Το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πια ένα άπιαστο μακρινό όνειρο, αλλά είναι μια πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής, ανεξάρτητα από τον τόπο που ζει ο κάθε άνθρωπος. Τα αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα, ιδέες και βόμβες ή πολιτισμό, και γενικά στον ουρανό έχει μεταφερθεί σταδιακά – και χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει την αλλαγή-  ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής καθημερινής ζωής.

Εάν δε λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός ότι, όχι μόνο μεταφέρουν τα αεροπλάνα ανθρώπους και τα λοιπά, αλλά στον 21ο αιώνα όλες μας οι διαδικασίες λειτουργούν μέσω των δορυφόρων που κινούνται στον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας – όχι δηλαδή και πολύ μακριά – είναι προφανές ότι η ζωή μας έχει μπει για τα καλά στην φάση του ουρανού, και όχι μόνο πλέον μόνο της γης, όπως συνέβαινε ανέκαθεν, και μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

Τώρα ο ουρανός δεν είναι μόνο για να τον θαυμάζουμε τις νύχτες, ή να μάς φωτίζει ο ήλιος, αλλά έχει γίνει σταδιακά τμήμα της προσωπικής μας καθημερινής ζωής, χωρίς να το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της μεγαλύτερης ηλικίας. Βαδίζουμε εξ ανάγκης σε ένα δρόμο που ο ουρανός δεν είναι πλέον μακριά, αλλά είναι τμήμα των καθημερινών μας πρακτικών διαδικασιών, και αυτό έχει παγιωθεί μέσα στις συνειδήσεις μας, διότι δεν υπάρχει και άλλη διέξοδος.

Η άρνηση αυτής της αλήθειας και της πραγματικότητας, απλώς συνιστά ηθελημένη παραπλάνηση του εαυτού μας, και θα το συναντήσουμε μπροστά μας όταν χρειαστεί – και συνήθως χρειάζεται πολλάκις και πολυτρόπως – να τον χρησιμοποιήσουμε ως χώρο μεταφοράς αναγκαίων πραγμάτων ή του ίδιου του εαυτού μας. Άρα, το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πλέον φαντασία ή βιβλική προφητεία, αλλά είναι τμήμα της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Διότι, και όσοι ακόμη δεν χρησιμοποιούν τα αεροπάνα ή τις δορυφορικές συνδέσεις στα τηλεφωνα – και όχι μόνο -, βλέπουν τους άλλους να τα χρησιμοποιούν και μαθαίνουν ότι τελικά ο ουρανός παίζει καθοριστικό ρόλο σε όλες μας τις δραστηριότητες. Η συναισθηματική αξία παρέμεινε. Προστέθηκε όμως και η πρακτική αξία, η οποία και καλύπτει τις ανάγκες όλων μας στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, οι άνθρωποι της πίστεως, όσοι δηλαδή αναζητούμε θέλημα θεού στην ατομική μας καθημερινή ζωή, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Το ρομαντικό τμήμα της θέασης των άστρων και του φεγγαριού, τώρα είναι πλέον ένα τμήμα – συνήθως το μικρότερο – του ανθρώπινου ενδιαφέροντος. Η αλήθεια στην πρακτική της εφαρμογή, παίζει πιο σημαντικό ρόλο, και μάλιστα αυξανόμενης χωρητικότητας, από ότι συνέβαινε στο παρελθόν και στις φαντασίες των αισθημάτων μας.

Τώρα η πραγματικότητα θέλει- έχει ανάγκη – τον ουρανό, και χωρίς τον δικό του χώρο, ο άνθρπος αισθάνεται πνιγμένος, αγχωμένος από την στενότητα του χώρου που υφίσταται πάνω στην γη. Ο άνθρωπος αναζητά πλέον όλο και περισσότερο τα δικαιώματά του πέρα από τους φυσικούς ορίζοντες, όπως αυτοί είχαν διαμορφωθεί μέχρι τον 20ο αιώνα. Τώρα όλα πλέον λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους το τί συμβαίνει στον ουρανό, από τα αεροπλάνα μέχρι τα μηνύματα, διότι από εκεί – και μέσω αυτού – μετακινούνται όλα τα αγαθά. Στην διδασκαλία του Χριστού ο ουρανός είναι το μεγάλο πεδίο εξερεύνησης για τον άνθρωπο της πίστης. Ως εν ουρανώ και επί της γης. ΟΧΙ ως επί της γης και εν ουρανώ!!!

Όταν η ανθρωπότητα σταμάτησε να ψάχνει και να έχει ερωτηματα και προβληματισμούς, τότε ήρθε σταδιακά η πτώση και η διάλυση. Διότι κορμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αναζήτηση του καλύτερου, με κατεύθυνση το τέλειο, το οποίο κανείς δεν το φτάνει, αλλά πορεύεται προς την τελειότητα, ξεχνώντας το παρελθόν. Όχι γιατί το παρελθόν ήταν κακό – πολλές φορές ήταν -, αλλά γιατί η παρούσα κάθε εποχή κατάσταση, απαιτούσε την εξιχνίαση του άγνωστου που μάς περιβάλλει, σε φυσικά και μεταφυσικά δεδομένα.

Διότι είναι γνωστό ότι ο κόσμος δεν περιορίζεται μόνο σε όσα αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά υπάρχουν και πράγματα – δυστυχώς πολύ περισσότερα – που εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε, ωστόσο είναι εκεί έξω, και περιμένουν την συνάντησή μας για να αφαιρέσουν ή να προσθέσουν σε οτιδήποτε έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα μετά τον 20ο αιώνα, όλοι ξέρουμε ότι όσα μέχρι σήμερα ξέραμε, είναι μόλις το ελάχιστο, σχεδόν πέντε τις εκατό. Δηλαδή αγνοούμε το ενενήντα πέντε, άρα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και η εξερεύνηση του άγνωστου και των ορίων του παραμένει πάντοτε στο τραπέζι για τους ενδιαφερομένους για την ζωή και το μέλλον, το ατομικό και το κοινωνικό, αλλά και το υπαρξιακό, για όποιο άτομο έχει τέτοιες ανησυχίες και ερωτήματα. Διότι ο θάνατος δεν είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, και κανείς δεν θέλει να πεθάνει, άρα, αναζητούμε τρόπους παράτασης της ζωής, και ώθηση του θανάτου προς τα πίσω, αυξάνοντας το προσδόκιμο, αλλά και την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.

Και αυτόν τον κανόνα των αναζητήσεων και των ερωτημάτων της ζωής ήρθε ο Χριστός να τον θέσει ως κέντρο της δικής του διδασκαλίας, τόσο ως προς την παρούσα επί γης σύντομη προσωπική παρουσία μας, όσο και ως προς τις προοπτικές του μέλλοντος. Κανέναν δεν έσπρωξε ο χριστός να τον ακολουθήσει. Ακόμη και αυτοί που τον ακολουθούσαν δεν ήταν σταθεροί γύρω του, και αυτό αποδείχθηκε όταν τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον σταυρό.

Ήταν δε τόσο σίγουρος για την αξία της διδασκαλίας του, ώστε δεν δίστασε σε κάποιες περιπτώσεις, να προκαλέσει και όσους από τους στενούς του μαθητές ήθελαν να αποχωρήσουν για οποιοδήποτε λόγο, κυρίως γιατί δεν καταλάβαιναν όσα τους έλεγε και τους εξηγούσε. Η αξία της διδασκαλίας του ήταν τόσο πολύτιμη, που δεν την χάρισε σε κανένα πρόσωπο που δεν είχε αυτό το ίδιο το πρόσωπο αποφασίσει να τον ακολουθήσει και να πληρώσει το κόστος των επιλογών του.

Διότι η διδασκαλία του, και αναφέρομαι στην υγιαίνουσα διδασκαλία και όχι στις – κατά τα άλλα – πολύτιμες ανθρώπινες διδασκαλίες και παραδόσεις, προσφέρει στροφή του ατόμου από την αδιαφορία στην αναζήτηση, από την γνώση στην παραδοχή της άγνοιας για να κατακτήσει την άγνωστη εκείνη την στιγμή γνώση, από την άμμο της ερήμου να υψώσει το βλέμμα του προς τον ουρανό, από όπου έρχονται οι ευλογίες και η αλήθεια της ζωής, από τα στενά και κακοποιημένα όρια της γης στα ανεξερεύνητα όρια του άγνωστου διαστήματος, από την μιζέρια στην αφθονία της χαράς και της εσωτερικής ειρήνης, και από την φτώχεια των αισθημάτων και των συναισθημάτων, στον ανεξιχνίαστο θησαυρό που βρίσκεται πέραν από τον φυσικό ουρανό, εκεί που οι δυνάμεις της γνώσης και της άγνοιας συγκρούονται, για να βγει ο κερδισμένος που αγάπησε και δεν μίσησε κανένα και για κανένα λόγο. 

Κατακτώντας κάτι, έχουμε εξουσία πάνω στην κατάκτηση και στο αντικείμενο, το οποίο αυτή περιλαμβάνει. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για αέρα, αλλά πρόκειται για τα εμπράγματα δικαιώματα, τα οποία και μπορεί το άτομο να τα ασκεί, κατά τον νόμο που ισχύει κάθε φορά, και για τον σκοπό που το άτομο αποφασίζει ως κατακτητής και κύριος.

Κανείς άλλος δεν έχει εξουσία πάνω στην κατάκτηση ενός άλλου, παρά μόνον εάν του αποσπάσει αυτή την κατάκτηση με άλλου είδους κατάκτηση, δηλαδή εάν την ενσωματώσει σε μια μεγαλύτερης έκτασης κατάκτηση, εντός της οποίας μεταφέρεται και το μικρότερο τμήμα που αποτελούσε νωρίτερα την μικρή κατάκτηση του προηγούμενου κατακτητή. Και αυτή είναι η πρακτική αλήθεια της ζωής. Κανείε δεν είναι απόλυτα κύριος πάνω σε κάτι, διότι μπορεί ένας ισχυρότερος να κατακτήσει την δική του κατάκτηση, και ο ίδιος να απολέσει την εξουσία επί της μικρής του κατακτήσεως.

Και αυτό είναι η πρακτική εικόνα της προσωπικής μας καθημερινότητας. Κατακτούμε κάτι προσωπικό με κόπο που μάς αποφέρει  κέρδος, αλλά πολλές φορές – συνήθως πάντα – έρχεται ο ισχυρότερος που ενσωματώνει την δική μας κατάκτηση μέσα στην δική του μεγαλύτερη αρμοδιότητα και εξουσία, και το άτομο χάνει τα δικαιώματα του κατακτητή, και αποβαίνει απλός διαχειριστής, αλλά υπό την εξουσία του μεγαλύτερου κατακτητή.

Το χωνευτήρι της ζωής δεν είναι ανέκδοτο, αλλά σκληρή πραγματικότητα, και καθένας που κατακτά κάτι πρέπει να ξέρει και να το προστατεύει από τον ισχυρότερο. Διαφορετικά, έχει την εντύπωση του κατακτητή, αλλά τελικά υπακούει στον ισχυρότερο, προσαρμόζοντας την δική του μικρή εξουσία, στα μέτρα και στην θέληση του ισχυρότερου. Και αυτά μπορεί να ακούγονται φιλοσοφικά, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της ζωής, και καθένας που θέλει να ζήσει ως κατακτητής, οφείλει να προστατεύει την κατάκτησή του από κάθε ισχυρό, διότι το άτομο ποτέ δεν είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται στον ισχυρότερο του κόσμου.

Και αυτή είναι η πρόβλεψη της διδασκαλίας του Χριστού. Κάθε κατάκτηση του ατόμου, πρέπει να εντάσσεται μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου σχεδιασμού εξουσίας, ώστε το άτομο να παρακρατεί την κυριότητα πάνω στην δική του μικρή κατάκτηση. Η αύξηση της δύναμης του μικρού κατακτητή είναι μονόδρομος. Διότι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πάντα εποφθαλμιά την περιουσία του μικρότερου και αδύνατου, και θέλει να την κατακτήσει ο ίδιος, προκειμένου να μεγαλώσει την δική του εξουσία. Και στο ζήτημα αυτό της εξουσίας επί των κατακτήσεων, ο αγώνας είναι μέχρι θανάτου, και το ξέρουμε καλά από τους ανταγωνιστές.

Ο Χριστός υπέδειξε τρόπους αποφυγής συγκρούσεων, αλλά και διατήρησης της εξουσίας. Διότι κανείς δεν εξουσιάζει κάτι εκτός από το σώμα του. Όλα τα λοιπά ανήκουν στην εξουσία του κράτους του κόσμου, και η δύναμη του κράτους είναι πάντα ισχυρότερη από την ατομική μας δύναμη. Η επίδειξη ισχύος του αδύναμου μπροστά στον ισχυρότερο είναι λόγος θανάτου και εξαφάνισης της εξουσίας του μικρού.

Η ταπεινότητα στις σκέψεις και τις αποφάσεις, αλλά και ο ταπεινός και ήσυχος τρόπος αύξησης της εξουσίας, είναι οι δύο παράγοντες αποφυγής συγκρούσεων, ενώ την ίδια ώρα το άτομο ενδυναμώνεται από την πίστη του στον ισχυρότερο πάντων. Στον Χριστό που έχει κάθε εξουσία στον ουρανό, αλλά και στην γη, όταν εμείς δεν κάνουμε δικά μας λάθη υπερηφάνειας. 

Οι άνθρωποι του 21ου αιώνα ζούμε μια διαφορετική εμπειρία μέσω της τεχνολογίας, η οποία έχει διευρύνει τους ορίζοντες της κοινωνικής, αλλά και της προσωπικής μας ζωής στην καθημερινότητα. Διότι η δική μας καθημερινότητα, με τις τεχνολογικές εφαρμογές που χρησιμοποιούμε όλοι πλέον, έχει εισέλθει σε άλλη εποχή, την οποία οι παλαιότεροι δεν μπορούσαν να φανταστούν.

Ωστόσο, αυτά αφορούν μόνο την εξωτερική μας εικόνα, εάν δηλαδή κάποιο άτομο μάς παρακολουθεί από μακριά. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, δεν έχει υποστεί καμία ή σχεδόν καμία αλλαγή, πλην της ευκολίας με την οποία επικοινωνούμε και κινούμαστε μέσω της τεχνολογίας. Βέβαια, όλα αυτά είναι ανακαλύψεις έξω από το ανθρώπινο σώμα, και αυτό δηλώνει ότι έχουμε μεγάλη εργασία να κάνουμε για τους εαυτούς μας. Διότι, αυτές οι ανακαλύψεις που χρησιμοποιούμε στην ατομική και κοινωνική μας καθημερινότητα, δεν προσθέτουν και δεν αφαιρούν από τις ανθρώπινες αξίες, οι οποίες και έχουν μεγαλύτερη – υπογραμμίζω το μεγαλύτερη – αξία από τις ανακαλύψεις που  βελτιώνουν μόνον την προσωπική μας καθημερινή πρακτική ζωή.

Διότι η συνέχεια αυτών των ανακαλύψεων δεν είναι βέβαιο ότι θα παρατείνει σε χρόνο την προσωπική μας ζωή, και πιθανότατα δεν θα μειώσει και τις κοινωνικές μας ανισότητες. Άρα, όποιο άτομο ενδιαφέρεται να επεκτείνει και να εξιχνιάσει τα όρια που δεν αναφέρονται μόνον στην βελτίωση της ατομικής του καθημερινότητας, έχει μεγάλο δρόμο να διανύσει, αφού οι τεχνολογικές μας βελτιώσεις δεν μπορούν να αλλάξουν και τον χαρακτήρα του ατόμου.

Και αυτή η πλευρά της εξιχνίασης, δηλαδή του εσωτερικού μας ανθρώπου των αισθημάτων και των σκέψεων, παραμένει ένας άγνωστος προορισμός, για το άτομο που ψάχνει να καταλάβει τον εαυτό του, και τί γίνεται γύρω του σήμερα, αλλά και τί έγινε στο παρελθόν, που όμως έχει σήμερα επιπτώσεις στην προσωπική του ζωή. Και αυτή η εξερεύνηση και εξιχνίαση δεν είναι εύκολη, διότι δεν διαθέτει – ακόμη τουλάχιστον – προδιαγραφές μηχανικής αναζήτησης, αλλά απαιτεί προσωπική μέριμνα και αναγνώριση της αδυναμίας για ορθή διάγνωση και βελτίωση στην μη ορατή περιοχή του ψυχικού μας κόσμου.

Και η διδασκαλία του Χριστού έρχεται να καλύψει αυτό το κενό στις μέχρι τώρα γνώσεις κάθε ενδιαφερόμενου ατόμου. Ο εσωτερικός μας άνθρωπος δεν συγχέεται με τους γύρω ανθρώπους, αλλά αποτελεί τον απόλυτα προσωπικό μας χώρο ευθύνης. Και αυτό σημαίνει ότι το άτομο είναι υπεύθυνο για την εξιχνίαση και κατανόηση των προσωπικών του ζητημάτων ζωής, και όχι οι άλλοι άνθρωποι απ’ έξω. Άρα το ενδιαφερόμενο άτομο αποφασίζει τους τρόπους με τους οποίους θα αναζητήσει και θα κατανοήσει καλύτερα την διδασκαλία του Χριστού, προκειμένου να την εφαρμόσει για την δική του βελτίωση της προσωπικής του καθημερινότητας.

Το τι λένε οι άλλοι μπορεί να είναι καλό. Αλλά το άτομο, όπως και με τα φάρμακα, ξέρει αν μια διδασκαλία φέρνει ανακούφιση ή φέρνει βάρος και αδιέξοδα. Κριτής των αποτελεσμάτων είναι πάντα το άτομο που ξεκινά μια αγωγή, για να βρει τον δρόμο από τα μέχρι εκείνη την στιγμή προσωπικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. Η ζωντανή παρουσία του Χριστού ενισχύει τις δυνάμεις που διαθέτουμε. Δεν τις καταργεί, αλλά τις τροποποιεί, ώστε να συμβάλλουν στην συνέργεια μεταξύ θεού και ατόμου, για να ξεπεράσει τα θέματα που το απασχολούν, και δηλητηριάζουν την προσωπική του καθημερινότητα.