Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.

Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.

Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.

Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.

Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.

Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.

Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο. 

Στην εποχή του 21ου αιώνα τα μηνύματα δεν είναι η έκπληξη και η εξαίρεση, αλλά είναι ο κανόνας της προσωπικής μας καθημερινότητας. Οι περισσότερες σπουδαίες λειτουργίες της ατομικής μας ζωής διεξάγονται μέσω των μηνυμάτων, κυρίως των ηλεκτρονικών, τα οποία έχουν αμεσότητα, και είναι χωρίς σχεδόν κανένα οικονομικό κόστος, αρκεί το άτομο να μάθει να αξιοποιεί την σύγχρονη τεχνολογία. Με ένα κλίκ, όπως λέμε, δίνεις και παίρνεις, εξηγείς και πληροφορείσαι, επιλέγεις και παραλαμβάνεις χωρίς να μετακινηθείς από την θέση σου.

Και όλα αυτά μέσα σε μια καθημερινότητα που προσφέρει τις τροφές άφθονα – ακόμη τουλάχιστον !! – και συνθήκες πρωτόγνωρες για τον μέσο πληθυσμό της γης σε παγκόσμια κλίμακα. Και αυτή η πραγματικότητα έχει ως κέντρο την ανταλλαγή των μηνυμάτων, δηλαδή την μεταφορά πληροφοριών από το ένα άτομο στο άλλο, χωρίς κανένα όριο χρονικό ή τοπικό. Δηλαδή κάθε άτομο μπορεί σήμερα να επικοινωνεί και να συναλλάσσεται και να ανταλλάσει στοιχεία ζωής, πρακτικής και θεωρητικής, με κάποιον άλλο άνθρωπο στην άλλη άκρη της γης, και αυτό γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, όσο είναι μέχρι σήμερα γνωστό από τις πηγές της ανθρώπινης πληροφόρησης.

Ποτέ κάποιο άτομο δεν είχε την δυνατότητα άμεσης – κυριολεκτικά – επικοινωνίας και ανταλλαγών με τον άλλο άνθρωπο, ανεξάρτητα από χώρο ζωής και χρόνο επιβίωσης. Σήμερα όλοι οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη έχουν την δυνατότητα επικοινωνίας και ανταλλαγών με αμεσότητα και πληρότητα, και αυτό έχει αλλάξει τον τρόπο της καθημερινής μας – και όχι μόνο – ζωής. Τα μηνύματα, σύντομα ή μακροσκελή, μπορούν – και το κάνουν συνεχώς – να μεταφέρουν πληροφορίες επιθυμιών και αναγκών από την θέση ενός ατόμου, σε κάποιο άλλο άτομο, και αυτό το άτομο να ανταποκριθεί άμεσα με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κέρδος χρόνου και δυνάμεων.

Άρα, η “εποχή των μηνυμάτων” είναι εδώ, την χρησιμοποιούμε όλοι καθημερινά και αδιάκοπα, και εάν θέλουμε να το κατανοήσουμε, αυτό αποτελεί ένα νέο πλαίσιο της προσωπικής μας καθημερινότητας, ένα νέο τρόπο καθημερινής ζωής. Τώρα ταξιδεύουμε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, πρωτόγνωρες για την ανθρωπότητα, τώρα επικοινωνούμε άμεσα με όλους τους ανθρώπους του πλανήτη. Άρα, οι δικοί μας καιροί δεν έχουν σχέση με τα αντίστοιχα δεδομένα του παρελθόντος, όχι μόνο του προϊστορικού, αλλά και της πιο πρόσφατης ανθρώπινης ιστορίας, ακόμη και των προγόνων μας που είναι ακόμη στην ζωή.

Άρα, η ζωή μας έχει μπει για τα καλά στον αστερισμό της άμεσης επικοινωνίας με “μηνύματα”, και κάθε ζωντανός άνθρωπος δεν κρίνεται πλέον με βάση την ιστορική εικόνα, αλλά με την σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία δεν έχει σχέση – κατά τον χρόνο και τρόπο – με την παρελθούσα, ακόμη και των πρόσφατων γενεών. Τα μηνύματα της προσωπικής μας καθημερινότητας συμβάλλουν και μάς συνδέουν με την ζωή και τις ζωτικές μας ανάγκες, και δεν είναι φιλοσοφικά μελετήματα ή προβλέψεις του Νοστράδαμου, αλλά είναι η ωμή αλήθεια, για όσους θέλουν να πιστεύουν στην Αλήθεια και όχι σε “ιστορίες για αρκούδες”.

Η Αλήθεια είναι εδώ, και το άτομο καλείται να ανακαλύψει την “ανάγνωση” των μηνυμάτων της ζωής, όπως την εξήγησε ο Χριστός, δηλαδή των μηνυμάτων της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, και φέρνουν, προσθέτουν ή αφαιρούν τμήματα της προσωπικής μας πληρότητας. 

Οι ανάγκες της επιβίωσης δεν είναι ανέκδοτο ή φιλοσοφική προσέγγιση, διότι χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών, απλά το άτομο φεύγει από την ζωή, και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Για τον λόγο αυτό, ότι δηλαδή χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών επιβίωσης το άτομο υποφέρει ή παύει να υφίσταται, η πίεση που ασκείται από τα όργανα του σώματος είναι αδυσώπητη, και καλούμαστε να “εκτελέσουμε” τις ανάγκες αυτές, και μάλιστα με επείγοντα χαρακτήρα και χωρίς επ’ άπειρον αναβολές.

Τα σωματικά όργανα μάς επιβάλλουν την θέλησή τους, όχι από λόγους άσκησης εξουσίας, αλλά από λόγους θανάτου, κάτι το οποίο κανείς ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να παραβλέπει επ’ άπειρον, διότι θα το πληρώσει με την απώλειά του. Αυτό συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή, και αυτό δεν είναι φιλοσοφικός στοχασμός, αλλά αναγνώριση της αλήθειας.  Όποιος θέλει και αγαπά την ζωή, υπακούει στις ανάγκες των οργάνων του σώματός του. Διαφορετικά έχει επιλέξει την πορεία προς τον θάνατο χωρίς επιστροφή.

Και επειδή το σώμα μας δεν είναι ένας ασκός χωρίς περιεχόμενο, αλλά διαθέτει και ένα κόσμο που ζει, μάς εμπνέει, και υποκινεί την καθημερινότητάς μας, οι ίδιες ανάγκες ή παρόμοιες, παρατηρούνται και στην πλευρά αυτή της προσωπικής μας ζωής. Όπως δηλαδή το φυσικό μας σώμα έχει ανάγκες, και ειδοποιεί για την κάλυψη, ανάλογα συμπεριφέρεται και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, ο οποίος και αυτός μάς ειδοποιεί, αλλά εμείς δεν ακούμε – ή κάνουμε πώς δεν ακούμε – και το αποτέλεσμα είναι ότι αδυνατίζει, χάνει δυνάμεις, και αυτό εμφανίζεται ως αδυναμία πλέον στις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους, στο κοινωνικό μας περιβάλλον.

Διότι η αδυναμία δεν αφορά μόνο τα όργανα του φυσικού μας σώματος, αλλά η αδυναμία επεκτείνεται και στα όργανα του εσωτερικού μας ανθρώπου, δηλαδή εκεί που κατοικει και λειτουργεί η θέληση, και η αναγνώριση των προσωπικών μας δυνατοτήτων. Και το αποτέλεσμα έρχεται, και εμφανίζεται με την αδυναμία κατανόησης των αξιών της ζωής στην προσωπική μας καθημερινότητα, εμφανίζεται με την σύγχυση στις επιλογές μας, εμφανίζεται με την αδυναμία ισχύος της γνώμης μας, όταν αυτή είναι ορθή έναντι λανθασμένων, και, γενικά, η εσωτερική μας αδυναμία επηρεάζει την συμπεριφορά και υποσκάπτει την αυτοπεποίθησή μας με απτά και αναγνωρίσιμα αποτελέσματα.

Άρα, παράλληλα με την σωματική μας ικανότητα, απαιτείται – για την ισορροπία μας – και η εσωτερική ενίσχυση, δηλαδή η τροφοδοσία με υλικά που τρέφουν την ψυχή και την πίστη. Διότι η πίστη ενεργεί, ώστε οι εσωτερικές μας αόρατες δυνάμεις να ανανεώνονται με το πνεύμα του νου μας, ώστε να διακρίνουμε τα συμφέροντα, και να επιλέγουμε τα καλύτερα, όσα δηλαδή θα συμβάλλουν στην βελτίωση της προσωπικότητάς μας και θα καταστήσουν την καθημερινότητά μας περισσότερο αποτελεσματική.

Διότι ο Χριστός, για εμάς τους Χριστιανούς, δεν ήρθε να μάς πάρει την ζωή, αλλά να μάς οδηγήσει στην ζωή μέσω των ορθών επιλογών της αλήθειας των πραγμάτων κατά την προσωπική μας επαφή με τον κόσμο και τις μεθοδείες της εξαπάτησης, που εφαρμόζει κάθε κατεργάρης εις βάρος της προσωπικής μας ζωής. Ο Χριστός υποσχέθηκε στο άτομο που ακούει την δική του φωνή και την δική του υγιαίνουσα διδασκαλία, ζωή, και μάλιστα με περίσσευμα για τις δύσκολες ώρες της πρόσκαιρης εδώ – ούτως ή άλλως – ζωής μας.