Ο άρτος – και οι τροφές γενικότερα – αναφέρονται στην κάλυψη αναγκών επιβίωσης του φυσικού μας σώματος. Το θέαμα, αυτά που βλέπουν τα μάτια μας, και τα μηνύματα που προέρχονται από όσα βλέπουμε ή φτάνουν στην συνείδησή μας, αναφέρονται στον ψυχικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα, αλλά δεν είναι ορατός με τα φυσικά μας μάτια.

Άρα, πρόκειται για δύο διαφορετικές πηγές αγαθών: η μία φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του φυσικού μας σώματος, και η άλλη φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του ψυχικού μας σώματος, το οποίο, ωστόσο, κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Αυτή η πραγματικότητα που βιώνει κάθε ζωντανός άνθρωπος καθημερινά, οδηγεί στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος, ο ανθρώπινος οργανισμός, δεν είναι μόνο ύλη ορατή που εισέρχεται μέσα στο σώμα του για να επιβιώνει, αλλά είναι αναγκαία και άλλα στοιχεία ύλης, μη ορατά, τα οποία και αυτά συμβάλλουν στην επαρκή ισορροπία της ζωής μας μέσα στην ατομική καθημερινότητα.

Από την όραση, λοιπόν, από τις εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια μας, από το θέαμα, περνούν μυριάδες μη ορατά στοιχεία, τα οποία εισέρχονται μέσα μας, στον ψυχικό μας πλέον κόσμο και όχι μόνο στο φυσικό μας σώμα, και εκεί εγκαθίστανται, κάνοντας το δικό τους έργο, δηλαδή τροφοδοτώντας τον ψυχικό μας κόσμο με τα στοιχεία εκείνα που έχει ανάγκη, προκειμένου να κινητοποιεί το φυσικό μας σώμα, στην πορεία της καθημερινότητας, και να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της πρακτικής μας ζωής κάθε στιγμή.

Διότι, όταν για παράδειγμα οδηγούμε ένα αυτοκίνητο, το σώμα μας μένει ακίνητο, αλλά εμείς δρούμε και αντιδρούμε με βάση, όχι μόνο του φυσικό μας σώμα, αλλά και τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω του θεάματος, της φυσικής κατάστασης που υπάρχει κάθε στιγμή μπροστά μας. Και αυτή η απλοϊκή παρατήρηση παραπέμπει σε μια πολύπλοκη διαδικασία, η οποία λαμβάνει χώρα μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν είναι ορατή με τα φυσικά μας μάτια, ως εσωτερική και μη ορατή διεργασία που ενεργείται μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Και αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το φυσικό του σώμα, πράγμα για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο βαθύ – ίσως απύθμενο, χωρίς βυθό, άβυσσος – μέσα στο οποίο συμβαίνουν δράσεις και αντιδράσεις, που δεν υποπίπτουν μεν στην δική μας φυσική αντίληψη, αλλά είναι κατανοητές μέσα από τα αποτελέσματα που παράγονται, και βιώνουμε όλοι κάθε στιγμή καθημερινά.

Άρα, το μη ορατό στοιχείο που εισέρχεται μέσω της όρασης στην συνείδησή μας, κάνει ένα σπουδαίο έργο: μάς φέρνει σε επικοινωνία με τον πραγματικό κόσμο αμφίδρομα. Δηλαδή, από την μια λαμβάνουμε μηνύματα – ένα ατύχημα μπροστά μας, ένα κόκκινο φανάρι στην διασταύρωση – και από την άλλη εμείς αντιδρούμε στην πληροφορία που έρχεται μέσα μας από την διαδικασία της οράσεως.

Το άτομο, δηλαδή, δεν είναι ένα μηχανικό μόνο δημιούργημα, αλλά το άτομο – ως υπόσταση – είναι κάτι πολύ πιό σύνθετο, με πολλαπλές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα όλες – μα όλες – μέσα στο φυσικό του σώμα, και αυτό αποτελεί την πρακτική πλευρά της καθημερινότητάς μας. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ της σάρκας- φυσικού σώματος – και του μη ορατού σώματος της ψυχής και του  πνεύματος, αποτελεί μια πληροφορία και αποκάλυψη κεφαλαιώδους αξίας, για όσους ενδιαφέρονται για το μη ορατό μέλλον και την αιωνιότητα. 

Στην εποχή του 21ου αιώνα, οι λεγόμενες σπάνιες γαίες, δηλαδή υλικά που υπάρχουν στην φύση σε μικρές ποσότητες αλλά έχουν μεγάλη αξία στην τεχνολογία που χρησιμοποιούμε όλοι, αποτελούν ένα επιπλέον θέμα κατανόησης του κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την ατομική μας καθημερινότητα.

Διότι, μπορεί εμείς να μην παράγουμε τους κινητήρες των αεροπλάνων ή τα κινητά μας τηλέφωνα, όμως όλοι τα χρησιμοποιούμε στην ατομική μας ζωή καθημερινά. Άρα, η κατασκευή τους που είναι εξαρτημένη από τις σπάνιες γαίες, φτάνει και στην προσωπική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αφού το κόστος παραγωγής θα το πληρώσουμε και εμείς με την αγορά ή την χρήση των προϊόντων αυτών. Ε

πομένως, το συμφέρον μας είναι να κατανοήσουμε το ζήτημα, όχι γιατί θα αλλάξουμε κάτι – μακάρι να μπορούσαμε -, αλλά γιατί μέσα από αυτή την αλήθεια της σύγχρονης ζωής, μαθαίνουμε ότι τα πολύτιμα είναι σπάνια, και απαιτούν σοβαρές αναζητήσεις, εάν βέβαια μάς ενδιαφέρει το καλό του παρόντος και του μέλλοντος, και δεν είμαστε αναπαυμενοι στις δάφνες των δικών μας κατακτήσεων.

Εάν η προσωπική μας ζωή δεν έχει ανησυχίες για το μέλλον, αυτό δηλώνει στην πραγματικότητα ότι έχουμε ήδη παραιτηθεί από την ζωή. Διότι η ζωή ανήκει στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Το μέλλον θα ζήσουμε και όχι το παρελθόν. Στο μέλλον θα  συναντήσουμε νέα θέματα, και όχι στο παρελθόν, το οποίο μπορεί να το ξέρουμε, αλλά δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος, τα οποία ξέρουμε πλέον από την πείρα μας ότι δεν μάς βγήκαν σε καλό.

Η πείρα του παρελθόντος – αποδεικνύει η ζωή – είναι πολύτιμη. Γίνεται όμως τραγωδία, εάν κάποιος θελήσει να επαναλάβει το παρελθόν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του το παρόν και το μέλλον. Και οι σπάνιες γαίες, για τις οποίες γίνονται οι σύγχρονοι πόλεμοι των κρατών, αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για τους ανθρώπους της πίστης, που βιώνουν το σήμερα, αλλά το μάτι και η συνείδησή τους είναι στο μέλλον, στο εγγύς, απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, για όσους ακόμη πιστεύουν στο Σύμβολο της Πίστεως.

Διότι, η καθημερινότητα περνάει και το ξέρουμε καλά. Το μέλλον δεν ξέρουμε, και το πώς θα ήταν καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι για να το αντιμετωπίσουμε, όταν φτάσει στην δική μας πόρτα των καθημερινών μας αναγκών, και της προσωπικής μας συνειδήσεως. Η ευαίσθητη συνείδηση αναγνωρίζει την αλήθεια του παρόντος, αλλά λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον μέσω της πίστεως, η οποία ακολουθεί ή και ανοίγει δρόμους που δεν φαίνονται ακόμη, αλλά  ξέρουμε ότι θα φανούν αργότερα στο προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και αυτό είναι το μάθημα της καθημερινότητας. Η αναζήτηση των σπάνιων γαιών της πίστης, μάς φέρνει στην σύγχρονη πραγματικότητα, προκειμένου να μην ζούμε με το παρελθόν και τις εμπερίες του, αλλά να προσαρμόζουμε τις προοπτικές της προσωπικής μας ζωής, στο μέλλον, εκεί που πολλά από τα “σημερινά” πολύτιμα θα έχουν μικρή ή και καμία αξία πλέον.

Η διδασκαλία του Χριστού δίνει βαρύτητα και στα δύο. Τούτο να πράττετε, εκείνο μην το αφήνετε. Δεν ξέρετε – όπως δεν ξέρει και κανείς άνθρωπος – τι θα γεννήσει η επόμενη μέρα, “τί τέξεται η επιούσα”. Η πρόνοια και η πρόβλεψη της αγαθής συνειδήσεως, λαμβάνει μέσω της επίγνωσης της αλήθειας ορθά τα μαθήματα και τα μηνύματα για το σήμερα, αλλά έχει και κεραίες στραμμένες στο μέλλον, που θα έρθει αργά ή γρήγορα. 

Κάθε μήνυμα που φτάνει σε ένα άτομο, έχει ένα αποστολέα και ένα – τουλάχιστον – αποδέκτη, ο οποίος λαμβάνει το μήνυμα, διότι με κάποιο τρόπο σχετίζεται με τον αποστολέα. Και αυτή η σχέση που τους συνδέει, όχι κατ’ ανάγκη ισχυρή, παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντίδραση του παραλήπτη του μηνύματος.

Υπάρχουν μηνύματα δεσμευτικά, δηλαδή αποδεικνύουν την επαφή και το περιεχόμενο του μηνύματος, υπάρχουν όμως και μηνύματα ενημερωτικά, χωρίς συνέπειες για τον παραλήπτη. Και αυτή η περίπτωση, όταν δηλαδή το περιεχόμενο του μηνύματος δεν είναι δεσμευτικό, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Διότι μπορεί, στο απλό αυτό μήνυμα, να περιέχεται κάτι, το οποίο δεν σε δεσμεύει οπωσδήποτε, αλλά μπορεί να έχει μεγάλη αξία, δηλαδή να αποδειχθεί αργότερα ότι είχε μεγάλη αξία, ενώ στην αρχή που το παρέλαβες το θεώρησες άνευ σημασίας.

Και εδώ υπεισέρχεται ένας σοβαρός παράγοντας, τον οποίο όλοι τον υποτιμούμε. Διότι τα σοβαρά μηνύματα, όσα καθένας θεωρεί σοβαρά, αφορούν θέματα της καθημερινότητας, τα οποία είτε λύνουν είτε δημιουργούν προβλήματα, κυρίως με οικονομικές ή κοινωνικές ή συναισθηματικές συνέπειες. Ωστόσο, είναι προφανές ότι αυτά τα μηνύματα της καθημερινότητας, δεν είναι το παν στην προσωπική μας ζωή, διότι υπάρχουν και θέματα, και μάλιστα άπειρα θέματα, που δεν έχουν άμεση σχέση με την απλή καθημερινότητα, αλλά έχουν σχέση με την μακροχρόνια διαδρομή μας πάνω στην γη.

Με λίγα λόγια, υπάρχουν μηνύματα-πληροφορίες, οι οποίες δεν απαιτούν μεν άμεση απάντηση ή ακόμη και κατανόηση, αλλά σε βάθος χρόνου αποδεικνύονται ότι είχαν και προφανώς συνεχίζουν να έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τα μηνύματα που αφορούσαν την απλή καθημερινότητα. Παραδείγματος χάριν, είναι πιο σημαντικό ένα μήνυμα που σε προειδοποιεί για κάτι επικίνδυνο στο μέλλον εάν το συνεχίζεις, από ένα εκπτωτικό μήνυμα από μια εταιρεία προσφορών για το σπίτι.

Στην μια περίπτωση μπορεί να κερδίσεις λίγα χρήματα – συνήθως όχι και πολλά – ενώ στην άλλη μπορεί να αποφύγεις μια δυσάρεστη εξέλιξη, η οποία θα σε οδηγήσει σε αδιέξοδα της προσωπικής σου ζωής, στο επάγγελμα, ή στην οικογενειακή σου συνοχή και ειρήνη. Εάν κακοποιείς την οικογένειά σου, τότε το μήνυμα που λαμβάνεις στην συνείδησή σου είναι πιο σημαντικό, από τα λίγα χρήματα που θα κέρδιζες από μια διαφήμιση.

Διότι η ενδοοικογενειακή βία, πάντα φέρνει δυσάρεστα αποτελέσματα στο μέλλον, ακόμη και εάν εσύ είσαι ο/η ισχυρός/ή. Διότι το μέλλον, εγγύς απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, δεν ξέρεις πώς θα σε βρει, εάν συνεχίζεις την βία μέσα στο σπίτι σου, κατά το παράδειγμά μου. Και δεν είναι μόνο το σπίτι μας. Είναι ο εργασιακός μας χώρος, οι συνεργάτες, οι σχέσεις, τα κέρδη και οι ζημίες, και δεκάδες άλλα θέματα, που μπορεί εκείνη την στιγμή του δικού μας λάθους να μην προκύψουν συνέπειες, αλλά στο μέλλον είναι σίγουρο ότι θα φέρουν τα αρνητικά τους αποτελέσματα.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο της προσωπικής μας επαφής με την γύρω πραγματικότητα. Αμελούμε τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή μας – όταν φτάνουν στο κινητό είναι μάλλον αργά – και παραμελούμε την προσοχή που θα έπρεπε να δείξουμε όταν κατανοήσαμε το λάθος. Και αυτή η αμέλεια στο αρχικό μήνυμα, θα οδηγήσει αργότερα σε μεγαλύτερα λάθη, διότι η συνείδησή μάς ειδοποιεί μια δυο φορές, το πολύ τρεις. Μετά παύει να μάς ειδοποιεί, όχι γιατί κουράζεται, αλλά γιατί εμείς δεν είμαστε σε θέση να ακούσουμε την διαδικασία της επεμπλοκής μας από το λάθος που διαπράττουμε.

Αυτή η παράμετρος, δηλαδή η διατήρηση της ευαισθησίας της προσωπικής μας συνειδήσεως, είναι η βάση της διδασκαλίας του Χριστού. Όταν το νερό βρίσκει γόνιμο έδαφος, παράγει καρπούς, Στα βράχια και στα μέταλλα, το νερό πηγαίνει χαμένο.