγωνιστής ή συναγωνιστής πέτυχε την κατάκτηση και τιμάται με το προβλεπόμενο βραβείο.

Και όποιος ενδιαφέρεται λόγω της αδυναμίας του να πετύχει έχοντας αναζητήσει την βοήθεια του θεού, η διδασκαλία του Χριστού βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Προηγείται το ατομικό ενδιαφέρον. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει κατανόηση της εμπλοκής του θεού στην ζωή. Όποιος δεν ενδιαφέρεται, χάνει αυτή την εμπειρία της συνέργειας του θεού στην ατομική του καθημερινότητα. Δηλαδή, μπορεί να γίνονται παρεμβάσεις του θεού στην προσπάθεια μιας ατομικής προσπάθειας κατάκτησης, αλλά αυτές δεν γίνονται αντιληπτές, απλούστατα διότι δεν έχει το άτομο κατανοήσει με ποιο τρόπο ο θεός παρεμβαίνει στην προσωπική του ζωή. Και μέχρι να το κατανοήσει, οι παρεμβάσεις του θεού μπορεί να γίνονται στην πράξη, αλλά το άτομο στερείται της χαράς ότι ο θεός είναι και συνεργεί στην δική του προσωπική επιτυχία.

Ο θεός λειτουργεί μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα, και το άτομο μπορεί να καλλιεργήσει αυτή την ικανότητα κατανόησης, επεξεργαζόμενος τα προσωπικά του γεγονότα σε κάθε στιγμή της προσωπικής του καθημερινότητας. Τα μεγάλα παραδείγματα περιγράφονται στην διδασκαλία του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.

Η πορεία για μια κατάκτηση είναι μια διαδρομή με αφετηρία την στιγμή των αποφάσεων και κατάληξη την επιτυχία του στόχου. Και αυτό, επειδή είναι η προσωπική μας εμπειρία καθημερινά, είναι κάτι που πρέπει να μάς απασχολεί, ως προς την κατανόηση της πορείας μας. Εάν δηλαδή βαδίζουμε καλά, ή έχουμε χάσει τον δρόμο, ή χρονοτριβούμε και κινδυνεύουμε να χάσουμε τον στόχο μας λόγω της αμέλειας.

Και ενώ αυτά είναι κατανοητά για την πρακτική μας καθημερινότητα και τις κατακτήσεις για τον άρτο τον επιούσιο, όταν ερχόμαστε σε πιο μακροπρόθεσμους στόχους, εκεί αμελούμε την παιδεία και την επιμέλεια. Δηλαδή, αποφεύγουμε ότιδήποτε μπορεί να μάς φέρνει δυσκολία, γκρινιάζουμε, και αντί να προχωρούμε, χάνουμε χρόνο και δυνάμεις, ή τουλάχιστον έτσι θα καταλήξει το πράγμα. Δηλαδή, στην αποτυχία.

Και αυτό δεν το θέλει κανείς άνθρωπος, απλά διότι όλοι ξεκινάμε αισιόδοξα και με ελπίδα, και η απογοήτευση δεν μάς αρέσει. Διότι, όσοι καλλιεργούμε την ατομική μας πίστη στον Χριστό ως Χριστιανοί, η ελπίδα και η αισιοδοξία – εφόσον στηρίζεται σε λογική και την δύναμη που κάθε άτομο διαθέτει με την πίστη του – αποφέρει καρπούς σε βάθος χρόνου, και όχι μόνο άμεσα, όπως όλοι θα θέλαμε.

Διότι, από ένα εποχιακό άνθος δεν μπορείς να μαζέψεις σταφύλια ή ελιές, αλλά μόνο άρωμα και οπτική ικανοποίηση, αφού για το σταφύλι και τις ελιές πρέπει να περιμένεις χρόνια μέχρι να ωριμάσουν, και πάλι παίρνεις μια φορά τον χρόνο τον καρπό και όχι κάθε μέρα. Και αυτό ισχύει και για τους ατομικούς μας στόχους, οι οποίοι δεν αφορούν μόνο την ημερήσια ανάγκη, αλλά κινούνται και γύρω από πιο μακροπρόθεσμες ανάγκες.

Αυτός είναι ο λόγος που πηγαίνουμε από παιδιά στα σχολεία. Επενδύουμε στο μέλλον και όχι μόνο στην συγκεκριμένη ημέρα, ξέροντας ότι οι γνώσεις, η γραφή, η ανάγνωση, η κοινωνικότητα και χιλιάδες άλλα μικροπράγματα που είναι απαραίτητα για την ομαλή μας επιβίωση στο μέλλον, δεν αποκτώνται και δεν κατακτώνται μέσα σε μια στιγμή ή σε μία ημέρα.

Αντίθετα, απαιτείται υπομονή και καλλιέργεια, παιδεία και πάθος, και δεκάδες άλλες παράμετροι, που καθορίζουν την επιτυχία του τελικού στόχου. Και αυτό το ξέρουμε από την παιδική μας ηλικία. Κανένα παιδί πχ δέκα ετών δεν θεωρεί ότι έχει κατακτήσει τα όνειρά του διότι πήγε σήμερα στο σχολείο, διότι αντιλαμβάνεται ότι ο στόχος, η παιδεία και η επιτυχία θα έρθουν αργότερα και όχι μόνο σήμερα, αν και η ημερήσια ικανοποίηση παίζει σημαντικό ρόλο στην ισορροπία του εσωτερικού μας κόσμου. Χωρίς παιδεία και σχολείο κανείς δεν μπορεί να περιμένει καρπούς γνώσης και κατακτήσεων στο μέλλον. Σήμερα δουλεύουμε το μέλλον εξήγησε ο Χριστός.

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις είναι συνάρτηση των στόχων που έχουμε θέσει στην ατομική μας καθημερινότητα. Χωρίς στόχους και ατομική προσπάθεια, καμία κατάκτηση δεν μπορεί να γίνει πράξη, όσο και αν το επιθυμούμε θεωρητικά. Και ενώ αυτό είναι απόλυτα κατανοητό μέσα από την ατομική μας καθημερινή εμπειρία, όταν ερχόμαστε στα ζητήματα της πίστης και των ερωτημάτων της ζωής, εκεί αποφεύγουμε, τόσο τους στόχους, όσο και τις ατομικές μας προσπάθειες, κρίνοντας ότι εμείς έχουμε κάνει το μέρος μας, και τώρα είναι η σειρά του θεού.

Και αυτό μπορεί να ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ατομική ευθύνη, τόσο για την επιλογή των στόχων, όσο και για το είδος των προσπαθειών που θα καταβάλλει το άτομο για να πετύχει τους δικούς του στόχους. Διότι μέσα μας κουβαλάμε το δικό μας δισάκι και τις δικές μας ευθύνες, και κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη των εφοδίων της πίστης που διαθέτει για την προσωπική του ζωή.

Και αυτά τα εφόδια της πίστης δεν είναι χρήσιμα μόνο για την εξασφάλιση του ημερήσιου άρτου, αλλά είναι απαραίτητα και για την εξασφάλιση μιας καλύτερης προοπτικής του ατομικού μέλλοντος. Και η διδασκαλία του Χριστού, όπως την εξήγησε ο ίδιος και οι αυτόπτες μάρτυρες, περιλαμβάνει και τις δύο περιοχές της ατομικής μας καθημερινότητας. Το ημερήσιο είναι απαραίτητο για την καθημερινή μας επιβίωση.

Η προοπτική όμως του μέλλοντος είναι εξίσου απαραίτητη, για όσους επιθυμούν να δοκιμάσουν την εμπιστοσύνη τους στην διδασκαλία του Χριστού. Διότι, ο Χριστός πρώτα, και οι μαθητές του κατόπιν, εξήγησαν και τις δύο αυτές προοπτικές. Τόσο την βελτίωση του παρόντος της ατομικής καθημερινότητας, όσο και την βελτίωση της προοπτικής ζωής μετά το όριο του φυσικού μας θανάτου. Διότι το ένα προετοιμάζει και προοιωνίζει το άλλο. Το καλό παρόν είναι μια καλή βάση για το μέλλον, και το ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας ζωή.

Η καλή και ρεαλιστική προοπτική του μέλλοντος, όπως την εξήγησε ο Χριστός και οι άλλοι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, και όχι όπως καθένας μας τις φαντάζεται με το μυαλό του και με την άγνοια που δυστυχώς μάς διακατέχει τους περισσότερους σε αυτόν τον τομέα, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, για το οποίο ο Χριστός πλήρωσε με την ζωή του. Κανένα από τα δύο δεν είναι περιττό. Το ένα εξασφαλίζει το άλλο, ή τουλάχιστον το ένα επηρεάζει το άλλο σε σημαντικό βαθμό, ώστε κανένα από τα δύο, δηλαδή το παρόν ή το μέλλον να μην είναι αμελητέο.

Εκτός από τις αναγκαίες κατακτήσεις που όλοι προσπαθούμε να πετύχουμε μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα, υπάρχουν και άλλες κατακτήσεις, εξίσου σημαντικές, για τις οποίες μίλησε ο Χριστός στην δική του διδασκαλία, και τις οποίες και μεις κατανοούμε ότι είναι σημαντικές, αν και αποφεύγουμε να τις θέσουμε στο πρόγραμμα των ατομικών μας στόχων για κατάκτηση, είτε γιατί αγνοούμε την αξία τους, είτε γιατί έχουμε λάθος πληροφόρηση.

Ενώ, δηλαδή, ξέρουμε για παράδειγμα ότι η εκτίμηση, η αγάπη και η κατανόηση είναι καλύτερη από περισσότερα χρήματα ή ανθρώπινη δόξα, στην καθημερινή μας ζωή αυτό το παραβλέπουμε, και γινόμαστε σκληροί και άτεγκτοι μπροστά στην ανθρώπινη δόξα και στο χρήμα, και μάλιστα στο εύκολο χρήμα ή ακόμη – φεύ! – και στο παράνομο χρήμα. Και ενώ ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι το πλέον αναγκαίο, ωστόσο, όταν φτάνουμε στο σημείο των ατομικών μας επιλογών, εκεί αφήνουμε την κρίση μας για λίγο – ίσως για πολύ λίγο, δηλαδή όσο χρειάζεται για να πάρουμε την λάθος απόφαση, έχοντας αποκρύψει στην συνείδησή μας την αλήθεια – και προχωρούμε στην λάθος κατάκτηση, παραβλέποντας την αλήθεια των αξιών της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής.

Αυτή η μικρή και κρυφή εσωτερική ανάπαυλα από την ορθή κρίση της συνειδήσεώς μας είναι αυτή που άγεται και φέρεται από το σύνδρομο της πλεονεξίας για ο,τιδήποτε εμείς θεωρούμε πολύτιμο εκείνη την στιγμή! Αφήνουμε, λοιπόν, την ορθή φωνή της συνειδήσεως και ακολουθούμε την φωνή του συμφέροντος μόνον, και αυτό θα μάς οδηγήσει αργότερα σε λάθος πορεία μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα.

Και ο Χριστός εδώ έθεσε τον θεμέλιο λίθο της σύγχρονης ζωής: στην πλεονεξια. Για την εσωτερική αυτή κατάσταση του κάθε ατόμου η υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού έθεσε ξεκάθαρους όρους. Όσα έχει ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να τον φτάνουν στην διαχείριση της ατομικής του ζωής. Τα περιττά, δεν συμβάλλουν στην ζωή, αλλά στον περιττό πλούτο, ο οποίος γεμίζει την καθημερινή  ζωή μας με πράγματα, που δεν είναι κατά κανόνα απαραίτητα. Και η ισορροπία μεταξύ αναγκών και υπαρχόντων είναι ένα κρίσιμο ζήτημα για κάθε άτομο που αναζητά την διατήρηση της πίστης μέσα στην ατομική του καθημερινότητα. Τούτο πρέπει να πράττει, και εκείνο να μην αφήνει.

Ο πλούτος είναι δύναμη μέσα στην καθημερινότητα – και όποιος διατείνεται ότι δεν χρειάζεται την δύναμη του επίγειου πλούτου θέλει να μάς πλανήσει για να αρπάξει ό,τι πλούτο διαθέτει κάθε αφελής – , αλλά υπάρχουν και άλλες παράμετροι που κάνουν την ζωή μας να είναι πλήρης. Και ο Χριστός το ξεκαθάρισε. Μάθετε την διδασκαλία μου, εφαρμόστε την, και θα πλουτίζετε και μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και στον θεό. Τούτο πράττετε και εκείνο μην αμελείτε. Τα χρειάζεστε και τα δύο, και κανείς να μην σας παραπλανά με τις θεωρίες περί ακτημοσύνης και φτώχειας στον θεό. Κανείς από τα παραδείγματα της Βίβλου δεν έθεσε τον πλούτο εμπόδιο. Το εμπόδιο είναι η αδυναμία μας να κάνουμε τις σωστές επιλογές.