Οι αλλαγές στην επικοινωνία του 21ου αιώνα είναι πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ποτέ στο παρελθόν ο ένας άνθρωπος δεν ήταν τόσο κοντά επικοινωνιακά με τον άλλον, όσο είναι σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός. Τώρα κάθε στιγμή ανταλλάσσουμε μηνύματα μεταξύ μας σε βαθμό ανυποψίαστο για αμέτρητα θέματα, χωρίς αυτό να εμποδίζει και την προσωπική μας ζωή. Αντίθετα, την διευκολύνει σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις.

Η σπουδαιότητα όμως δεν βρίσκεται μόνο στην ευκολία της επικοινωνίας, αλλά και στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου που αυτή η επικοινωνία περιλαμβάνει, διότι δεν χρησιμοποιούμε πλέον χαρτί και μολύβι, ούτε περιστέρια και ταχυδρόμους, όπως κάναμε στο παρελθόν. Τώρα μέσω της τεχνολογίας μπορούμε να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με αμέτρητους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανά πάσα ώρα και στιγμή, και αυτό είναι μια επανάσταση στην επικοινωνία των ανθρώπων, με ότι αυτή συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής μας.

Και αυτή η επικοινωνιακή ευκολία φέρνει το άτομο σε μια νέα πραγματικότητα, την οποία καλείται να διαχειριστεί προς το συμφέρον του. Διότι, δεν είναι μόνο τα θετικά από μια ευκολία επικοινωνίας, αλλά είναι και τα αρνητικά, τα οποία καλούμαστε να τα διαχειριστούμε κάθε στιγμή. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν σε μάς, δεν είναι μόνο για την απλή καθημερινότητα, αλλά υπάρχουν και μηνύματα που επηρεάζουν και το μέλλον μας, και αυτό είναι κρίσιμο σημείο.

Τα καθημερινά είναι σπουδαία και αναγκαία. Το μέλλον όμως έχει μεγαλύτερη αξία, όταν το προβλέπουμε, και δεν θέλουμε να το καθορίζουν άλλοι, ενώ θα μπορούσαμε εμείς να το προβλέψουμε –  κατά τα μέτρα και την δύναμή μας – και όχι κάποιοι άλλοι. Πολλά μηνύματα δεν αφορούν μόνο το σήμερα, αλλά μάς δεσμεύουν και για το μέλλον, το οποίο κανείς ακόμη δεν το γνωρίζει. Διότι η δέσμευση μπορεί να είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά αυτό είναι εύκολα κατανοητό και μπορούμε να το αποφεύγουμε. Εκείνο που δεν είναι πολλές φορές αντιληπτό βρίσκεται στις δεσμεύσεις του εαυτού μας σε πράγματα που δεν θα θέλαμε να δεσμευτούμε, διότι μπορεί να αποτελέσουν παγίδα για το προσωπικό μας μέλλον.

Διότι το μέλλον είναι άγνωστο σε βάθος χρόνου, και αυτή η άγνοια γίνεται παγίδα εις βάρος της συνειδήσεώς μας. Κάθε τι που επιφέρει μακροχρόνια εξάρτηση στο άτομο, απαιτεί μεγάλη προσοχή στις επιλογές του. Διότι το χαλασμένο μήλο το πετάς και τελείωσε. Τον σύντροφο δεν μπορείς να το πετάξεις, διότι θα υποφέρεις. Και μπορεί τον σύντροφο να τον απομακρύνεις, αλλά οτιδήποτε είναι κολλημένο μέσα στην συνείδησή σου, αυτό δεν μπορείς να το αποβάλλεις, διότι είναι ταυτισμένο με την προσωπικότητά σου.

Άρα, τα μεν μηνύματα που αφορούν την απλή καθημερινότητα μπορούμε να τα ελέγξουμε και να τα διαχειριζόμαστε. Όσα όμως μηνύματα επηρεάζουν την συνείδησή μας, απαιτούν βαθύτερη έρευνα και εξέταση, διότι τα αποτελέσματα της παρουσίας τους μέσα στην συνείδησή μας θα φανούν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότε θα είναι αργά, γιατί θα έχουν φέρει τους αρνητικούς καρπούς στην προσωπική μας ζωή, χωρίς δυνατότητα αποδέσμευσης από τις αρνητικές συνέπειες. Ο Χριστός εξήγησε ότι το άτομο πρέπει να προσέχει τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή του. Οι τροφές του σώματος σύντομα αποβάλλονται. Η τροφή της συνειδήσεως ποτέ δεν αποβάλλεται, αλλά εγκαθίσταταιι μόνιμα μέσα μας και παράγει τους προβλεπόμενους από την φύση τους καρπούς.

Χαρακτηριστικό των καιρών μας – του 21ου αιώνα – είναι τα ταξίδια, είτε για αναψυχή είτε για λόγους επαγγελματος ή ανάγκης. Και αυτό βέβαια δεν είναι νέο, διότι οι άνθρωποι πάντα ταξίδευαν για τους ίδιους λόγους.

Ωστόσο, αυτό άλλαξε στην δική μας εποχή, δηλαδή μετά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οπότε άρχισε και η μαζική πλέον κίνηση μεγάλου αριθμού ατόμων, αν λάβουμε υπόψη μας ότι σήμερα ένα μεγάλο αεροπλάνο μπορεί να μεταφέρει τον πληθυσμό ενός χωριού. Και αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να μάς τρομάζει, διότι για να γίνεται αυτή η μετακίνηση, κάποιος λόγος ουσιαστικός υπάρχει, ακόμη και εάν εμείς δεν τον έχουμε ακόμη εντοπίσει και εξηγήσει.

Ακόμη και η μετακίνηση για αναψυχή δηλώνει μια ανάγκη του ανθρώπου να διακόψει αυτό που κάνει – όσο ωραίο και πολύτιμο και αν είναι – για να γνωρίσει κάτι άλλο, να έχει μια διαφορετική εμπειρία στην σύντομη ζωή του πάνω στον πλανήτη. Και μπορεί στους φτωχούς του κόσμου αυτό να ακούγεται ουτοπικό, ωστόσο, αφού συμβαίνει, πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας στους προβληματισμούς μας.

Με λίγα λόγια, τα ταξίδια είναι εδώ, είναι επιχείρηση μεγάλη στον οικονομικό τομέα της ανθρωπότητας, και όλοι πρέπει να το θεωρούμε ότι είναι ένα απαραίτητο στοιχείο για την σύγχρονη ζωή. Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας απλά δηλώνει ότι είμαστε εκτός τόπου και χρόνου και δεν αξίζει τον κόπο σχολιασμού.

Αυτή λοιπόν η πραγματικότητα του ταξιδιού, και μάλιστα με αεροπλάνο, μεταφέρει τις εμπειρίες μας στην διδασκαλία του Χριστού, ο οποίος, ενώ ο ίδιος πήγαινε με τα πόδια – χρησιμοποίησε μόνο μια φορά – όσο ξέρουμε – ένα γαϊδουράκι – μίλησε για την μετακίνηση στον ουρανό. Εάν τα επίγεια – είπε στον δάσκαλο που καταλάβαινε την γλώσσα της Βίβλου – σας είπα και δεν καταλαβαίνετε, τί θα καταλάβετε αν σάς μιλήσω για τα επουράνια; Εσείς εκ των κάτω είστε, εγώ εκ των άνω είμαι, και ο Παύλος αργότερα θα γράψει, ότι το πολίτευμα των ανθρώπων που πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού δεν είναι στην γη, στα – κατά τα άλλα – πολύτιμα πολιτεύματα της κοινωνίας μας, αλλά είναι στον ουρανό, και εκεί πρέπει να ψάχνετε το μέλλον σας, και όχι μόνο στο σύγχρονο παρόν της καθημερινότητας.

Η φυγή από τον χώρο και τον χρόνο της ατομικής μας πραγματικότητας που διαπιστώνουμε όλοι ότι έχουμε ανάγκη, ακριβώς αυτό δηλώνει. Ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιουργημένος μόνο για την γήινη διάσταση και καθημερινότητα της ζωής του, αλλά αναζητά και άλλες διαστάσεις, στον χώρο και χρόνο που έχει στην διάθεσή του κάθε εποχή της ανθρωπότητας. Ο Χριστός τότε μετακινήθηκε με τα πόδια για τις ανάγκες του. Εμείς σήμερα κάνουμε το ίδιο, αλλά με τα αεροπλάνα, γεφυρώνοντας ηπείρους και προσπερνώντας ωκεανούς.

Και το ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο άνθρωπος ψάχνεται, γιατί ο κόσμος των πέντε αισθήσεων δεν τον χωράει, και αυτές οι διαστάσεις που έχει στην διάθεσή του στον χώρο και τον χρόνο, δεν του είναι επαρκείς για την πληρότητα των αναγκών της προσωπικής του ζωής. Αναζητά γρήγορη μετακίνηση σε άλλες διαστάσεις, εντός ή εκτός των πέντε αισθήσεων, διότι τον ελκύει όχι το γνωστό, αλλά το άγνωστο. Και όσο το άγνωστο παραμένει άγνωστο, η έλξη γίνεται ακόμη ισχυρότερη, σε βαθμό που να σχεδιάζει και ταξίδια εκτός της γήινης πραγματικότητας. Κάτι που είχε εξηγήσει ο Χριστός, αλλά εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. 

Επειδή τα όρια του φυσικού σύμπαντος δεν έχουν εξιχνιαστεί, είναι λογικό να δεχθούμε ότι το μη ορατό σύμπαν, δηλαδή αυτό που ξέρουμε ότι υπάρχει και απλά εμείς δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμη, έχει άλλες άγνωστες διαστάσεις, προφανώς ανεξιχνίαστες. Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τους ανθρώπους της πίστης.

Διότι, η επιτυχία και η ανακάλυψη των ορίων του φυσικού σύμπαντος, άρα και η ανακάλυψη των υφισταμένων στοιχείων που περιλαμβάνονται μέσα  σε αυτό το φυσικό όριο, είναι θέμα των πέντε αισθήσεων και της κοινής λογικής, όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να στρέψει την προσοχή του στην ανακάλυψη των αποκαλύψεων του φυσικού χώρου.

Και αυτές οι ανακαλύψεις αποδεικνύουν το βάθος των θεμάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα, αφού μέχρι σήμερα δεν έχουμε ανακαλύψει παρά ένα μικρό ποσοστό – 5% – του φυσικού μας περιβάλλοντος. Άρα η ανθρωπότητα έχει νά κάνει σπουδαίο έργο ανακαλύψεων, όσον αφορά τον φυσικό κόσμο μέσα στον οποίο διάγει την καθημερινότητά του.

Ωστόσο, για τους ανθρώπους της πίστεως, δηλαδή όσων δεν ενδιαφέρονται μόνο για την δημιουργία, αλλά ενδιαφέρονται και για τον δημιουργό να τον γνωρίσουν καλύτερα, αυτό είναι ένα άλλο – πιθανόν και μεγαλύτερο – πεδίο έρευνας και εξερεύνησης, διότι εδώ οι πέντε αισθήσεις δεν είναι το μόνο εφόδιο, αλλά πρέπει να ενεργοποιηθεί και το εφόδιο της πίστης που και αυτό, όπως και η θέληση και όλες οι μη ορατές λειτουργίες του σώματός μας, έχει τοποθετηθεί από τον δημιουργό μέσα στο σώμα μας, εκ της δημιουργίας.

Διότι ο δημιουργός είναι πιστός, άρα έχει μεταφέρει και στο δημιούργημά του το στοιχείο της πίστης ως εφόδιο επιβίωσης μέσα στην ατομική του καθημερινότητα, για μάς ήδη κατανοητή από την βρεφική ηλικία, όπου το βρέφος αναπτύσσεται χωρίς να έχει γνώση – κατά την έννοια των ώριμων ανθρώπων – του τί πραγματικά συμβαίνει στην ζωή του. Η πίστη είναι το στοιχείο με το οποίο αναπτύσσεται και προσαρμόζεται το βρέφος στην κοινωνία των ανθρώπων, στην αρχή με την μίμηση, και αργότερα με την γνωστική λογική. Με την πίστη ο νέος άνθρωπος κάνει όνειρα να κατακτήσει τους στόχους του, να περνάει καλύτερα, να αναζητά σύντροφο, να ανακαλύπτει την ζωή και τις χαρές ή τις λύπες, να αποφεύγει το επιζήμιο και να αναζητά το ωφέλιμο, να διακρίνει τους δρόμους του δικού του μέλλοντος, και, γενικά, πίσω από όλη την ανάπτυξη – εξέλιξη της ζωής μας κρύβεται η πίστη που έχει ως ανταπόδοση την κατάκτηση και την επιβίωση μέσα στην καθημερινότητα.

Και μπορεί εμείς να θεωρούμε ως πίστη μόνον την θρησκευτική πίστη, ωστόσο, στον ορισμό της πίστεως το θρησκευτικό τμήμα είναι μόνο ένα τμήμα του θέματος. Το φυσικό πρόσωπο, το υποκείμενο που υφίσταται υπαρξιακά μέσα στον φυσικό κόσμο, παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην διαδικασία της ανταποδοτικής πίστης. Χωρίς τον άνθρωπο, το άτομο που αναζητά απαντήσεις το τι και το γιατί των γεγονότων της ατομικής του καθημερινότητας, η πίστη μένει θεωρία για τους φιλοσόφους. Η κανονική ζωή θέτει ερωτήματα συνειδήσεως και όχι μόνο θεωρητικά.

Διότι η αδικία μέσα στην εμπειρία όλων μας, δεν είναι θεωρία, αλλά πόνος στο σώμα, θλίψη στην ψυχή, απογοήτευση και αγανάκτηση. Και η λύτρωση από αυτές τις κακουχίες και τα αδιέξοδα, δεν έρχονται από τα ζώδια και τους συμβολισμούς, αλλά έρχονται μέσα από την εξερεύνηση των μη ορατών ορίων της ανθρώπινης δυνατότητας. Η Ανάσταση του Χριστού έδωσε την απάντηση για την οδό και τις διαδικασίες για την απελευθέρωση από την ανθρώπινη μιζέρια μας. 

Στην σύγχρονη εποχή του 21ου αιώνα τα όρια του φυσικού σύμπαντος γίνονται όλο και πιο ασαφή. Οι επιστήμονες μιλούν – για μάς τους απλούς ανθρώπους – για ένα σύμπαν με τους μυριάδες γαλαξίες, που όμως επεκτείνεται – τί θα πει αυτό άραγε, όταν μιλάμε για το σύμπαν; πού επεκτείνεται; υπάρχει και άλλο σύμπαν, υποκείμενο ή υπερκείμενο στο υφιστάμενο σύμπαν; και ποιός είναι ο ορισμός του σύμπαντος; Τι περιλαμβάνει, άρα και τι αφήνει απ’ έξω;

Αυτά και μυριάδες άλλα ερωτηματικά εγείρονται στον σύγχρονο σκεπτόμενο άνθρωπο ανάμεσα στις καθημερινές του έγνοιες για την δική του επιβίωση επί της γης. Μάλιστα, η αποστολή των Voyagers στο διάστημα – των δύο εξερευνητικών αποστολών στο αχανές σύμπαν, που ταξιδεύουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες εδώ και πενήντα χρόνια – δημιουργεί σε μάς τους απλούς ανθρώπους δέος και φόβο, διότι δεν ξέρουμε τελικά πού βρισκόμαστε, αφού εκτός όλων των άλλων έχουμε να διαχειριστούμε στην καθημερινή μας ζωή και το θέμα των ατομικών και προσωπικών προβλημάτων, παράλληλα με τον υποκείμενο φόβο του ανελέητου θανάτου, δηλαδή του τέλους της επίγειας παρουσίας μας.

Άρα, τα όρια – με οποιαδήποτε έννοια – για τον σύγχρονο άνθρωπο έχουν άλλες διαστάσεις και όχι μόνο  όσες νόμιζαν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες. Τώρα “ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας. Τώρα ξέρουμε – κατά τους ειδικούς – το 5% και αγνοούμε το 95% του κόσμου που μάς περιβάλλει, άρα, εάν προσθέσουμε σε αυτό και τον παντελώς άγνωστο εσωτερικό μας κόσμο, τότε είναι προφανές ότι οι γνώσεις μας για τον κόσμο και το σύμπαν μέσα στο οποίο περνάμε την ζωή μας είναι φτωχές και περιορίζονται στις πέντε ουσιαστικά αισθήσεις μας.

Και αυτό προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά ζωής και εξερεύνησης του φυσικού και κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Διότι εγώ, το φυσικό πρόσωπο ως μονάδα, αισθάνομαι ανασφαλής, περικυκλωμένος από άγνωστα στοιχεία και δεδομένα, με μόνη βεβαιότητα ότι αυτά θα τελειώσουν – ως φόβοι – με τον θάνατό μου. Και αυτή η προσωπική άποψη φέρνει στο άτομο άγχος και απελπισία, διότι δεν μπορεί να κατανοήσει τον ρόλο και τον σκοπό της ύπαρξής του πάνω στην γη, που είναι το μόνο βέβαιο στοιχείο της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Και αυτήν ακριβώς την αβεβαιότητα ήρθε ο Χριστός να επεξεργαστεί όσο ήταν πάνω στην γη με τους – κατά τα άλλα – επαγγελματίες μαθητές του. Ο Χριστός ξεδίπλωσε ένα άλλο κόσμο από τον οποίο ο ίδιος είχε έρθει, εξηγώντας ότι υπάρχει και άλλος κόσμος, και δεν είναι μόνο ο κόσμος του καθημερινού μας άγχους με τα προσωπικά και κοινωνικά μας αδιέξοδα. Μάλιστα εξήγησε ότι σε αυτόν τον κόσμο, τον μη ορατό κόσμο δηλαδή, το μόνο “διαβατήριο” είναι η πίστη που υπάρχει ως εφόδιο μέσα στον άνθρωπο, ανεξάρτητα από περιοχή [΄χώρο ] και εποχή [χρόνο] που ζει.

Αυτό το εφόδιο, το “όργανο” που βρίσκεται μέσα μας από την εποχή της δημιουργίας μας, αυτό το “όργανο” δίνει την δυνατότητα στο κάθε άτομο που γεννιέται πάνω στην γη, να εξερευνά όχι μόνο τους χαμένους γαλαξίες με τα τηλεσκόπια, αλλά να εξερευνά και για απαντήσεις στα προσωπικά του ερωτήματα για την ζωή και τον χρόνο. Ο Χριστός εξήγησε – για όσους ενδιαφέρονται – τον στόχο, αλλά και τον τρόπο που το άτομο μπορεί να καλλιεργήσει το “όργανο” της προσωπικής του πίστης, ώστε τα όρια του σύμπαντος να είναι πέραν από τα αντιληπτικά όρια των πέντε αισθήσεων.