Ένας οδηγός είναι πολύτιμος, εάν μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο – ή μια κοινωνία ανθρώπων – σε ένα προορισμό. Και αυτό δηλώνει και προϋποθέτει, ότι ο οδηγός, άνθρωπος, ιδέα, σύστημα ή οτιδήποτε άλλο θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ως βοηθό στην δική μας άγνοια, πρέπει να έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση, όχι μόνο να ξεκινήσει μαζί μας το ταξίδι που εμείς θέλουμε να κάνουμε, αλλά να έχει κάνει αυτό το ταξίδι πολλές φορές, και από την αρχή ως το τέλος, προκειμένου να γνωρίζει και τα επόμενα στάδια του ταξιδιού, ώστε να οδηγεί με ασφάλεια ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Διότι, κάθε ταξίδι στην ζωή μας έχει μια αφετηρία, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνεται εάν δεν μάς φέρει στον στόχο για τον οποίο ξεκινήσαμε. Δεν θέλουμε, δηλαδή, να ακολουθήσουμε κάποιον οδηγό, ο οποίος ξέρει μεν την σημερινή μας θέση-αφετηρία, ξέρει γνωσιολογικά και την κατάληξη του ταξιδιού μας, αλλά δεν έχει πάει ως εκεί ποτέ ο ίδιος ως ζώσα ύπαρξη, ώστε να γνωρίζει και τις τελικές λεπτομέρειες, αφού από αυτές πιθανόν να εξαρτηθεί και η δική μας επιτυχία.

Η άγνοια και η απειρία ενός οδηγού, πιθανόν να οδηγήσει το ταξίδι μας σε αποτυχία ή και τραγωδία, και αυτό είναι προσωπική εμπειρία όλων των ζωντανών ανθρώπων, οι οποίοι ξεκίνησαν με έναν οδηγό χωρίς εμπειρία του τέλους, και τελικά χάθηκαν στην διαδρομή, χάνοντας και τα πολύτιμα στοιχεία που είχαν επενδύσει στο ταξίδι αυτό της ζωής τους.

Η πείρα, η γνώση, και η εμπειρία ενός οδηγού, είναι η καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία και του δικού μας ταξιδιού. Η απουσία αυτών, θέτει σε κίνδυνο και την δική μας προσπάθεια. Η θεωρία και τα ευχολόγια δεν συνιστούν ασφαλή βάση για να στηρίξουμε και την δική μας προσπάθεια να κατακτήσουμε οτιδήποτε, αλλά απαιτείται η καλύτερη δυνατή γνώση και εμπειρία του οδηγού, προκειμένου να μειωθούν οι πιθανότητες μιας αποτυχίας.

Διότι κάθε ταξίδι είναι μια πρωτόγνωρη για κάθε ζωντανό άνθρωπο εμπειρία, και τα λάθη δεν διορθώνονται, αλλά πληρώνονται και μάλιστα με υψηλό τίμημα μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα, στοιχείο γνωστό σε όσους έχουν επιχειρήσει να κατακτήσουν άγνωστες περιοχές της επίγειας ζωής τους.

Και ο Χριστός ως Διδάσκαλος, ήταν ο πρώτος που άνοιξε τον δρόμο με εμπειρία από το Άλφα έως το Ωμέγα, αφού ο ίδιος είχε – και συνεχίζει να έχει – την μοναδική εμπειρία της συνολικής διαδρομής, από την αφετηρία έως το τέλος της πορείας καθενός ανθρώπου. Μόνο ο ίδιος ξέρει με ασφάλεια τις κακοτοπιές και τα πιθανά αδιέξοδα της προσωπικής μας ζωής, αλλά ξέρει και τα μονοπάτια εξόδου από τα αδιέξοδα, όπως προκύπτει από τα λόγια της δικής του υγιαίνουσας διδασκαλίας, η οποία περιέχεται μέσα στην Καινή Διαθήκη.

Ο Χριστός δεν έγραψε τίποτα, όπως όλοι ξέρουμε. Άφησε στο Πνεύμα το Άγιο και τους μαθητές του, ανθρώπους όχι με πλούσιες γνώσεις αλλά με εμπειρία της πορείας του πάνω στην γη, να καταγράψουν όσα εκείνος είχε εξηγήσει και είχε πράξει κατά το διάστημα της εδώ παραμονής του. Το αίσιο τέλος ήταν η εξανάσταση από τον τάφο. Η αξία της υγιαίνουσας διδασκαλίας του αποδείχθηκε μέσα στα δύο χιλιάδες χρόνια ζωής από τότε.

Ο μόνος ασφαλής οδηγός είναι ο ίδιος, που παραμένει ζωντανός μετά την ανάστασή του, αλλά και τα λόγια της δικής του διδασκαλίας, τα οποία, πέρα από την ιστορική τους αξία, έχουν και την δύναμη να σοφίσουν κάθε άτομο μέσα στην προσωπική του καθημερινότητα, ώστε να επιλέγει το ωφέλιμο και χρήσιμο για την επιτυχία του στόχου του, αφήνοντας στην άκρη κάθε ανώφελο και μη χρήσιμο για την προσωπική του ζωή. 

Για να έχει νόημα και αποτέλεσμα η καθοδήγηση από έναν οδηγό, άνθρωπο, βιβλίο, πληροφορία, κλπ, το πρώτο πράγμα που  εξετάζουμε είναι εάν είναι έμπιστος, δηλαδή εάν έχει δοκιμαστεί, “έχει περάσει από εξετάσεις με επιτυχία” όπως λέμε, και ανάλογα εμπιστευόμαστε. Διότι η εμπιστοσύνη αφορά το φυσικό πρόσωπο, το οποίο εμπιστεύεται τον οδηγό για τον λόγο που τον καλεί να τον οδηγήσει εκεί, που το φυσικό πρόσωπο επιθυμεί.

Δεν πρόκειται για θεωρία, αλλά πρόκειται για την καθημερινή μας πρακτική στην ζωή, από τα πιο ασήμαντα – οδηγός παρασκευής φαγητού, κλπ – μέχρι τα πιο σοβαρά θέματα υγείας και επιτυχίας, θέματα που σχετίζονται με την προσωπική μας ζωή. Με λίγα λόγια, όλοι αναζητούμε τον έμπιστο οδηγό στις προσωπικές μας υποθέσεις, όταν πρόκειται για θέματα που δεν γνωρίζουμε, και αποφεύγουμε τα πρόχειρα και τα μη δοκιμασμένα.

Μάλιστα, για όσους θέλουν η πίστη τους να αποτελεί καθημερινό στοιχείο στην επαφή τους με την γύρω κοινωνία, η επιλογή της καλύτερης καθοδήγησης παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Διότι, η πίστη ως εφόδιο και στοιχείο του εσωτερικού μας κόσμου, αποτελεί δομικό δεδομένο, το οποίο στηρίζει το ορθό, και απαγορεύει ή αποτρέπει το άτομο από το λανθασμένο ή το το πονηρό. Διότι, δεν τα ξέρουμε όλα, άρα χρειαζόμαστε οδηγό για να μάς βοηθά στις επιλογές μας, ώστε να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα. Και επειδή – κατά κανόνα – τον οδηγό τον χρειαζόμαστε για τα δύσκολα και τα μελλοντικά, η πίστη παίζει αναβαθμισμένο ρόλο, αφού αυτή εγγυάται την καλύτερη προσέγγιση του άγνωστου που μάς περιμένει την επόμενη στιγμή του προσωπικού μας μέλλοντος.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός δεν έμεινε μόνο στην παραδοχή της αξίας του Ναού του Σολομώντα, αλλά επέλεξε απλούς αλλά σώφρονες ανθρώπους με εμπειρία στην ζωή της καθημερινότητας – ήταν όλοι επαγγελματίες, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις πληροφορίες των κειμένων της Καινής Διαθήκης – και σε αυτούς προσπάθησε να διδάξει το μέλλον, εξηγώντας και το γνωστό τους παρελθόν. Από την μια, δηλαδή, εξηγούσε το παρελθόν και όσα ήξεραν οι ακροατές του για την ιστορία του λαού τους, και από την άλλη υποδείκνυε και τον τρόπο εφαρμογής της πίστης στην αναζήτηση της καλύτερης επιλογής ανάμεσα στα πολλά δεδομένα που θα προέκυπταν στην δική τους καθημερινότητα στο μέλλον.

Διότι η διδασκαλία του Χριστού δεν ήταν θεολογική μόνον, αλλά ήταν και για την εφαρμογή της αλήθειας των πραγμάτων στην ατομική καθημερινότητα κάθε ενδιαφερόμενου προσώπου για την εξάσκηση της πίστης του στον – κατά τα άλλα – άγνωστο θεό και τον ίδιο τον Χριστό. Περιόρισε δηλαδή τα ιερά πρόσωπα που εμπλέκονται – κατά το Σύμβολο της Πίστεως – στην σχέση του ατόμου με τον θεό δια της πίστεως, και υπέδειξε τον τρόπο για την αναγνώριση της αλήθειας μεταξύ του ψεύδους και της απάτης, ανεξάρτητα από το πρόσωπο που εμπλέκεται και την εξουσία του.

Στόχος της διδασκαλίας του δεν ήταν να γίνουμε όλοι θεολόγοι και κληρικοί – αυτό θα ήταν ουτοπία για όλο τον πληθυσμό της γης – αλλά στόχος του ήταν κάθε άτομο που αναζητά απαντήσεις στα μικρά ή τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και της προσωπικής μας καθημερινότητας, να βελτιώνει την επαφή του με την αποκαλυπτική αλήθεια που χορηγεί ο θεός σε κάθε άτομο που ενδιαφέρεται να εφαρμόζει στην δική του ζωή τον νόμο της Αλήθειας, απολαμβάνοντας τα κέρδη από το φως της δικής του διδασκαλίας. 

Η κατάταξη των αξιών της προσωπικής μας ζωής παίζει σπουδαίο ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα. Εκείνο που είναι πιο σπουδαίο για την ζωή μας, αυτό προστατεύουμε και προτιμούμε πρώτο, και κατά την σειρά της δικής μας αξιολόγησης αντιμετωπίζουμε τα θέματα που προκύπτουν κάθε στιγμή στην ζωή μας. Τίποτα δεν είναι άρχηστο, αλλά έχουν διαφορετική αξία στην προσωπική μας κατάταξη, και ανάλογα αντιδρούμε. Τα σπουδαιότερα προηγούνται, τα λιγότερο σπουδαία έπονται.

Και αυτό επιβάλλει η κοινή λογική, και αυτό πράττουμε όλοι καθημερινά. Το πρόσεχε “σαν τα μάτια σου”, είναι μια έκφραση που δηλώνει την προσοχή μας στο σπουδαιότερο, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Και αυτό κάνουμε όλοι. Ωστόσο αυτό δεν είναι το μόνο μας πρόβλημα, δηλαδή η λάθος κατάταξη των αξιών της ζωής μας. Πολλές φορές τονίζουμε μερικά σπουδαία, αλλά αρνούμαστε να δώσουμε προσοχή στα λιγότερο σπουδαία, και αυτό δημιουργεί κενά στον καθημερινό μας βίο, με αποτέλεσμα να χάνουμε δυνάμεις και να πέφτουμε σε σοβαρότερα σφάλματα, από τα οποία προέρχονται οι αμφιβολίες και οι πτώσεις στο ηθικό – και όχι μόνο – της δικής μας καθημερινότητας.

Όπως, δηλαδή, στο όχημα που οδηγούμε προσέχουμε τον κινητήρα του, γιατί αυτός αποδίδει την αναγκαία ιπποδύναμη, είναι προφανές ότι εκτός του κινητήρα προσέχουμε τα συστήματα στάθμευσης και πορείας, προσέχουμε τα φώτα, προσέχουμε την άνεσή μας, δηλαδή προσέχουμε και άλλα ζητήματα, λιγότερο σπουδαία και απαραίτητα, αλλά αυτά κάνουν το όχημα χρήσιμο και αποδοτικό, και όχι μόνο η καλή κατάσταση του κινητήρα.

Και αυτό το εφαρμόζουμε όλοι στην καθημερινή μας πρακτική, χωρίς κανείς να μάς το επιβάλλει, απλούστατα διότι ξέρουμε τις συνέπειες από τα τυχόν λάθη και τις τυχόν παραλείψεις. Και ενώ αυτό συμβαίνει στην πρακτική μας ζωή, δεν κάνουμε το ίδιο και για τις ανάγκες του εσωτερικού μας κόσμου, της περιοχής δηλαδή της προσωπικότητάς μας, από την οποία εξαρτάται το σύνολο της ζωής μας. Ενώ, δηλαδή, για το όχημα μπορεί να ξοδέψουμε χρήματα, και χρόνο, και δυνάμεις, ο εσωτερικός μας κόσμος παραμελείται, με αποτέλεσμα οι σκέψεις και οι επιλογές μας να μην ακολουθούν το μοντέλο της κοινής λογικής.

Στο σπίτι που κατοικούμε προσέχουμε τα θεμέλια και τα πατώματα, αλλά δεν αμελούμε και την θέρμανση και την προστασία ή την διακόσμηση, γιατί ξέρουμε ότι αυτή η αμέλεια θα κάνει το σπίτι μας λιγότερο ή καθόλου κατάλληλο για κατοίκηση, εφόσον βέβαια θέλουμε να μείνουμε εντός αυτού, και δεν το κάνουμε μόνο για παιχνίδι. Οι αξίες, επομένως, με τις οποίες κατατάσσουμε τα πράγματα που αφορούν την προσωπική μας ζωή, καθορίζουν και το αποτέλεσμα, με το οποίο θα πορευτούμε στην επόμενη περίοδο της ζωής μας.

Και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην διδασκαλία του Χριστού. Το “αυτό να πράττετε και εκείνο μα μην αφήνετε”, δηλώνει το ενδιαφέρον του Χριστού για την προσωπική μας πληρότητα. Η αμέλεια θα φέρει τα κενά. Και τα κενά θα φέρουν καθυστέρηση. Και η καθυστέρηση θα φέρει ζημία και όχι κέρδος στην προσωπική μας ζωή. Διότι όλα είναι εξαρτημένα, τελικά, από την προσωπική μας πληρότητα, δηλαδή να μην λείπει τίποτα στο ταξίδι της καθημερινής μας ζωής, διότι μόνο έτσι, εξήγησε ο Χριστός, θα προσπεράσετε την αδυναμία και θα πετύχετε ενίσχυση για την καλύτερη κατανόηση του κόσμου, μέσα στον οποίο καλείστε να περάσετε με επιτυχία την προσωπική σας ζωή.