Τα φύκια όλοι ξέρουμε ότι αφθονούν στις θάλασσες. Αλλά, υποθέτω, λίγοι γνωρίζουμε τον λόγο της ύπαρξης, και – περισσότερο – αγνοούμε ακόμη την χρήση και την αξία τους, αφού η ύπαρξή τους δηλώνει κάτι ουσιαστικό. Επομένως τα φύκια έχουν την δική τους, ίσως άγνωστη ακόμη, αξία.
Ωστόσο, η παροιμία του τίτλου δηλώνει ότι το μετάξι αξίζει περισσότερο, και, νομίζω, όλοι συμφωνούμε σε αυτή την κατεύθυνση των αξιών. Άλλη η αξία των φυκιών, και άλλη η αξία του μεταξιού. Και αυτή είναι η εμπορική αξία των δύο αυτών πραγμάτων στην καθημερινή μας ζωή.
Είδαμε όμως παραπάνω ότι για να υπάρχουν μέσα στην φύση έχουν κάποιον λόγο που δεν τον γνωρίζουμε ακόμη καλά. Το μετάξι όμως ξέρουμε ότι είναι ακριβό, γιατί είναι σπάνιο και για την παραγωγή του απαιτείται σκληρή δουλειά από τον άνθρωπο, σε αντίθεση με τα φύκια που συνήθως δεν απαιτούν καμία ή ελάχιστη εργασία για την συγκομιδή τους. Έχουμε λοιπόν δύο δημιουργήματα στην καθημερινή μας ζωή με διαφορετικές αξίες τόσο σημαντικές, που να γίνει παροιμία η διαφορά των δύο αυτών πραγμάτων.
Ωστόσο, είναι προφανές, ότι η παροιμία δεν αφορά αυτό ακριβώς, αλλά αφορά την απάτη. Όταν δηλαδή κάποιος θέλει να μάς εξαπατήσει, αντί για μεταξένιες κορδέλες, μας δείχνει τα φύκια, που μπορεί να μοιάζουν κατά ένα τρόπο, αλλά δεν είναι το ίδιο, δεν έχουν την ίδια αξία, και, επομένως η σύγχυση δεν είναι μόνο η εξαπάτηση για μεγαλύτερο κέρδος, αλλά είναι η παραπλάνηση. Και αυτό αφορά χιλιάδες εφαρμογές της καθημερινής μας ζωής.
Έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ όμοιων – ίσως – πραγμάτων, αλλά εάν δεν γνωρίζουμε να διακρίνουμε το ένα από το άλλο, κινδυνεύουμε να εξαπατηθούμε, και – κυρίως – να πληρώσουμε δυσανάλογο κόστος σε σχέση με την πραγματική αξία. Συνεπώς δεν χρειάζονται ευχολόγια, αλλά επίγνωση της αλήθειας των πραγμάτων της καθημερινής μας πρακτικής ζωής. Πολύ περισσότερο, χρειάζεται επίγνωση της αλήθειας, όταν πρόκειται για ζητήματα που αφορούν τι αξίες του μέλλοντος της προσωπικής μας ζωής.
Διότι η ζωή μας δεν είναι μόνο μια ημέρα, αλλά διαρκεί χιλιάδες μέρες, και αντιμετωπίζει μυριάδες πιθανότητες παραπλάνησης. Άρα, η εγρήγορση και η επίγνωση της αλήθειας παίζουν καθοριστικό ρόλο στο παρόν και στο μέλλον. Και στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού αυτός ο παράγοντας της αλήθειας είναι ακρογωνιαίος λίθος. Εάν δεν γνωρίζουμε και δεν έχουμε επίγνωση της αλήθειας, δηλαδή δεν έχουμε δοκιμάσει τα πράγματα προσωπικά, είναι προφανές ότι εύκολα μπορούμε να εξαπατηθούμε από κάθε κατεργάρη, που θέλει να αγοράσουμε την πραμάτεια του σε κόστος μεταξιού, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ασήμαντο πράγμα, το οποίο δεν πρόκειται να καλύψει την δική μας ανάγκη.
Και το μεν οικονομικό λάθος μπορεί να το καλύψουμε. Όταν πρόκειται όμως για το προσωπικό μας μέλλον, τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Διότι κάθε άνθρωπος θέλει να ζήσει όσο γίνεται καλύτερα και για περισσότερα χρόνια. Και η εξαπάτηση στον τομέα αυτόν της αλήθειας, μπορεί να αποκλείσει το μέλλον μας, το σήμερα, το εγγύς, το απώτερο και το αιώνιο, κατά την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.