Η δυνατότητα του ανθρώπου – κάθε ζωντανού ανθρώπου – αλλά και η ανάγκη του για τροφή και επαφή με το περιβάλλον, δικαιολογούν, από την μια την φύση του – έτσι πλάστηκε, έτσι δημιουργήθηκε, – και από την άλλη δηλώνει ότι το κάθε ζωντανό άτομο που ζει και κινείται πάνω στην γη, έχει ανάγκη να καλύπτει και τις δύο αυτές ανάγκες του, προκειμένου να αισθάνεται πλήρης, και τίποτα ουσιαστικό δεν του λείπει, ανεξάρτητα από την δική μας πλεονεξία, η οποία δεν μάς αφήνει να νιώσουμε την πληρότητα της ύπαρξής μας.

Και για μεν τις τροφές – να μην ξεχνάμε και την αναπνοή – το θέμα είναι εύκολα κατανοητό, διότι κάθε ζωντανός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να επιβιώσει για να ζήσει και αύριο. Το θέμα όμως της επαφής με το περιβάλλον και της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους δεν το υπολογίζουμε με την ίδια ένταση, ίσως γιατί δεν μάς κοστίζει όσο μάς κοστίζουν οι τροφές για την συντήρηση του σώματος.

Ωστόσο, η επαφή με το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους παίζει καθοριστικό ρόλο στην πληρότητα του ατόμου. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, γνωρίζει ότι εξίσου σημαντική είναι και η επαφή με τον γύρω κόσμο – τώρα πλέον ο γύρω κόσμος είναι όλος ο κόσμος και τα οκτώ δισεκατομμύρια που ζούμε πάνω στην γη, – και για την κάλυψη αυτής της ανάγκης της επαφής, ο δημιουργός έχει τοποθετήσει στο φυσικό μας σώμα και τα αντίστοιχα όργανα αίσθησης, δηλαδή την όραση, την ακοή, κλπ, προκειμένου όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να διαθέτουν αυτή την ικανότητα της επικοινωνίας.

Και αυτό δηλώνει τον αρχικό σχεδιασμό του ανθρώπινου σώματος, ότι δηλαδή σχεδιάστηκε και εφοδιάστηκε με τα αναγκαία όργανα, προκειμένου να μην στερείται αυτή την λειτουργία της ζωής, δηλαδή την επαφή με το περιβάλλον, αλλά να έχει την δυνατότητα και την ικανότητα να καλύπτει αυτόν τον τομέα καθημερινά. Και αυτό είναι κατανοητό για την πληρότητα του σώματος, ώστε να έχει όλα τα προς ζωήν καθημερινά.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι μέσα στο φυσικό μας σώμα λειτουργούν και άλλες “λειτουργίες”, οι οποίες καθιστούν το σώμα μας λειτουργικό σε σχέση με το περιβάλλον. Αλλά, όπως συμβαίνει μέσα στην καθημερινή μας ζωή, αυτή η προσαρμογή δεν είναι δεδομένη κατά την εφαρμογή της. Ενώ δηλαδή το σώμα μας λαμβάνει τροφές και αρχίζει η δική του εσωτερική διεργασία, όταν ερχόμαστε στα θέματα της επαφής μας με τους γύρω, εκεί ανακαλύπτουμε ότι αυτή η επαφή, ενώ είναι εξίσου σημαντική και απαραίτητη για την πληρότητα της ζωής μας, δεν συντελείται χωρίς την δική μας ευθύνη και μετοχικότητα.

Το άτομο αποφασίζει – όπως και για τις τροφές – τι χρειάζεται για το δικό του συμφέρον, δηλαδή το άτομο αποφασίζει τι θα ακούσει και τι θα δει, ώστε και αυτός ο τομέας να φέρει τα δικά του καλά αποτελέσματα. Άρα, η ευθύνη δεν ανήκει στους εμπόρους και στους μάγειρες, αλλά στο άτομο που έχει την ευθύνη των επιλογών του ανάλογα με τις δικές του ανάγκες.

Το άτομο επιλέγει την τροφή του, αφήνοντας στην άκρη τα δηλητηριώδη και επιζήμια, και το άτομο επιλέγει – εάν ξέρει τις ανάγκες του – και τι θα δει και θα ακούσει. Με λίγα λόγια, η ευθύνη του ατόμου δεν είναι μόνο να δει και να ακούσει ό,τι του προσφέρεται, αλλά η δική του ευθύνη είναι να επιλέγει το καλό και ωφέλιμο για την δική του ανάγκη σήμερα. Οι έμποροι διαθέτουν τα πάντα – αυτή είναι η δουλειά τους. Το άτομο όμως έχει την ευθύνη των επιλογών του.

Αυτή η ανακάλυψη της ευθύνης και η εφαρμογή της μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος της διδασκαλίας του Χριστού. Τα ζώα ξέρουν το καλό και αφήνουν στην άκρη το επιζήμιο. Ο άνθρωπος ξέρει, αλλά αδιαφορεί για τις ζημίες – ίσως από άγνοια – και το πληρώνει με τα κενά μέσα στην προσωπική του ζωή.

Τα μηνύματα είναι – κατά κανόνα – σύντομα. Ωστόσο η έκταση δεν είναι το μόνο θέμα. Διότι μπορεί να είναι σύντομο το μήνυμα, αλλά το περιεχόμενό του να είναι αντίστροφα ανάλογο, δηλαδή σπουδαίο. Τότε, ο σύντομος χαρακτήρας είναι μόνο για την ένδειξη της έκτασης του περιεχομένου της εικόνας, που μπορεί να είναι ωραία ή μακροσκελής, αλλά αυτό προφανώς δεν αλλάζει την ουσία του μηνύματος.

Και όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους μας μέσα από την εμπειρία της προσωπικής μας ζωής καθημερινά. Ένα μήνυμα με ένα χαμογελαστό σκιτσάκι, δίνει ένα νόημα αισιοδοξίας και επιτυχίας. Ένα άλλο λυπημένο σκιτσάκι, δίνει το αντίθετο νόημα, δηλαδή της λύπης και της αποτυχίας, χωρίς να χρειάζεται να γράψει ο αποστολέας κάτι παραπάνω. Το μικρό και σύντομο μήνυμα, περιέχει τελικά ένα μεγάλο κομμάτι έκφρασης, που μπορεί να είναι αντίθετο με την απλή και σύντομη εικόνα που μπορεί να παρουσιάζεται στο κινητό μας τηλέφωνο.

Με λίγα λόγια, η εικόνα που εμφανίζεται δεν είναι το παν, αλλά το περιεχόμενο της εικόνας είναι το σπουδαιότερο τμήμα κάθε μηνύματος, το οποίο μεταφέρει ένα νόημα μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Και αυτή η αλήθεια είναι σημαντική όταν γίνει κατανοητή, ως προς την συμβολή της στην λειτουργία της προσωπικής μας ζωής καθημερινά. Σπουδαία πράγματα εμφανίζονται σε μικρή εικόνα. Ασήμαντα πράγματα, μπορεί να εμφανίζονται με εντυπωσιακή και μεγάλη εικόνα, αλλά αυτή η έκφραση του μεγέθους δεν είναι αντίστοιχη με την σημασία του μηνύματος που μεταφέρει στον αποδέκτη η μεγάλη και εντυπωσιακή εικόνα.

Και αυτή η πραγματικότητα πιέζει καθημερινά την συνείδησή μας για διάκριση μεταξύ του χρήσιμου και ωφέλιμου, και μεταξύ του ασήμαντου και ανώφελου ή και επιζήμιου, αφού, πολλές φορές δαπανούμε χρόνο για ανώφελα πράγματα, τα οποία “μάς κλέβουν” τον χρόνο της σύντομης επί της γης καθημερινότητάς μας. Το μέγεθος μιας έκφρασης δεν είναι το μόνο κριτήριο για την αξία του περιεχομένου της έκφρασης. Αντίθετα, το μέγεθος παίζει αρνητικό ρόλο στην προσπάειά μας να κατανοήσουμε το μήνυμα και να διακρίνουμε το συμφέρον σε κάθε περίπτωση. Διότι το μεγάλο μήκος φέρνει κόπωση και εξάντληση, των ούτως ή άλλως περιορισμένων αποθεμάτων δύναμης που διαθέτει το κάθε άτομο πάνω στην επίγεια διαδρομή του.

Και αυτό το στοιχείο της συντομίας σε σχέση με την αξία του περιεχομένου αποτελεί ένα προσωπικό αγώνα κάθε προσώπου, το οποίο ενδιαφέρεται να κατανοήσει την ουσία του μηνύματος και όχι μόνο να ασπαστεί την ωραιότητα και το μέγεθος της εμφάνισης. Και για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να κατανοήσει το περιεχόμενο του μηνύματος μιας επιτυχημένης ζωής στην καθημερινότητα, το εξωτερικό στοιχείο δεν αποτελεί το ασφαλέστερο κριτήριο. Η εξέταση του περιεχομένου προέχει.

Και ο Χριστός στην δική του υγιαίνουσα διδασκαλία εντόπισε αυτό το στοιχείο. Δεν είπε πηγαίνετε στα ψηλά βουνά να δείτε τα αιωνόβια δένδρα για να πάρετε μαθήματα, αλλά είπε κοιτάξτε τα λουλούδια στα χωράφια δίπλα σας, μελετήστε την ανεξαρτησία τους, και το έργο που προσφέρουν αθόρυβα σε όλους του ανθρώπους με την λειτουργία τους, παράγοντας το οξυγόνο και την τροφή, τα δύο στοιχεία στα οποία στηρίζεται η ζωή όλων των ανθρώπων και των έμβιων οργανισμών. Η προσεκτική ματιά στο άσημο χορτάρι, έχει μεγαλύτερο μήνυμα αξιών ζωής, από την έκσταση που δημιουργεί ένα πανύψηλο δέντρο του Αμαζονίου!