Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, και το θέαμα, είναι δύο παράγοντες- στοιχεία, με τα οποία τροφοδοτείται το φυσικό μας σώμα, αλλά και ο εσωτερικός μας κόσμος, ο κόσμος της ψυχής μας. Και αυτή είναι η πραγματικότητα για όλη την ανθρωπότητα ανέκαθεν, όχι διότι υπήρχε πάντα ο κινηματογράφος, αλλά γιατί κάθε τι που αντικρίζει το άτομο είναι ένα θέαμα, το οποίο μέ κάποιον ανεξήγητο τρόπο επηρεάζει τον ψυχικό μας κόσμο.

Η αντικειμενική, δηλαδή, πραγματικότητα, το αντικείμενο που βλέπει το άτομο, μεταφέρει μηνύματα στον εσωτερικό μας άνθρωπο, και αυτό αποβαίνει προς όφελος του ανθρώπου. Άρα, ο άρτος και το θέαμα, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσωπική μας ζωή, άσχετα αν εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στο τρέξιμο της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Καταναλώνουμε τροφές από ανάγκη, για να στηρίζουμε τις σωματικές μας δυνάμεις. Βλέπουμε γύρω μας τον κόσμο, και αυτό γεμίζει την ψυχή μας με νέο αέρα ψυχής, όπως ξέρουμε όλοι που έχουμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στην φύση. Και οι δύο παράγοντες, τροφές και θέαμα, τροφοδοτούν την ύπαρξή μας, για όσο χρόνο μένουμε πάνω στην γη.

Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα κατανοητό. Διότι τροφή λαμβάνουμε από την ανάγκη που εκφράζει το σώμα μας. Ο ψυχικός μας όμως κόσμος, ο έσω άνθρωπος, δεν μάς ενοχλεί στον βαθμό που μάς ενοχλεί το φυσικό μας σώμα, με αποτέλεσμα η τροφή αυτή, το θέαμα, να μην το υπολογίζουμε ως αναγκαία αξία, η οποία όμως και αυτή συμβάλλει σημαντικά στην ισορροπία της ύπαρξής μας.

Η θέαση, το θέαμα του κόσμου και όσων συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, είναι ένας κύριος παράγοντας, από τον οποίο εξαρτώνται οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις μας. Διότι η θέαση μεταφέρει μέσα μας τις πληροφορίες του έξω κόσμου, που καθιστούν τον εγκέφαλό μας ικανό να διακρίνει μεταξύ πολλών πραγμάτων, και να κρίνει, και να εντοπίζει το συμφέρον σε σχέση με το επιζήμιο. Διότι εμείς θεωρούμε ως θέαμα μόνο τις κινηματογραφικές παραγωγές. Ωστόσο αυτό είναι το ανθρώπινο στοιχείο και όχι το στοιχείο της ζωής.

Διότι θέαση υπήρχε και πριν ανακαλυφθεί ο κινηματογράφος, και μάλιστα με καλύτερα αποτελέσματα. Διότι οι άνθρωποι από την εποχή της δημιουργίας τους έβλεπαν και παρατηρούσαν τον γύρω κόσμο, προσαρμόζοντας την συμπεριφορά και την ζωή τους στην εκάστοτε αληθή πραγματικότητα, και όχι όπως συμβαίνει με εμάς, που βλέπουμε θεάματα που δεν είναι πάντοτε αληθή, αλλά ανθρώπινες δημιουργίες για διάφορους σκοπούς.

Και αυτή η αλήθεια της θέασης, του θεάματος, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα, διότι από αυτήν μαθαίνουμε και προσαρμόζουμε την δική μας πραγματικότητα, στην γύρω αλήθεια, ώστε να είμαστε συμβατοί και παραγωγικοί με την αλήθεια, και όχι με την φαντασία μας. Διότι η φαντασία δημιουργεί ανύπαρκτα φαντάσματα, ενώ η αλήθεια προσγειώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά παραγωγικό και αποτελεσματικό.

Και ο Χριστός έθεσε το θέμα της θέασης σε υψηλότερη στάθμη αξιών σε σχέση με τις τροφές. Οι τροφές, είπε, καταλήγουν σε λίγες ώρες. Η θέαση, και γενικά η πληροφόρηση που φτάνει μέσα στον ψυχικό μας κόσμο, έχει μεγαλύτερη διάρκεια, άρα και  μεγαλύτερη αξία, μεταφέροντας μαθήματα, που μάς συνδέουν με την αλήθεια της ζωής και όχι με τις φαντασιώσεις μας. 

Η προστασία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, αλλά – νομίζω – και σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Χωρίς προστασία κάθε νεογέννητο πεθαίνει άμεσα, ή ταλαιπωρείται με επιπτώσεις στο προσωπικό του μέλλον, λόγω της έλλειψης της προστασίας τον καιρό που την είχε ανάγκη. Αυτός είναι ένας παγκόσμιος νόμος για την ζωή, η οποία στα πρώτα της στάδια έχει ανάγκη προστασίας, δηλαδή μέχρι να αποκτήσει την δυνατότητα της αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας.

Διότι όλοι οι οργανισμοί που γεννιούνται πάνω στην γη, προέρχονται από ένα προστατευμένο περιβάλλον την περίοδο της κυοφορίας, άρα η εμφάνισή τους στο νέο περιβάλλον μετά την γέννηση, δημιουργεί προσβολές σε ένα αδύναμο οργανισμό, με κίνδυνο για την επιβίωσή του. Δηλαδή, δεν αρκεί η γέννηση, αλλά απαιτείται και η προστασία, ώστε να ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής. Διαφορετικά το νεογέννητο πεθαίνει, και δεν υπάρχει τρόπος επαναφοράς στην ζωή.

Συνεπώς η προστασία δεν είναι θέμα συναισθηματικό, αλλά θέμα της πρακτικής επιβίωσης όλων των οργανισμών την πρώτη – και όχι μόνον – φορά που συναντά τους σκοπέλους της πραγματικής καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι σπουδαίο ως στοιχείο, διότι από αυτό προκύπτει και ο στενός σύνδεσμος μεταξύ γονέων και τέκνων, μιλώντας μόνο για τους ανθρώπους, αλλά αντίστοιχα θέματα παρατηρούνται και στο ζωικό βασίλειο.

Οι γονείς μεριμνούν για την αναγκαία προστασία του νεογέννητου, και αυτό έχει διπλή συνέπεια. Από την μια την επιβίωση του τέκνου, και από την άλλη την ανάπτυξη του ισχυρού συνδέσμου με το νεογέννητο, το οποίο κληρονομεί αυτή την συνέπεια, για να την εφαρμόσει και στην δική του επόμενη γενεά των δικών του τέκνων. Έτσι η προστασία μετατρέπεται σε αγάπη, διότι η επαφή και η μέριμνα δημιουργεί σύνδεσμο εσωτερικού χαρακτήρα και όχι εξωτερικών συμφερόντων. Και αυτός ο εσωτερικός σύνδεσμος μετατρέπει το άτομο-γονέα σε προστάτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή και των δύο. Γονέων και τέκνων.

Αυτός ο σύνδεσμος είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης καθημερινότητας. Διότι μπορεί το παιδί να μην ακολουθήσει το επάγγελμα των γονέων, αλλά αυτό δεν μειώνει την επαφή και την αναγνώριση της προστασίας που είχε το τέκνο την πρώτη περίοδο της ζωής του. Και πάνω σε αυτή την αλήθεια της ζωής θεμελίωσε ο Χριστός όλη του την διδασκαλική αποκάλυψη: Ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, δεν είναι δημιούργημα μόνο, αλλά συνδέεται με τον γονέα του, με τον οποίο διαθέτει κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά, χωρίς όμως να ταυτίζεται κατά πάντα.

Διότι η ταύτιση και η ομοίωση απαιτεί μακρόχρονη σχέση, σε αντίθεση με την σύλληψη και την γέννηση, που αποτελούν στιγμιαίες ή σύντομες πράξεις. Η ανάπτυξη, η αύξηση του παιδιού, το μεγάλωμά του, είναι η περίοδος που το τέκνο μαθαίνει από τον γονέα του την πρακτική πλευρά, δηλαδή πώς να εφαρμόζει τους νόμους της φύσης, μέσα σε αυτούς και την αγάπη που προκύπτει από την προστασία, και να επιβιώνει κάτω από τις δύσκολες καταστάσεις της καθημερινότητας στην οποία εισέρχεται, παρακολουθώντας τους γονείς του. 

Η αποκάλυψη του Χριστού ότι ο δημιουργός του ανθρώπου είναι πατέρας έλυσε όλα τα ερωτήματα της ζωής, διότι παραπέμπει στην αναζήτηση και γνωριμία του δημιουργού, αλλά μέσα από την σχέση γονέα – πατέρα, και τέκνου. Οι αόριστες υποθέσεις για την δημιουργία του ανθρώπου αποτελούν φανταστικά κατασκευάσματα, που δεν λύνουν, αλλά περιπλέκουν τους κανόνες της αναγνώρισης της αλήθειας του κόσμου, βυθίζοντας το άτομο σε αδιέξοδα και ανασφάλεια. 

Όλοι οι άνθρωποι που ζούμε πάνω στην γη έχουμε ανάγκη από τροφές-νερό και αέρα για την επιβίωσή μας, ανεξάρτητα από περιοχή και χρόνο που καθένας βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα. Οι τροφές και ο αέρας είναι τα δύο συστατικά με τα οποία τρέφεται, δηλαδή αυξάνεται, και μεγαλώνει, προκειμένου να κάνει τον κύκλο της ζωής, γέννηση, αύξηση και ανάπτυξη, και θάνατος.

Αν και υπάρχει ακόμη μεγάλος αριθμός παραγόντων, από τους οποίους εξαρτάται η καθημερινή μας ζωή, ωστόσο, η τροφή είναι απόλυτα απαραίτητη για την αύξηση και την ανάπτυξη, και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα εξαίρεση για κανένα ζωντανό άνθρωπο. Το σώμα μας είναι πλασμένο να αυξάνεται και να αναπτύσσεται μέσα από την διαδικασία της πρόσληψης των τροφών καθημερινά.

Και ενώ είναι απόλυτα κατανοητή αυτή η ανάγκη, είναι επίσης απόλυτα κατανοητό ότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο την τροφή, αλλά έχει και έναν εσωτερικό κόσμο, ο οποίος κατοικεί μέσα στο φυσικό του σώμα, ωστόσο έχει άλλες απαιτήσεις για την δική του επιβίωση και ανάπτυξη, ώστε να συμπορεύεται με την αύξηση του σώματος και την κοινωνική του ένταξη.

Και αυτό είναι επίσης απόλυτα κατανοητό από την προσωπική μας εμπειρία, διότι κανείς δεν ζει μόνο μέ τις τροφές, αλλά έχει απόλυτη ανάγκη και την κοινωνική παρουσία, τόσο του ιδίου όσο και των άλλων που συνδέονται μαζί του, και αυτό δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά αποτελεί ένα ισχυρό πυλώνα της καθημερινής μας εμπειρίας, αφού όλοι έχουμε ανάγκη την παρουσία του άλλου, και όταν δεν υπάρχει, νιώθουμε την έλλειψη στην ζωή μας.

Και αυτό δηλώνει από την μια την αναγκαιότητα της κοινωνικής παρουσίας, αλλά από την άλλη δηλώνει και ότι αυτή η “τροφή” του εσωτερικού μας κόσμου, δεν είναι εκτός της ανθρώπινης ύπαρξης και αύξησης, αλλά αποτελεί βασικό στοιχείο που επηρεάζει την καθημερινή μας συμπεριφορά και ζωή σε όλους μας. Και μπορεί αυτή η παράμετρος της κοινωνικότητας να μην έχει την ίδια ένταση για καθένα από μας, ωστόσο η παρουσία της είναι απόλυτα απαραίτητη.

Και όλοι ξέρουμε από την εμπειρία μας ότι αυτή η κοινωνικότητα δεν είναι θεωρία, αλλά είναι μια καθημερινή πραγματικότητα, η οποία λειτουργεί μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας, και, κυρίως, μέσω της όρασης και της ακοής. Η όραση, δηλαδή το θέαμα, φέρνει το άτομο σε επαφή με το περιβάλλον του, διότι μέσω αυτής και των οργάνων που την κάνουν να λειτουργεί, δίνεται η δυνατότητα στο άτομο να δίνει και να λαμβάνει, δηλαδή να παραμένει σε επαφή με το φυσικό και το κοινωνικό του περιβάλλον.

Άρα, το φυσικό μας σώμα έχει και άλλες λειτουργίες εκτός των τροφών και της αναπνοής, διότι η κοινωνικότητα, δηλαδή η επαφή και η δοσοληψία, αποτελούν τους διαύλους, μέσα από τους οποίους το άτομο εντάσσεται και λειτουργεί μέσα στην κοινωνία, και αυτό συμβαίνει για κάθε άνθρωπο πάνω στην γη σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Και η διδασκαλία του Χριστού στον τομέα αυτό της κοινωνικότητας αφιερώνει μεγάλο κομμάτι, όπως τουλάχιστον μάς την παρέδωσαν οι μαθητές του στην Καινή Διαθήκη.

Ο άρτος ο επιούσιος δεν είναι μόνο το ψωμί που τρέφει και συντηρεί το σώμα μας, αλλά υπάρχουν και άλλα στοιχεία με τα οποία τρέφεται ο εσωτερικός μας κόσμος, ο οποίος παίζει και τον καθοριστικό ρόλο της προσωπικής μας συμπεριφοράς καθημερινά. Η παράβλεψη αυτού του τομέα, δηλαδή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργεί ανθρώπους ελλιπείς, που στερούνται την προβλεπόμενη πληρότητα του ανθρώπου.

Τα μηνύματα που φτάνουν στον άνθρωπο αγγίζουν πρώτα τις αισθήσεις του, όραση και ακοή, δηλαδή είναι γραπτά ή προφορικά. Οι άλλες τρεις αισθήσεις δεν μετέχουν σε αυτά τα μηνύματα, είτε τα γραπτά, είτε τα προφορικά. Υπάρχουν ωστόσο και μηνύματα που προκύπτουν μέσα από την συναίσθηση της αλήθειας των πραγμάτων, πχ όταν ξέρεις ότι βρέχει, παίρνεις το μήνυμα για μια ομπρέλα, χωρίς να χρειάζεται να σου έρθει ένα ειδικό μήνυμα!

Άρα, αυτό εμπλουτίζει περισσότερο τον κατάλογο των μηνυμάτων, διότι αυτά τα μηνύματα – κατά κανόνα – είναι και τα πιο παραγωγικά, ακριβώς γιατί παρακινούν το άτομο σε προβληματισμό, προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα, για το οποίο δεν του ήρθε γραπτό μήνυμα, αλλά κατανόησε το ίδιο το άτομο αυτή την ανάγκη, και προχώρησε σε ικανοποίηση των αναγκαίων, χωρίς ερωτήσεις.

Αυτός ο εσωτερικός προβληματισμός κινεί την εσωτερική σκέψη και τους προσωπικούς υπολογισμούς – να παρω αδιάβροχο ή μια ομπρέλα; – και κατά συνέπεια ενεργοποιεί μεγαλύτερο τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου, και όχι μόνο των συναισθημάτων, τα οποία δεν έχουν ισχυρό έρεισμα στην αντιμετώπιση αναγκών επείγοντα χαρακτήρα.

Ξεφεύγουμε, λοιπόν, από τα γραπτά μηνύματα που έχουν αποστολέα, και περνάμε στην εμπειρία όλων των ανθρώπων, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν τα κινητά ή τα σταθερά τηλέφωνα, δηλαδή την περίοδο της ανθρωπότητας από την δημιουργία της μέχρι τον 20ο περίπου αιώνα, τότε που μπήκε στην ζωή μας η τεχνολογία, η οποία άλλαξε τα πρακτικά δεδομένα, αλλά όχι τις ανάγκες μας.

Και για όσους ενδιαφέρονται να κατανοήσουν την διδασκαλία του Χριστού για να την εφαρμόζουν στην ατομική τους καθημερινή ζωή, αυτός ο παράγοντας των κοινών μηνυμάτων χωρίς γραπτό ή προφορικό λόγο, έχει μεγάλη αξία. Πάντοτε οι άνθρωποι έβλεπαν γύρω τους τον φυσικό κόσμο και όσα συντελούνται μέσα σε αυτόν κάθε στιγμή. Πάντοτε έβλεπαν τα λάθη στους άλλους, τις αδικίες, τα ψέματα, τις προκλήσεις, την ασέβεια, την υπερηφάνεια, την καταπίεση, αλλά ποτέ δεν χρειάστηκε να λάβουν και ένα γραπτό μήνυμα για να αντιδράσουν κατάλληλα, εκτός από τις τελευταίες δεκαετίες με τα κινητά τηλέφωνα.

Πάντοτε οι άνθρωποι κατανοούσαν τα μηνύματα που δημιουργούσαν μέσα τους τα αδιέξοδα της καθημερινότητας, χωρίς όμως να έχουν και τις κατάλληλες απαντήσεις για το πώς να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες, που  κατανοούσαν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Η κοινή λογική δίνει τα μηνύματα στον άνθρωπο, και μάλιστα με αθόρυβο τρόπο, απόλυτα εσωτερικό και ατομικό. Δεν χρειάζεται να έρθει στο κινητό σου ένα μήνυμα, όταν δεν αισθάνεσαι καλά και έχεις βρεθεί σε αδιέξοδα. Μόνο του το άτομο κατανοεί την ανάγκη να αναζητήσει βοήθεια, για να ξεπεράσει την δυσκολία, ή να τιθασεύσει τις συνέπειες της αλαζονείας από μια εύκολη νίκη.

Ο άνθρωπος, κάθε άτομο που γεννιέται πάνω στον πλανήτη, έχει μέσα του “ένα σημειωματάριο”, στο οποίο γράφονται όλες του οι εμπειρίες, και αυτές τροφοδοτούν τον ψυχικό του κόσμο με θετική ή αρνητική, με εύκολη ή δύσκολη αντιμετώπιση, Τα μηνύματα έρχονται πάντοτε στην συνείδησή μας. Αναζητείται η απάντηση και η αντίδρασή μας στα μηνύματα αυτά της ζωής. 

Οι αλλοιωμένες τροφές είναι το καλύτερο παράδειγμα μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Κανείς δεν θέλει για το σώμα του να λάβει μια αλλοιωμένη τροφή, γιατί γνωρίζει τις συνέπειες. Και αυτές μπορεί να είναι άμεσες, ή μπορεί να εμφανιστούν και αργότερα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υγεία του σώματός μας.

Σε κάθε περίπτωση, το άτομο καλείται να ελέγχει την τροφή του, διότι αυτό είναι το κρινόμενο πρόσωπο, και όχι μόνο οι παραγωγοί της τροφής. Διότι δεν είναι μόνο η ακατάλληλη τροφή λόγω αλλοίωσης, αλλά είναι και οι ασύμβατες με τον ατομικό μας οργανισμό, και αυτό δεν αφορά κανέναν άλλον, παρά μόνο το πρόσωπο που θα καταναλώσει την συγκεκριμένη τροφή, η οποία για κάποιον μπορεί να είναι πολύτιμη, και για κάποιον άλλον, η ίδια τροφή να γίνει για την ταλαιπωρία ή και τον θάνατό του, εάν πάσχει από κάποιο υποκείμενο νόσημα.

Άρα, δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας τροφής, αλλά και θέμα επιλογής προμήθειας της κατάλληλης για χρήση, και όχι για απόρριψη, εφόσον δεν θα συμβάλλει στην υγεία του ατόμου. Και ενώ αυτό προσπαθούμε όλοι καθημερινά, δηλαδή να διακρίνουμε το καλό για μας, και να το προτιμήσουμε, ξέροντας ότι λάθος επιλογή θα αποβεί σε ζημία ατομική, όταν ερχόμαστε στα θέματα του εσωτερικού μας κόσμου, εκεί δηλαδή που γίνεται η επεξεργασία όλων των προτιμήσεων και των αναγκών μας, εκεί αποφεύγουμε την περίσκεψη, και προτιμούμε την απλότητα, οτιδήποτε αυτή παρέχει εκείνη την στιγμή.

Διότι, η σκέψη θέλει κόπο και διάθεση για έρευνα των δεδομένων, πριν πάρουμε μια απόφαση για την προτίμησή μας. Δηλαδή, αυτό που κάνουμε όλοι για τις τροφές του σώματος, δεν το κάνουμε και για την τροφή με την οποία οικοδομείται ο εσωτερικός μας κόσμος, ο οποίος και θα επωμιστεί το βάρος της ευθύνης για τον τρόπο που προτιμούμε και επιλέγουμε ένα τρόπο σκέψης.

Συνήθως, όλοι τρέχουμε την “πεπατημένη” όπως λέμε, και πολλές φορές αυτό αποβαίνει χωρίς το αναμενόμενο αποτέλεσμα, με συνέπεια την δική μας στέρηση ή απώλεια. Δηλαδή, δεν είναι όλα τα πράγματα για πέταμα, αλλά πολλά – δυστυχώς – δεν μπορούμε να τα πετάξουμε, και προσπαθούμε να τα “καθαρίσουμε” αν γίνεται, και αυτό καθυστερεί την πορεία της ζωής μας με πισωγυρίσματα. Ενώ, δηλαδή, θα μπορούσαμε να έχουμε προβλέψει και να έχουμε διακρίνει έναν κίνδυνο, χωρίς πολλές φορές να έχουμε εξαντλήσει όλες μας τις δυνάμεις, παίρνουμε αποφάσεις, για τις οποίες πολλές φορές μετανοούμε. Και αυτό δεν είναι επιτυχία, αλλά αποτυχία.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο. Το  άτομο καλείται να επεξεργάζεται καθημερινά όλα τα ενδεχόμενα από μια προτίμησή του, διότι εάν δεν είναι η πραγματική του ανάγκη – όπως η κατάλληλη τροφή – τότε κινδυνεύει να περάσει δύσκολες ώρες, και καθυστερήσεις στην πορεία που έχει χαράξει στην προσωπική του ζωή.

Και επειδή εμείς οι Χριστιανοί νομίζουμε ότι ξέρουμε την διδασκαλία του Χριστού γιατί μάθαμε μερικά πράγματα, συνήθως επικαλούμαστε τον θεό, αλλά στην πραγματικότητα θέλουμε να γίνει αυτό που εμείς θέλουμε – γιατί έτσι μάς αρέσει – και αργότερα επιρρίπτουμε την ευθύνη στην κακή την ώρα και στους άλλους, χωρίς τίποτα να αλλάζει. Το μάθημα από τον τρόπο που μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό μας τηλέφωνο, είναι το καλύτερο παράδειγμα. Απαιτείται αφοσίωση και προσοχή μέχρι να μάθουμε στην πράξη την χρήση του. Το ίδιο έχουμε ανάγκη και όσοι ενδιαφερόμαστε να εφαρμόσουμε – να κατεβάσουμε την app όπως λέμε στο κινητό – την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του.