Η αποστολή τροφών και αέρα στο φυσικό μας σώμα είναι μια προσωπική εργασία, την οποία εκτελεί κάθε άτομο από την ώρα της εμφάνισής του πάνω στην γη, μέχρι την ώρα που αφήνει την τελευταία του πνοή. Οι εξωτερικοί παράγοντες εφοδιάζουν, αλλά η αποστολή και η πρόσληψη γίνεται με την ενέργεια του ανθρώπου, και χωρίς αυτή την ενέργεια του ατόμου, η διατήρησή του στην ζωή τίθεται σε άμεσο κίνδυνο θανάτου.

Διότι το φυσικό μας σώμα έχει δυνατότητες και αντοχές. Όμως τίποτα δεν είναι απεριόριστο, αλλά έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων επιφέρει έλλειψη, στέρηση, υποχώρηση, ασθένεια, και τελικά και θάνατο, εφόσον το άτομο δεν αλλάξει τρόπο ζωής. Άρα, το μεν υλικά του φυσικού μας σώματος υφίστανται πάνω στην γη, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα υλικά αυτά πρέπει να φτάσουν στην κατάλληλη θέση μέσα στον φυσικό μας οργανισμό, και εκεί να υποστούν τις απαραίτητες φυσικές και χημικές επεξεργασίες, προκειμένου να τροφοδοτήσουν το σώμα με τις αναγκαίες ύλες παραγωγής ενέργειας και δύναμης, στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του φυσικού μας οργανισμού.

Άρα, από τη προσωπική μας εμπειρία ξέρουμε ότι δεν αρκεί η ύπαρξη των υλικών της επιβίωσης του φυσικού μας σώματος, αλλά πρέπει το άτομο να δείξει ενδιαφέρον, και να προχωρήσει στα επόμενα στάδια, τα οποία όλα έχουν ως προϋπόθεση την προσωπική του επιθυμία. Δηλαδή, η επιθυμία είναι αυτή που οδηγεί το άτομο στην εξεύρεση των τροφών, και η δική του επιθυμία ενεργοποιεί και τα λοιπά όργανα του φυσικού του σώματος, τα οποία με την σειρά τους κάνουν το δικό τους μέρος και το αποτέλεσμα καταλήγει στην διατήρηση και αύξηση του φυσικού μας σώματος.

Και αυτό δηλώνει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι χωρίς την προσωπική μας θέληση και επιθυμία, καμία ενέργεια επιβίωσης δεν μπορεί να συντελεστεί, και το άτομο θα προχωρήσει σε στέρηση, ασθένεια και τελικά και στον θάνατο. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά είναι η προσωπική μας εμπειρία μέσα στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, όλοι οι ζωντανοί ξέρουμε, ότι από εμάς – κυρίως – εξαρτάται η επιβίωση και η εξέλιξη της υγιεινής μας ζωής, και χωρίς εμάς δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη ζωής, αλλά σταδιακά θα επέλθει η ασθένεια και ο θάνατος. Και αυτή ακριβώς η προσωπική μας εμπειρία παραπέμπει στην διδασκαλία του Χριστού για την προοπτική του μέλλοντος και της αιωνιότητας. Χωρίς το προσωπικό μας ενδιαφέρον, τις προσωπικές μας επιλογές, και την προσωπική μας επιθυμία να αφήσουμε στην άκρη τις δικαιολογίες και να πάρουμε τα στοιχεία που θα τροφοδοτήσουν και τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τίποτα στην ζωή μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Η τροφοδοσία του εσωτερικού μας ανθρώπου, του ψυχικού μας κόσμου ο οποίος επιλέγει το ωφέλιμο, απορρίπτει το επιζήμιο, και παίρνει τις αποφάσεις για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν, ακολουθεί την ίδια διαδικασία που παρακολουθούμε στο φυσικό μας σώμα, ώστε να είναι υγιές και δυνατό, για να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η επιθυμία του καλού, η απόρριψη του κακού και πονηρού, η προθυμία να επιλέξουμε το ωφέλιμο και να απορρίψουμε το επιζήμιο και βλαβερό, οδηγεί χωρίς καμία αμφιβολία στην εμβάθυνση της διδασκαλίας του Χριστού, από την απλότητα της παιδικής ηλικίας, στους προβληματισμούς και στην αναζήτηση απαντήσεων για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής: την ασθένεια, την αδυναμία, την έλλειψη, την πενία, και τελικά την απώλεια του προσωπικού μας μέλλοντος. Ο άρτος τρέφει το φυσικό μας σώμα. Το θέαμα τρέφει τον εσωτερικό μας άνθρωπο. Το μη ορατό θέαμα του προσωπικού μας μέλλοντος, τρέφει την πίστη μας για το μη βλεπόμενο.

Τα παράδειγμα των σπάνιων γαιών της σύγχρονης εποχής, δηλαδή των υλικών που χρησιμοποιούνται στην σημερινή τεχνολογία των υπολογιστών, είναι ένα καλό αντικείμενο, προκειμένου να μελετήσουμε και να κατανοήσουμε την σημασία των παραδειγμάτων που χρησιμοποίησε ο Χριστός τον καιρό εκείνο.

Όπως δηλαδή οι τότε ακροατές του Χριστού ήξεραν τι είναι όλα αυτά που τους έλεγε με βάση τις εικόνες και την καθημερινή τους εμπειρία από την γεωργική και ποιμενική ζωή, έτσι και εμείς σήμερα μπορούμε να καταλάβουμε τα μηνύματα που είχε να δώσει – και μπορεί να δώσει και σήμερα – ο Χριστός, σχετικά με την βασιλεία των ουρανών, η οποία δεν ήταν μόνο ζήτημα πλούτου, αλλά – κυρίως – ήταν ζήτημα ελεύθερου πνεύματος, δηλαδή προσωπικής απελευθέρωσης από εξαρτήσεις κάθε τύπου, ατομικού ή κοινωνικού ή θρησκευτικού, προκειμένου το άτομο να αποκτήσει την ελεύθερη βούληση, δηλαδή να έχει το “αυτεξούσιον”, δηλαδή να είναι ο μόνος υπεύθυνος για τις επιλογές και τις πράξεις του στην προσωπική του ζωή.

Ο Χριστός, δηλαδή, δεν έφερνε παραδείγματα για να καταλάβουν οι ακροατές του πώς θα γίνουν καλύτεροι γεωργοί ή κτηνοτρόφοι, αλλά έφερνε παραδείγματα της καθημερινής ζωής, όπως την βίωναν οι ακροατές του, προκειμένου να τους ανοίξει το νου και να κατανοήσουν το δρόμο, την οδό, προς την απελευθέρωση από τις εξαρτήσεις της εποχής, δηλαδή την αδικία, την δουλεία, και την εξαπάτηση από τους ισχυρούς του κόσμου τούτου.

Στην σημερινή εποχή, τα παραδείγματα που έχουμε όλοι στην καθημερινή μας ζωή δεν προέρχονται από την γεωργική μόνο εικόνα ή την κτηνοτροφική, αλλά προέρχονται κυρίως από τα εργαλεία που κρατάμε στα χέρια μας, δηλαδή την σύγχρονη τεχνολογία, η οποία δεν χρησιμοποιεί σιτάρι και πρόβατα, αλλά χρησιμοποιεί σπάνια ορυκτά στοιχεία, με τα οποία παράγει όλα τα εργαλεία που χρησιμοποιεί όλη – πλέον – η ανθρωπότητα. Τα κινητά μας τηλέφωνα, οι υπολογιστές, οι ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, όλα αυτά χρησιμοποιούν αυτά τα σπάνια ορυκτά, με τα οποία λειτουργούν, για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές και κοινωνικές μας ανάγκες.

Άρα, η κατανόηση της χρήσης αυτών των στοιχείων των σπάνιων γαιών μπορεί να οδηγήσει και εμάς μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, να κατανοήσουμε την αξία της βασιλείας του θεού για την προσωπική μας ζωή, αλλά και τους τρόπους που ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε, ότι μπορεί να οδηγήσουν με ασφάλεια στην κατάκτηση του στόχου αυτού, δηλαδή της Δικαιοσύνης, της Χαράς και της Ειρήνης, στοιχεία που δεν είναι άγνωστα, όπως και οι σπάνιες γαίες δεν ήταν άγνωστες στην ανθρωπότητα, αλλά αυτά τα στοιχεία μένουν ανεκμετάλλευτα, μέχρι το άτομο να τα ανακαλύψει και να τα ενσωματώσει στη προσωπική του καθημερινή ζωή [ και όχι μόνο για την περίσταση των Εκκλησιαστικών του καθηκόντων, όπως συμβαίνει συνήθως ].

Διότι, εκεί, στην καθημερινή μας επαφή με το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον εμφανίζεται η ανάγκη για αποθέματα και γνώση χρήσεως των σπάνιων αυτών αποθεμάτων, τα οποία είναι διαθέσιμα, αλλά απαιτούν, όπως και οι σπάνιες γαίες, να τα ανακαλύψουμε και να μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε στην ατομική μας καθημερινότητα. Ο Χριστός εξήγησε ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι για τους αγγέλους ούτε για τα δέντρα, αλλά είναι για το άτομο, προκειμένου να έρχεται σε επίγνωση της αλήθειας των πραγμάτων που τον αφορούν καθημερινά, και μέσα από την ορθή γνώση και κατανόηση της αλήθειας, να βρίσκει την οδό της απεξάρτησης και της ελευθερίας από τα δεσμά της άγνοιας και του φόβου. 

Η αποδοχή ενός μηνύματος που φτάνει σε εμάς είναι ένα πρώτο βήμα ή ένα βήμα πιο κοντά στην επαφή μας με τον αποστολέα. Αυτή η αποδοχή σηματοδοτεί για τον αποστολέα την βεβαιότητα ότι ήρθε σε επαφή μαζί μας, και έχει την απόδειξη στα χέρια του ότι είμαστε σε επικοινωνία, άρα μπορεί να στέλνει και άλλα μηνύματα, προκειμένου να ολοκληρώσει το θέμα της επαφής μας.

Με λίγα λόγια, το θέμα ενός μηνύματος μπορεί να είναι απλό και για μία φορά, αλλά μπορεί να είναι και σύνθετο, και να αφορά θέματα του μέλλοντος και όχι μόνο του παρόντος, δηλαδή την περίοδο που στάλθηκε ένα μήνυμα. Και αυτό αποδεικνύει την επαφή, αλλά και την σχέση του αποστολέα με τον παραλήπτη. Εάν πρόκειται για θέμα απλό, τότε το μήνυμα έχει ολοκληρώσει τον σκοπό του. Εάν όμως το θέμα είναι σύνθετο, τότε θα πρέπει να υπάρξουν και άλλα μηνύματα, τα οποία να εξειδικεύουν το ζήτημα, δηλαδή να οδηγούν τον παραλήπτη σε ενέργειες, ανάλογα με το θέμα του μηνύματος.

Το χρέος για παράδειγμα στο κράτος, συνήθως περιλαμβάνει σωρεία μηνυμάτων, προκειμένου να μην προκύψουν δυσάρεστες συνέπειες. Το ίδιο και για τους λογαριασμούς ενέργειας, και δεκάδες άλλες ενημερώσεις που λαμβάνουμε μέσω μηνυμάτων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή και του παραδοσιακού ταχυδρομείου. Και η διάκριση, η κατηγοριοποίηση των μηνυμάτων δεν είναι έργο του αποστολέα, αλλά του παραλήπτη, ανάλογα με το θέμα.

Τα μηνύματα που έχουν συνέπειες, λαμβάνονται υπόψη περισσότερο από όσα δεν έχουν συνέπειες και πρόκειται απλά για ενημέρωση. Όταν όμως οι συνέπειες πρόκειται να είναι σοβαρές με επιπτώσεις στην προσωπική μας ζωή, τότε η ευθύνη απέναντι στην διαχείριση των μηνυμάτων αυτής της κατηγορίας, λαμβάνει άλλες διαστάσεις για τον παραλήπτη. Διότι η διευθέτηση των υποθέσεων έγκαιρα, δεν είναι θέμα του αποστολέα του μηνύματος, αλλά το παραλήπτη, ο οποίος, ως φυσικός αποδέκτης, έχει την ευθύνη των ενεργειών του προς αποφυγή των συνεπειών.

Και στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, για όσους ενδιαφέρονται να την ενσωματώσουν στην προσωπική τους καθημερινή ζωή σε σχέση με τις σκέψεις, και τις πράξεις τους απέναντι στον εαυτό τους και την γύρω κοινωνία, το θέμα αυτό των μηνυμάτων παίζει σπουδαίο ρόλο. Η φύση διδάσκει και προειδοποιεί. Οι νόμοι του κράτους προειδοποιούν. Η πρακτική μας ζωή είναι ζωσμένη με νόμους και διατάξεις, από τις οποίες παίρνουμε μηνύματα για την θέση μας στην πραγματική ζωή και όχι στην θεωρία.

Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι, η ζωή μας σήμερα, τον 21ο αιώνα, είναι μια καθημερινή επαφή με χιλιάδες μηνύματα, από τα οποία γίνεται αντιληπτή η θέση μας. Και εφόσον αυτή δεν συμφωνεί με την αλήθεια της ζωής, πρακτική και νομική, τότε το άτομο φέρει την ευθύνη της διόρθωσης και όχι το κράτος και οι νόμοι. Διότι το κράτος δεν παρεμβαίνει σε μικρές αποκλίσεις από το νόμο. Ωστόσο, εάν αυτές συνεχιστούν τότε το κράτος έχει το δικαίωμα να επιβάλλει την τάξη με τις προβλεπόμενες συνέπειες.

Αυτό είναι το έργο του κράτους. Το έργο του ατόμου – κατά την διδασκαλία του Χριστού – είναι να βλέπει και να ακούει τα μηνύματα, πριν αυτά λάβουν διαστάσεις παρανομίας, Διότι τότε το μήνυμα είναι η απόδειξη της γνώσης μας για την παρανομία, και την επιμονή μας να συνεχίζουμε την παρανομία. Και αυτό είναι καταδικαστικό για το άτομο που θέλει το αύριο να είναι καλύτερο από το σήμερα και όχι χειρότερο. 

Ο νόμος της αυξήσεως αποτελεί ένα ισχυρό – έως πολύ ισχυρό θα έλεγα – παράγοντα, ο οποίος βρίσκεται συνδεδεμένος με την φύση, αλλά και τον άνθρωπο ως φυσικό πρόσωπο, αλλά και ως κοινωνικό μέρος της εκάστοτε κοινωνίας των ανθρώπων. Η φύση, δηλαδή, έχει ως βασικό της παράγοντα την αύξηση, ένα φαινόμενο που το διαπιστώνουμε όλοι στην επαφή μας με την φύση, ανεξάρτητα από περιοχή του κόσμου που ζούμε,

Η αύξηση αυτή εντοπίζεται στο φαινόμενο, δηλαδή αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας, στο μεγάλωμα, την αλλαγή του μεγέθους σε όλα τα υπαρκτά φυσικά όντα της φύσης, και είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διεργασίας, η οποία συντελείται κάθε δευτερόλεπτο, αδιάκοπα, κάτω από το ορατό φάσμα των φυσικών μας οφθαλμών, και τη οποία – κατά κανόνα – δεν την ελέγχουμε περιοριστικά, αν και μπορούμε να συμβάλλουμε για την καλύτερη ανάπτυξή της.

Με λίγα λόγια, η αύξηση, η αλλαγή του μεγέθους, της εικόνας, του φαινομένου, είναι μια αλήθεια της ζωής όλων των ζώντων οργανισμών, αλλά αυτή η αύξηση δεν συντελείται στο ορατό φάσμα, αλλά συντελείται εσωτερικά, αποδίδοντας το φαινόμενο που όλοι κατανοούμε καθημερινά. Αυτή η διαπίστωση, ότι δηλαδή εμείς βλέπουμε το φαινόμενο, αλλά δεν βλέπουμε με τα μάτια μας τις εσωτερικές διεργασίες από τις οποίες προέρχεται το φαινόμενο, είναι ένα άριστο μάθημα για την λειτουργία του μη ορατού, αλλά υπαρκτού κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Δηλαδή, δεν βλέπουμε τις διεργασίες, γιατί αυτές συντελούνται εσωτερικά, αλλά οπωσδήποτε κατανοούμε τις μεταβολές που επιφέρουν αυτές τοι εσωτερικές διεργασίες, δηλαδή κατανοούμε την αύξηση. Και μπορεί αυτό το φαινόμενο να είναι ένα θέμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, ωστόσο αυτή η άποψη έχει και τις ρίζες της βαθύτερα μέσα στην ανάγκη της ζωής μας, να κατανοήσουμε τον κόσμο, μέσα στον οποίο περνάμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Και αυτό το φαινόμενο μπορεί να το παρακολουθούν και να το μελετούν οι φυσιοδίφες, ωστόσο, αυτό είναι το εξωτερικό φαινόμενο, το οποίο έχει μεγάλη αξία επιστημονική, αλλά δεν δίνει απαντήσεις σε μάς τους απλούς παρατηρητές. Όμως, αυτό το φαινόμενο, δεν είναι μόνο περιγραφικό εξωτερικά, αλλά η εσωτερική του διάσταση έχει βαρύτερη σημασία, διότι η ρίζα του βρίσκεται και μέσα μας, υπογραμμίζω το ΚΑΙ. Διότι, η ανάπτυξη η εξωτερική, το φαινόμενο της αύξησης, του μεγαλώματος, της επιμήκυνσης, δεν είναι μόνο για τα φυτά και τα ζώα, αλλά είναι και ισχύει και για τον άνθρωπο, άρα το θέμα υπεισέρχεται και στους δικούς καταλόγους ενδιαφέροντος.

Διότι, ξέρουμε όλοι, ότι και το σώμα μας μεγαλώνει, αυξάνεται σε μετρήσιμες διαστάσεις, αλλά ξέρουμε – ή τουλάχιστον υποπτευμόμαστε – ότι αντίστοιχα μεγαλώνει και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, τα ενδιαφέροντα, οι προτιμήσεις μας, οι επιλογές μας, οι γνώμες μας, οι απόψεις μας και χιλιάδες άλλα πράγματα που συνδέονται με την καθημερινή μας δοκιμασία μέσα στον κόσμο που βιώνουμε την περίοδο της ζωής μας.

Και αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι όσο καλύτερα κατανοούμε τις αυξήσεις αυτές του εσωτερικού μας κόσμου – τις εξωτερικές αυξήσεις τις ξέρουμε από την όψη τους, – τόσο καλύτερα μπορούμε να οργανώσουμε και την προσωπική μας κουλτούρα, ώστε να αποφεύγουμε τα λάθη της καθημερινότητας και όχι μόνο. Και ο Χριστός σε αυτή την αύξηση, την ορατή και μετρήσιμη, έθεσε την προοπτική του μέλλοντος της ζωής μας, μέλλοντος εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, για όσους πιστεύουν στην Ανάσταση.