Η πλάνη, το χάσιμο του στόχου και του προσανατολισμού, η άγνοια, η αποπλάνηση και παραπλάνηση, είναι γνωστές έννοιες της καθημερινής μας ζωής, και δηλώνουν απώλεια της αλήθειας. Η αλήθεια φέρνει σταθερότητα και ασφάλεια. Η απάτη, η πλάνη, και η εξαπάτηση, οδηγούν σε ανασφάλεια, και σε βάθος χρόνου οδηγούν σε αποτυχίες. Συνεπώς πρόκειται για καταστάσεις αποτυχίας και απώλειας, και προφανώς κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί σε αυτή την τροχιά, δηλαδή να βρίσκεται σε οδό απώλειας.

Διότι, αυτό αποδεικνύεται από την προσωπική μας προσπάθεια καθημερινά, όλοι προσπαθούμε να θεμελιώσουμε μια σταθερότητα σε όλους τους τομείς της προσωπικής μας ζωής, στο επάγγελμα, την οικογένεια, την στέγη, τις συνήθειες, και αυτό αποτελεί πάγια προσωπική επιδίωξη. Το αντίθετο της πλάνης είναι η σταθερότητα και η ασφάλεια. Ακόμη και όταν κάποιο άτομο επιθυμεί την εξερεύνηση του άγνωστου, θέλει – και έχει ανάγκη – μια σταθερή θέση επιστροφής, για να μην αισθάνεται χαμένος, αλλά προσωρινά περιπλανώμενος για κάποιο σκοπό. Και αυτό αποτελεί παγκόσμια πρακτική της προσωπικής ζωής κάθε ατόμου, όσο τολμηρό και αν είναι.

Με λίγα λόγια, η πλάνη και η παραπλάνηση και αποπλάνηση είναι έννοιες αρνητικές και απορριπτέες. Η σταθερότητα και η εγγύηση της ασφάλειας είναι το ζητούμενο από κάθε εχέφρονα άνθρωπο. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα του τέλειου. Και ο Χριστός ως παρουσία και ως πρόσωπο πίστεως, δεν είναι πλανήτης, αλλά εγγύηση της σταθερότητας μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο, φυσικό και κοινωνικό, τον οποίο καθένα πρόσωπο προσπαθεί να δαμάσει, όπως το πλοίο μέσα στην θύελλα αναζητά ασφάλεια και άγκυρα πρόσδεσης.

Χωρίς το πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος εμφανίστηκε στην γη για να διδάξει την αλήθεια, το άτομο δεν μπορεί να βρει σταθερότητα. Διότι δεν είναι μόνο η κοινωνία και η εξαπάτηση της αδικίας, αλλά είναι και οι φυσικές δυνάμεις, τις οποίες καλείται καθένα πρόσωπο να αντιμετωπίσει στην δική του καθημερινότητα. Και όσο το βρέφος βρίσκεται κάτω από την προστασία της μητέρας, αισθάνεται ασφάλεια. Όσο όμως μεγαλώνει, τόσο και η προσωπική του ευθύνη παίζει καθοριστικό ρόλο στις επιλογές του.

Και η διδασκαλία του Χριστού όπως μάς παραδόθηκε από τους μαθητές του, είναι η εγγύηση της ασφάλειας για το σήμερα, αλλά έχει και σπέρματα αιωνιότητας, όπως ο ίδιος το αποκάλυψε και το βίωσε κατά την περίοδο της εδώ παρουσίας του. Η πλάνη και η αποπλάνηση της αδικίας για το κέρδος εις βάρος του άλλου, είναι ο αντίποδας της ασφάλειας του Χριστού. Για όσους αναζητούν απαντήσεις για τα ερωτήματα της ζωής, η μόνη πηγή ασφάλειας είναι η διδασκαλία του Χριστού. Όχι αποσπασματικά, αλλά ολοκληρωμένα, από το Α έως το Ω.

Τα λίγα που συνήθως ξέρουμε και επικαλούμαστε, δεν καλύπτουν όλο το φάσμα των ερωτημάτων μας για την ζωή και τον θάνατο, για την αδικία και την αλήθεια, για την απάτη και την αποκάλυψη της αλήθειας μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Ο προσωπικός μας πλούτος γνώσης της διδασκαλίας του Χριστού δεν αφαιρείται σε καμία περίπτωση. Και όσο βαρύτερα πράγματα κατέχουμε από την διδασκαλία του, τόσο πιο σταθερή είναι η θέση μας μέσα στις φουρτούνες της προσωπικής μας καθημερινότητας. 

Πολλά από τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι ενοχλητικά και πολλές φορές και άσχετα. Ωστόσο, φτάνουν στο κινητό ή στον υπολογιστή, ρίχνουμε μια ματιά στο θέμα και τον αποστολέα, και ανάλογα αντιδρούμε θετικά ή αρνητικά, δηλαδή το ξεχνάμε ή ανταποκρινόμαστε ανάλογα.

Και επειδή αυτή είναι η προσωπική μας σχέση με τα μηνύματα, είναι φυσικό, όποιος βλέπει τα μηνύματα που λαμβάνουμε ή στέλνουμε, να αντιλαμβάνεται τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, και όχι μόνον. Διότι ο τρόπος και ο χρόνος της δικής μας αντίδρασης, σχετίζεται άμεσα όχι μόνο με τα ενδιαφέροντά μας, αλλά – κυρίως – σχετίζεται με τον χαρακτήρα και τις προσωπικές μας διαθέσεις.

Άρα, όποιος στέλνει μηνύματα, από την δική μας αντίδραση μπορεί να βγάλει αμέτρητα συμπεράσματα, όχι μόνο για το θέμα που μπορεί να έχει ένα μήνυμα, [αυτό ίσως να είναι εκτός γενικού ενδιαφέροντος], αλλά κυρίως για τις προθέσεις και τον χαρακτήρα μας, άρα μπορεί – με την αρνητική διάσταση – και να μάς “εκμεταλλευτεί” όπως άλλωστε συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, που οι μεγάλες εταιρείες κάνουν το μάρκετινγκ ανάλογα με τις δικές μας αντιδράσεις στα δικά τους μηνύματα.

Και αυτή η πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι στην καθημερινή μας ζωή, είναι ένα μεγάλο μάθημα για όσους θέλουν μέσα στην λογική της προσωπικής τους καθημερινότητας, να θέσουν και τον παράγοντα των “μηνυμάτων” ως ένα επιπλέον στοιχείο για την αύξηση της πίστης τους, εφόσον βέβαια υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον, δηλαδή να συνυπολογίζει το ενδιαφερόμενο άτομο, όχι μόνο το εφήμερο συμφέρον, υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟ, αλλά και τις άλλες διαστάσεις της ζωής μας, οι οποίες δεν εξαντλούνται στην διαμάχη μας με τον γύρω κόσμο για τον άρτο τον επιούσιο [μερικές φορές και για τον ανούσιο άρτο], αλλά αναζητούν και τις βαθύτερες αιτίες, μέσα από τις οποίες προκύπτουν τα προσωπικά αδιέξοδα ή επιτυχίες.

Διότι η πίστη δεν έρχεται να τυφλώσει το άτομο [αυτή είναι η μη υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού], αλλά έρχεται να ανοίξει τα μάτια και τα αισθητήρια που υπάρχουν μέσα στο άτομο, ώστε να κατανοεί καλύτερα το περιβάλλον, κοινωνικό και φυσικό, ώστε να επιλέγει το δικό του συμφέρον με βάση την αλήθεια. Διότι μόνο η αλήθεια δίνει περιθώρια μέλλοντος, σε σχέση με το ψέμμα και την απάτη, τα οποία παρέχουν περιορισμένο χρόνο επιβίωσης, αφού αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται η αλήθεια, η οποία θα εξαφανίσει τις επικαλύψεις, τα προσχήματα, την υποκρισία, και την επιλογή της πλεονεξίας έναντι της αυτάρκειας, η οποία δεν στερεί, αλλά προσθέτει μέλλον.

Διότι η έλλειψη δεν είναι συμφορά, αλλά αιτία για περισσότερο, λόγος για να αγωνιστεί το παιδί να κατακτήσει, στόχος καλός για ένα προσωπικό λαμπρό μέλλον και όχι τρόπος κατανάλωσης των οικογενειακών εισοδημάτων, τα οποία όποιος δεν κουράστηκε να τα αποκτήσει, δεν ξέρει και την πραγματική τους αξία. Και η διδασκαλία του Χριστού δεν απαγορεύει τον πάσης φύσεως πλούτο, όταν αυτός έρχεται μέσα από διαδικασίες αλήθειας και όχι εξαπάτησης των άλλων. Η αυτάρκεια δεν είναι στέρηση, αλλά είναι η βάση του πλούτου του μέλλοντος, διότι η πλεονεξία – εξήγησε ο Χριστός- δεν προσθέτει ζωή, αλλά – ξέρουμε εμείς – ότι προσθέτει μεγαλύτερη μέριμνα στην προσωπική μας καθημερινότητα. 

Οι ανάγκες της επιβίωσης δεν είναι ανέκδοτο ή φιλοσοφική προσέγγιση, διότι χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών, απλά το άτομο φεύγει από την ζωή, και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Για τον λόγο αυτό, ότι δηλαδή χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών επιβίωσης το άτομο υποφέρει ή παύει να υφίσταται, η πίεση που ασκείται από τα όργανα του σώματος είναι αδυσώπητη, και καλούμαστε να “εκτελέσουμε” τις ανάγκες αυτές, και μάλιστα με επείγοντα χαρακτήρα και χωρίς επ’ άπειρον αναβολές.

Τα σωματικά όργανα μάς επιβάλλουν την θέλησή τους, όχι από λόγους άσκησης εξουσίας, αλλά από λόγους θανάτου, κάτι το οποίο κανείς ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να παραβλέπει επ’ άπειρον, διότι θα το πληρώσει με την απώλειά του. Αυτό συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή, και αυτό δεν είναι φιλοσοφικός στοχασμός, αλλά αναγνώριση της αλήθειας.  Όποιος θέλει και αγαπά την ζωή, υπακούει στις ανάγκες των οργάνων του σώματός του. Διαφορετικά έχει επιλέξει την πορεία προς τον θάνατο χωρίς επιστροφή.

Και επειδή το σώμα μας δεν είναι ένας ασκός χωρίς περιεχόμενο, αλλά διαθέτει και ένα κόσμο που ζει, μάς εμπνέει, και υποκινεί την καθημερινότητάς μας, οι ίδιες ανάγκες ή παρόμοιες, παρατηρούνται και στην πλευρά αυτή της προσωπικής μας ζωής. Όπως δηλαδή το φυσικό μας σώμα έχει ανάγκες, και ειδοποιεί για την κάλυψη, ανάλογα συμπεριφέρεται και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, ο οποίος και αυτός μάς ειδοποιεί, αλλά εμείς δεν ακούμε – ή κάνουμε πώς δεν ακούμε – και το αποτέλεσμα είναι ότι αδυνατίζει, χάνει δυνάμεις, και αυτό εμφανίζεται ως αδυναμία πλέον στις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους, στο κοινωνικό μας περιβάλλον.

Διότι η αδυναμία δεν αφορά μόνο τα όργανα του φυσικού μας σώματος, αλλά η αδυναμία επεκτείνεται και στα όργανα του εσωτερικού μας ανθρώπου, δηλαδή εκεί που κατοικει και λειτουργεί η θέληση, και η αναγνώριση των προσωπικών μας δυνατοτήτων. Και το αποτέλεσμα έρχεται, και εμφανίζεται με την αδυναμία κατανόησης των αξιών της ζωής στην προσωπική μας καθημερινότητα, εμφανίζεται με την σύγχυση στις επιλογές μας, εμφανίζεται με την αδυναμία ισχύος της γνώμης μας, όταν αυτή είναι ορθή έναντι λανθασμένων, και, γενικά, η εσωτερική μας αδυναμία επηρεάζει την συμπεριφορά και υποσκάπτει την αυτοπεποίθησή μας με απτά και αναγνωρίσιμα αποτελέσματα.

Άρα, παράλληλα με την σωματική μας ικανότητα, απαιτείται – για την ισορροπία μας – και η εσωτερική ενίσχυση, δηλαδή η τροφοδοσία με υλικά που τρέφουν την ψυχή και την πίστη. Διότι η πίστη ενεργεί, ώστε οι εσωτερικές μας αόρατες δυνάμεις να ανανεώνονται με το πνεύμα του νου μας, ώστε να διακρίνουμε τα συμφέροντα, και να επιλέγουμε τα καλύτερα, όσα δηλαδή θα συμβάλλουν στην βελτίωση της προσωπικότητάς μας και θα καταστήσουν την καθημερινότητά μας περισσότερο αποτελεσματική.

Διότι ο Χριστός, για εμάς τους Χριστιανούς, δεν ήρθε να μάς πάρει την ζωή, αλλά να μάς οδηγήσει στην ζωή μέσω των ορθών επιλογών της αλήθειας των πραγμάτων κατά την προσωπική μας επαφή με τον κόσμο και τις μεθοδείες της εξαπάτησης, που εφαρμόζει κάθε κατεργάρης εις βάρος της προσωπικής μας ζωής. Ο Χριστός υποσχέθηκε στο άτομο που ακούει την δική του φωνή και την δική του υγιαίνουσα διδασκαλία, ζωή, και μάλιστα με περίσσευμα για τις δύσκολες ώρες της πρόσκαιρης εδώ – ούτως ή άλλως – ζωής μας. 

Στα μηνύματα που δεχόμαστε καθημερινά, απαντούμε, ανταποκρινόμαστε θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με το θέμα που μάς μεταφέρει το κάθε μήνυμα. Διότι δεν είναι όλα τα μηνύματα το ίδιο, και δεν αφορούν μόνο ένα θέμα, ακόμη και εάν αναφέρονται στο ίδιο ζήτημα. Σε κάθε περίπτωση, διαβάζουμε το μήνυμα, και αποφασίζουμε την δική μας απάντηση ή ανταπόκριση, ακόμη και εάν αποφασίσουμε να μην απαντήσουμε, εφόσον κρίνουμε ότι το θέμα δεν μάς αφορά. Ακόμη όμως και τότε, η αντίδρασή μας, η άρνησή μας δηλαδή να απαντήσουμε και να ανταποκριθούμε θετικά ή αρνητικά, σηματοδοτεί μια στάση προσωπικής ευθύνης απέναντι στον αποστολέα του μηνύματος.

Και αυτή η αλήθεια κρύβει τον χαρακτήρα μας, αλλά από την άλλη αποδεικνύει και το ενδιαφέρον μας για το θέμα που περιλαμβάνει το μήνυμα, οπότε και κρινόμαστε ανάλογα, κερδίζουμε ή χάνουμε κατά περίπτωση. Με λίγα λόγια, κάθε αποστολέας ενός μηνύματος έχει κάνει το δικό του μέρος. Το άλλο μέρος οφείλει να το κάνει ο παραλήπτης, και εάν δεν το κάνει, δεν ανταποκριθεί, τότε φέρει ακέραια την ευθύνη για την στάση του, με ότι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει σε σχέση με την σημασία του συγκεκριμένου μηνύματος.

Εάν ήταν προς όφελος, έχει χάσει. Εάν ήταν προς ζημία, τότε βρίσκεται σε κίνδυνο, και θα πρέπει να το σκεφτεί καλύτερα. Διότι, τίποτα δεν είναι άνευ σημασίας. Ακόμη και τα απλά μηνύματα έχουν κάποιο ρόλο μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Πολύ περισσότερο, τα ζητήματα της επιβίωσης και παράτασης της προσωπικής μας ζωής, περιέχουν σπουδαίο περιεχόμενο και έχουν συνέπειες στο μέλλον.

Η δική μας στάση απέναντι στο οποιοδήποτε μήνυμα φτάνει στην δική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αποτελεί ένα ερέθισμα, μια “πρόκληση” για δράση ή αντίδραση. Η αδράνεια δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον. Διότι αδρανείς είναι μόνον οι νεκροί, και ποτέ οι ζωντανοί άνθρωποι, όπως και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί του πλανήτη. Η αδράνεια, η μη ανταπόκριση σε ένα ερέθισμα, δεν είναι χαρακτηριστικό δράσης, αλλά είναι στοιχείο που προετοιμάζει κάτι για το μέλλον, εάν, φυσικά, δεν πρόκειται για άτομο με καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση και αντίληψη της πραγματικότητας.

Και τα μεν μηνύματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, είναι εύκολα να τα απαντήσουμε. Όταν όμως πρόκειται για μηνύματα που αφορούν το μέλλον και την προετοιμασία του  ψυχικού μας κόσμου για τις μελλοντικές άγνωστες ακόμη καταστάσεις, τότε απαιτείται σοβαρή ανταπόκριση, διότι η προετοιμασία για το μέλλον δεν είναι εύκολο πράγμα, αφού το άτομο πρέπει να ετοιμαστεί για κάτι που δεν το βλέπει ακόμη με τις πέντε αισθήσεις του.

Συνεπώς απαιτείται πίστη στο άγνωστο μέλλον, και αυτό είναι ένα στοιχείο που μόνο η διδασκαλία του Χριστού εγγυάται την καλή αντίληψη του μηνύματος, αλλά έχει και την δυνατότητα της κατάλληλης προετοιμασίας, προκειμένου το άτομο να είναι εξοπλισμένο με όλα τα απαραίτητα εφόδια και ικανότητες, ώστε να ξεπεράσει τις δυσκολίες, και να κατακτήσει τον μη ορατό ακόμη στόχο του. Διότι τα πράγματα του μέλλοντος φέρνουν φόβο και όχι τα γεγονότα του παρελθόντος.

Και αυτός ο φόβος μόνο με την γνώση και την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Διότι τα λόγια του  Χριστού έχουν δύναμη, που ενισχύει την πίστη του ατόμου, και το καθιστούν ικανότερο να αντιμετωπίζει τις μελλοντικές προκλήσεις που θα συναντήσει. Το παλιό “προφητεύοντες”, έγινε στους δικούς μας καιρούς “προνοούντες”, γιατί η αποκάλυψη του ρόλου της πίστης είναι μέσα στην διδασκαλία του Χριστού, και αφορά κάθε άτομο που εμπιστεύεται την διδασκαλία του.