Οι προσωπικές μας κατακτήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο εμάς, το άτομό μας, και – εφόσον είναι κάτι σημαντικό – και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η τάξη αξιολόγησης των καθημερινών μας γεγονότων και επιτυχιών ή αποτυχιών. Πρώτα την πληρώνει ή πληρώνεται ο δράστης, και στην συνέχεια τυχόν άλλοι. Δηλαδή, το κέντρο είναι πάντα το άτομο που ενεργεί ή συμμετέχει σε μια ενέργεια που αφορά το άτομο αυτό. Όλα τα άλλα έπονται ή δεν υπάρχουν, εάν πρόκειται για τις προσωπικές μας υποθέσεις.
Το κέντρο είναι το άτομο και όχι η κοινωνία των ανθρώπων, που μπορεί να μάς επηρεάζει ή να την επηρεάζουμε, αλλά αυτό έπεται και δεν προηγείται. Το άτομο είναι δυστυχισμένο ή ευτυχισμένο. Διότι, μπορεί η κοινωνία να ευημερεί από ευτυχία, αλλά εάν το άτομο δεν είναι ευτυχές, τότε δεν το ενδιαφέρει και δεν το επηρεάζει η ευτυχία των άλλων κατά κανόνα. Διότι, η ισορροπία του ατόμου ξεκινά από μέσα του και επεκτείνεται και στο περιβάλλον.
Η εσωτερική μας ισορροπία μεταξύ ευτυχίας και ζωής, είναι ο κρίσιμος παράγοντας, τον οποίο όλοι οι άνθρωποι κατανοούμε ότι παίζει καθοριστικό ρόλο για το άτομό μας. Κέντρο του ανθρώπου είναι πάντα το άτομο και όχι η κοινωνία, που μπορεί να τον επηρεάζει ή να την επηρεάζει, αλλά ποτέ δεν η κοινωνία δεν αντικαθιστά το άτομο, αφού έκαστος το δικό του φορτίο κρατά κάθε μέρα.
Και στο σημείο αυτό, δηλαδή στον εντοπισμό του κέντρου βαρύτητας μεταξύ κοινωνίας και ατόμου, έθεσε ο Χριστός την βάση της διδασκαλίας του. Η κοινωνία κρίνει και κρίνεται. Το άτομο πληρώνει τα λάθη του. Και αυτό ήταν και είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος του Χριστού. Το ότι μοιραζόμαστε τα κοινά αγαθά, τον αέρα και το νερό και την ελευθερία, δεν σημαίνει ότι μοιραζόμαστε και το κρεβάτι μας ή το σώμα μας. Διαφέρει η αξία του ενός από το άλλο.
Κοινωνία χωρίς το άτομο δεν μπορεί να υπάρξει. Το άτομο μπορεί να υπάρξει ως ύπαρξη αυτόνομα. Η κοινωνία συντίθεται από άτομα, ανεξάρτητα εάν είναι δύο ή περισσότερα ή δισεκατομμύρια. Το κάθε άτομο είναι μια αυτόνομη υπαρξιακή μονάδα, που γεννιέται, μεγαλώνει, ενεργεί, συμμετέχει, και τέλος αποχωρεί από τον πρόσκαιρο αυτόν κόσμο της γης. Η αντίθετη πορεία δεν μπορεί να υπάρξει στην πραγματικότητα ποτέ, δηλαδή μια κοινωνία χωρίς άτομα.
Άλλο η επίδραση και άλλο η ύπαρξη. Προηγείται η ύπαρξη των πραγμάτων, για να υπάρξει στην συνέχεια η επίδραση μεταξύ τους. Το άτομο και η προσωπική του ζωή είναι η μοναδική αξία στον αξιολογικό κατάλογο της ανθρωπότητας ανέκαθεν. Καλός ή κακός άνθρωπος είναι δευτερεύον. Το πρώτο είναι η ύπαρξη του ανθρώπου ως άτομο πάνω στην γη. Και αυτό το στοιχείο αξιολόγησε ο Χριστός ότι προηγείται κάθε άλλου στοιχείου.
Εάν χάσεις το άτομο, χάνεις και την κοινωνία. Εάν διορθώσεις το άτομο, μπορεί να υπάρξει αλλαγή και στην κοινωνία. Οι προσωπικές και ατομικές μας κατακτήσεις, συνιστούν και αποτελούν τελικά και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Η δύναμη που διαθέτει κάθε άτομο χωριστά, συνιστά και την συνισταμένη της συνολικής δύναμης της κοινωνίας στην οποία ανήκει. Το άτομο ενισχύεται, και οι δικές του κατακτήσεις εμπλουτίζουν και την σύγχρονη κάθε φορά κοινωνία, μέσα στην οποία το άτομο βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα.