Η κάθε κατάκτηση του ατόμου στην προσωπική του ζωή είναι αρχικά προς το συμφέρον και τον πλουτισμό του, πάντοτε σε σχέση με το ατομικό του παρελθόν. Διότι κάθε κατάκτηση, προφανώς προσθέτει και δεν αφαιρεί. Διότι τότε δεν θα πρόκειται για κατάκτηση, αλλά θα πρόκειται για απώλεια. Όμως, ακόμη και η κατάκτηση της σταθεροποίησης των προηγούμενων κατακτήσεων προσθέτει βάρος αξιών, και όχι κατ’ ανάγκη νέων κατακτήσεων. Δηλαδή, και η προσπάθεια διατήρησης των ήδη κεκτημένων και κατακτηθέντων προσθέτει και δεν αφαιρεί.
Και αυτή είναι η αλήθεια, μέχρι το όριο της απώλειας, όταν καποιοι άλλοι προχωρούν στις ίδιες κατακτήσεις και εγώ μένω στάσιμος, είτε γιατί έχω κουραστεί, είτε γιατί δεν έχω ενδιαφέρον να προχωρήσω σε νέες κατακτήσεις. Διότι η δική μου απόφαση, προφανώς δεν δεσμεύει κάποιον άλλον να προχωρήσει σε κατακτήσεις, τις οποίες εγώ θα μπορούσα να έχω πετύχει, αλλά αμέλησα, χωρίς, βέβαια, αυτό να δηλώνει ότι απαγορεύω εγώ σε κάποιον άλλον να κατακτά αυτό που εγώ αμέλησα! Με λίγα λόγια, η δική μου αμέλεια δεσμεύει μόνο το πρόσωπο το δικό μου και δεν μπορεί να σταματήσει την διαδικασία της εξέλιξης με την συμμετοχή και άλλων ενδιαφερομένων για το ίδιο θέμα, στο οποίο εγώ στο παρελθόν είχα πετύχει τις δικές μου κατακτήσεις.
Δηλαδή, είναι προφανές ότι ο δρόμος είναι ανοικτός για τους άλλους, εφόσον εγώ αποφασίζω να σταματήσω τις προσπάθειές μου για νέες κατακτήσεις, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν – ή αρχίζουν – την ίδια πορεία κατακτήσεων στον τομέα των δικών μου ενδιαφερόντων. Και αυτός είναι παγκόσμιος νόμος. Τον εαυτό σου μπορείς να τον θέσεις κάτω από τις δικές σου αποφάσεις. Τους άλλους δεν μπορείς, διότι η ελευθερία της σκέψης δεν ελέγχεται από κανένα άλλον, παρά μόνο από το άτομο. Το άτομο σκέφτεται, υπολογίζει το κέρδος, κάνει τις επιλογές του, και προσπαθεί να κερδίσει ένα έπαθλο, μια κατάκτηση, που για στον εαυτό του θα φέρει κέρδος ζωής και τιμής.
Εγώ δεσμεύομαι από την αμέλεια ή την αδράνειά μου. Δεν μπορώ να δεσμεύσω τις σκέψεις και τις επιλογές και αποφάσεις ή και τις νόμιμες ενέργειες κάποιων άλλων, διότι αυτό είναι παράνομο κατά την φύση της αλήθειας. Και κάθε παράβαση αυτής της αλήθειας επιφέρει δυσάρεστες συνέπειες στην ζωή του παραβάτη. Διότι η δύναμη της αλήθειας είναι ισχυρότερη από την δύναμη της απάτης, η οποία προσωρινά μπορεί να φαίνεται ότι κερδίζει, όμως τελικά αποτυγχάνει. Διότι η φύση και ο δημιουργός της είναι ο τελικός κριτής και όχι κάποιος άλλος.
Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός έθεσε την επίγνωση της αλήθειας στο πρώτο πλάνο χρονολογικά και αξιολογικά. Διότι η αλήθεια ελευθερώνει όταν γίνει γνωστή, ενώ η άγνοια εγκυμονεί κινδύνους απώλειας της ελευθερίας. Πίστη στον Χριστός σημαίνει πρώτα αναγνώριση του προσώπου του Θεού, και στην συνέχεια επίγνωση και γνώση της αλήθειας του περιεχομένου της πίστεως. Διαφορετικά, η πίστη κινδυνεύει να ναυαγήσει και οι κόποι να πάνε χαμένοι, αν και το ξεκίνημα ήταν θετικό. Η κατάκτηση επισφραγίζει την επιτυχία.