Στο Σύμβολο της Πίστεως των Χριστιανών ρητά μνημονεύεται ότι όλα τα σχετιζόμενα με την παρουσία και διδασκαλία του Χριστού ήταν γραμμένα στις Ιερές Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης. Και η ζωή, το έργο και τελικά ο σταυρικός του θάνατος και η Ανάσταση, είχαν και αυτά αποτυπωθεί στην Παλαιά Διαθήκη, ως κάτι που θα συνέβαινε στο άγνωστο μέλλον της εποχής εκείνης, δηλαδή, της Παλαιάς Διαθήκης.

Αυτή η πίστη στις Ιερές Γραφές αποτέλεσε και την βάση της διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος ρητά επικαλέστηκε τα λόγια της Γραφής για όσα επρόκειτο να πάθει στον Σταυρό και τον τάφο.  Μάλιστα, ο ίδιος έδωσε το μεγάλο μάθημα της ακοής των λόγων, και της διατήρησης αυτών των λόγων μέσα στον εσωτερικό άνθρωπο, δηλαδή στην καρδιά και την συνείδηση των ατόμων που ενδιαφέρονται για την δική του διδασκαλία της Αναστάσεως και της αιωνίου ζωής.

Αυτός ο λόγος του Χριστού είναι η μεγάλη παρακαταθήκη των Χριστιανών. Διότι μόνο μέσα από αυτήν την πηγή μπορεί το άτομο να κατανοήσει και να γνωρίσει την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού και να την διακρίνει από τις ανθρώπινες παραδόσεις, διότι πρόκειται για δύο συνυπάρχοντα  διαφορετικά πράγματα. Ο ένας είναι λόγος εκ του ουρανού και αφορά την οικουμένη την μέλλουσα, και ο άλλος είναι λόγος ανθρώπινος με αξία για όσο χρόνο ζούμε πάνω στην γη.

Οι παραδόσεις των ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα, δεν εμποδίζουν την εφαρμογή της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, διότι η παράδοση είναι συνυφασμένη με την διδασκαλία του ουρανού. Εκείνο, όμως, που καλείται κάθε άτομο να κάνει στην προσωπική του καθημερινότητα, κατά την οποία ούτως ή άλλως όλοι ζούμε μέσα στις παραδόσεις, είναι να διαχωρίζει και να διακρίνει τις διαφορές.

Ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε στον Πέτρο, ότι αυτό που επρόκειτο να πάθει στον Σταυρό, δεν ήταν σύμφωνα με τις ανθρώπινες απόψεις, αλλά ήταν το θέλημα του θεού, και αυτό ακριβώς ακολούθησε. Όχι την καλή και φιλική γνώμη του Πέτρου, αλλά την ρήση και τον Λόγο των Γραφών. Καλά τα ανθρώπινα. Αλλά όταν έρχεται η σύγκριση με την αλήθεια και το θέλημα του ουρανού, εκεί οι ανθρώπινες παραδόσεις υποχωρούν μπροστά στην Αλήθεια του Ευαγγελίου.

Οι ανθρώπινες παραδόσεις δεν είναι για κατάργηση, αλλά για βοήθεια στην ατομική καθημερινότητα. Ο ίδιος ο Χριστός ακολούθησε όλες τις παραδόσεις του λαού του στην εποχή εκείνη. Ο ίδιος όμως επέλεξε την πορεία προς το θέλημα του θεού, και όχι στο βόλεμα μεταξύ των ανθρώπων. Όταν του προσφέρθηκε η ευκαιρία να τον κάνουν επίγειο βασιλιά, εκείνος το αρνήθηκε, αποβλέποντας στην μεγαλύτερη μισθαποδοσία που ήταν γραμμένη για εκείνον στις Γραφές. 

Την αξία και την πρακτική σημασία της γραφής όλοι την κατανοούμε, διότι ο λόγος εάν δεν είναι προφορικός ή με συνθήματα, είναι πάντα γραπτός, είτε με μελάνι είτε ηλεκτρονικά, και αυτό δεν έχει καμία διαφορά. Διότι, το μυστικό δεν είναι τα γράμματα, αλλά το μήνυμα που αυτά συνθέτουν και μεταφέρουν από το ένα άτομο στο άλλο. Και αυτό είναι ένα κρίσιμο θέμα για τα θέματα της πίστης, και μάλιστα της πίστης στον Χριστό. Διότι ο χριστός δεν έγραψε ούτε μία λέξη – η μόνη φορά ήταν στο χώμα όταν έπρεπε να αποφασίσει για την ζωή μιάς γυναίκας – ωστόσο, οι μαθητές του κατανόησαν την αξία του γραπτού λόγου, διότι αυτός μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, όπως αποδείχθηκε δύο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Όταν φεύγει κάποιος από τον επίγειο βίο, σταματά να ακούγεται και η φωνή του, όσο σπουδαία και αν την θεωρήσουμε ότι είναι. Αυτό που μπορεί και τελικά μένει είναι η γραφή, και αυτή μεταφέρει το μήνυμα και όχι ο προφορικός λόγος. Αυτό το ήξερε καλά ο Χριστός, και εξήγησε στους μαθητές του ότι, προφανώς δεν θα θυμόντουσαν όλα όσα του είχε εκείνος διδάξει, αλλά το Πνεύμα το Άγιο, θα τους τα υπενθύμιζε. Και αυτό σε προσωπική και ατομική κλίμακα είναι κατανοητό.

Όταν όμως τους είπε να πάτε να κηρύξετε σε όλη την κτίση, προφανώς θα έπρεπε να έχουν και γραπτά κείμενα, ώστε όσοι πίστευαν, να έχουν πρόσβαση στο μήνυμα του ουρανού για τον άνθρωπο. Μάλιστα, είναι σπουδαίο το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή άλλες γλώσσες παρά μόνον η Ελληνική, διότι αυτή είχε κατοχυρώσει μια σπουδαία ορολογία για κάθε θέμα, που μπορεί να απασχολούσε κάθε άνθρωπο που θα πίστευε στον Χριστό.

Τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης είχαν ήδη μεταφραστεί στα αρχαία Ελληνικά, ενώ οι συγγραφείς την Καινής Διαθήκης χρησιμοποίησαν την ίδια Ελληνική Γραφή και γλώσσα, ώστε το μήνυμα από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη να είναι πιο εύκολα κατανοητό. Σε αυτή την γλώσσα, την Ελληνική, συντάχθηκαν όλα τα εκκλησιαστικά βιβλία μέσα στους αιώνες, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πιστοί να έχουν πρόσβαση με τον ίδιο τρόπο στην πληροφορία της σωτηρίας, για την οποία μίλησε και σταυρώθηκε ο Χριστός.

Η Ελληνική γλώσσα και γραφή, δηλαδή, δεν επιλέχθηκαν από την ηγεσία της Ελλάδας – ήταν άλλωστε υπόδουλη στους Ρωμαίους -, αλλά επιλέχθηκε από τους μαθητές του Χριστού, διότι με την ελληνική ορολογία θα ήταν ασφαλέστερος ο τρόπος μεταφοράς των μηνυμάτων που είχε διδάξει ο Χριστός. Ειδικά εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα, κατανοούμε την αξία της ορολογίας, όταν πρόκειται για σπουδαία πράγματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή.

Διότι, αυτό που θέλει να γίνει γνωστό ο δημιουργός του κόσμου, δεν είναι μόνο η εξωτερική εικόνα που βλέπουμε όλοι, αλλά θέλει να εμβαθύνουμε στο έργο του, στην φύση και στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, προκειμένου να γίνεται η ζωή μας ευκολότερη μέσα στην προσωπική καθημερινότητα. Και η ακρίβεια της ορολογίας γίνεται το απαραίτητο εργαλείο για τον σκοπό αυτό. Λόγος που δεν γράφεται και δεν είναι κατανοητός, είναι λόγος του αέρα που δεν μπορεί να φέρει κανένα αποτέλεσμα σε κανένα επίπεδο ζωής. Αντίθετα, η γραφή μεταφέρει μηνύματα κάθε αξίας και σημασίας για την ζωή μας, και αυτό είναι η προσωπική μας εμπειρία.

Η σύγχρονη ζωή επιβεβαιώνει ότι όλα τα σοβαρά γεγονότα της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής γίνονται με την γραφή, είτε ως πρωτότυπη δημιουργία, είτε ως ανάγκη μέσα στην ατομική καθημερινότητα. Από τις ειδοποιήσεις του ταχυδρομείου, έως τα βιβλία των σχολείων για μάθηση, όλα περιέχουν γραφή και μεταφέρουν μηνύματα από το ένα πρόσωπο στο άλλο, ακόμη και εάν δεν πρόκειται για φυσικά, αλλά για νομικά πρόσωπα.

Σε κάθε περίπτωση, η γραφή είναι το εργαλείο και το μέσον, με το οποίο μεταφέρονται ειδήσεις και πληροφορίες σε σταθερή και αναγνωρίσιμη μορφή μεταξύ εκδότη και παραλήπτη της γραφής. Και μπορεί η γραφή να βρίσκεται σε χαρτί, ή να είναι μια σύγχρονη ψηφιακή γραφή, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα εμφανίζεται το ίδιο. Η γραφή είναι το τέλος κάθε απόδειξης στις σχέσεις μεταξύ δύο προσώπων που μπορεί να επικοινωνούν για μυριάδες λόγους.

Αυτή ακριβώς η διαπίστωση, ότι δηλαδή η γραφή είναι το εγκυρότερο μέσο μεταφοράς πληροφοριών και ειδήσεων, έχει αποδειχθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια ότι είναι αναντικατάστατη. Διότι προσφέρει την μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι, ένα γεγονός έχει γίνει πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία ή προφορικός λόγος που μπορεί να χαθεί ή να ξεχαστεί, ή και να αλλοιωθεί από κάποιον άλλον.

Σε αυτή την σταθερή αξία της γραφής στηρίζεται και η απόφαση του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου, να μην υπάρχει μόνο ο προφορικός, αλλά να υπάρχει και ο γραπτός λόγος. Και αυτή η πραγματικότητα έχει αποσαφηνιστεί μέσα από τα ευρήματα πολλών χιλιάδων χρόνων από όλες τις περιοχές του κόσμου. Και μπορεί η μορφή της γραφής και τα μέσα δημιουργίας να διαφέρουν από εποχή σε εποχή. Ωστόσο η αξία παραμένει η ίδια: μεταφέρει το μήνυμα σε μια σταθερή μορφή από τον δημιουργό στον αποδέκτη.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός δεν έγραψε μεν ο ίδιος ούτε μία λέξη, αλλά ανατέθηκε από τον δημιουργό σε ανθρώπους εχέφρονες να μεταφέρουν τα μηνύματα σωτηρίας του ανθρώπου σε όλη την ανθρωπότητα. Ο προφορικός λόγος φτάνει στα αυτιά του ακροατή. Ο γραπτός έχει μεγαλύτερη αξία, διότι η ανάγνωσή του μπορεί να γίνει χιλιάδες φορές, και το μήνυμα να φτάσει στην συνείδηση και όχι μόνο στις πέντε αισθήσεις του ατόμου.