Το άγνωστο σύμπαν, με τους αμέτρητους γαλαξίες και τα αναρίθμητα αστέρια, μάς προκαλεί να τους γνωρίζουμε, ενώ τους γνωρίζουμε. Ενώ, δηλαδή, είναι γνωστοί ως ύπαρξη, είναι γνωστοί μόνον κατά την εικόνα την οποία ο άνθρωπος έχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Αλλά αυτή είναι μόνο η εικόνα και όχι το περιεχόμενο. Δηλαδή βλέπαμε μέχρι τώρα τα αστέρια και τους γαλαξίες, ωστόσο πέραν της εικόνας δεν ξέραμε τίποτα άλλο.

Τώρα, τους τελευταίους δύο – κυρίως – αιώνες αρχίσαμε να τους εξερευνούμε σε μεγαλύτερο βάθος γνωριμίας, όχι γιατί τώρα γίνονται οι γαλαξίες, αλλά γιατί τώρα καταφέραμε να κατασκευάσουμε κατάλληλα μηχανήματα, με τα οποία αποκτούμε καλύτερη εικόνα, αλλά και πάλι τίποτα περισσότερο, διότι η απόσταση που μάς χωρίζει είναι αδιανόητη για τις ανθρώπινες ικανότητες μετακίνησης, άρα μένουμε μόνο στην πληρέστερη εικόνα – όσο πληρέστερη μπορεί να είναι – και τίποτα περισσότερο.

Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν το βάζει κάτω. Παρά τα αδιέξοδα και την ανυπαρξία κατάλληλων μηχανημάτων, ο άνθρωπος επιμένει, διότι θεωρεί ότι από εκεί έχει να μάθει πολλά, ίσως όχι τόσο για την πρακτική του καθημερινότητα, αλλά γιατί όσο προσπαθεί να κατανοήσει αυτά τα μακρινά ουράνια σώματα, τόσο καλύτερες προσπάθειες κάνει, και αυτό είναι το κέρδος. Η αδράνεια οδηγεί σε στασιμότητα. Η έρευνα μπορεί να μην φτάνει ως το τέλος – και ποιό είναι άραγε το τέλος; – αλλά οπωσδήποτε ανοίγει παράλληλους ορίζοντες και δίνει θάρρος για νέες κατακτήσεις και αποκαλύψεις.

Ο άνθρωπος είναι εφοδιασμένος με μη ορατά  όργανα στο σώμα του, τα οποία ωστόσο του δίνουν την ικανότητα να ελπίζει και να επιμένει στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση του κόσμου που μάς περιβάλλει. Σε αυτά, λοιπόν, τα μη ορατά όργανα που κατοικούν μέσα στο σώμα, αλλά δεν είναι ανιχνεύσιμα – ακόμη – με τα μηχανήματα, εκεί κατοικεί και η πίστη.

Η πίστη είναι η ικανότητα του ατόμου να βλέπει χωρίς να βλέπουν τα μάτια του, να γνωρίζει χωρίς να βλέπει ή να αγγίζει, να θεωρεί υπαρκτά πράγματα που δεν έχει τρόπο να τα προσεγγίσει, και γενικά η πίστη του ανθρώπου τον συνδέει με τον μη ορατό – ακόμη – κόσμο, εκείνο τον κόσμο που δίδαξε ο Χριστός ότι ήταν, από εκεί ήρθε εδώ, και από εδώ έφυγε για να επιστρέψει εκεί που ήταν πριν έρθει εδώ, χωρίς ποτέ να φύγει ούτε από εδώ ούτε από εκεί.

Και μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ως λογοπαίχνιο, ωστόσο και ο Κολόμβος από μια ελπίδα ξεκίνησε, ότι θα βρει τις Ινδίες, τις οποίες δεν βρήκε τελικά, αλλά ανακάλυψε την Αμερικανική ήπειρο, με ό,τι αποτέλεσμα αυτή η ανακάλυψη είχε για την καθημερινή μας ζωή όλου του πλανήτη. Η Αμερικανική ήπειρος ήταν εκεί, αλλά εμείς δεν το ξέραμε, μέχρι που κάποιος τολμηρός αναζητώντας το γνωστό στόχο της Ινδίας, έφτασε στον άγνωστο τόπο, χωρίς ποτέ να τον κατηγορήσει κάποιος ότι δεν βρήκε τις Ινδίες.

Και μεταξύ μας, οι Ινδίες ξέραμε ότι υπάρχουν, άρα δεν θα ανακάλυπτε κάτι άγνωστο. Στην προσπάθειά του όμως να φτάσει στον γνωστό στόχο, ανακάλυψε ένα νέο κόσμο, μια νέα πηγή πλούτου που αφορά όλη την ανθρωπότητα. Η αποτυχία του να φτάσει στις Ινδίες ξεχάστηκε. Η ανακάλυψη μιάς άλλης ηπείρου, αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερης αξίας. Οι προσπάθειες να φτάσουμε στον κόσμο που δίδαξε ο Χριστός μπορεί να μην πετύχουν να φτάσουμε ως εκεί, όμως στην διαδρομή ανοίγονται νέες χώρες για κατάκτηση, όχι μόνο για “πληρέστερους χάρτες”, αλλά και για τον πλούτο που διαθέτουν αυτές οι χώρες για τον κάθε αναζητητή αυτής της γης που δίδαξε ο Χριστός.  

Το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πια ένα άπιαστο μακρινό όνειρο, αλλά είναι μια πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής, ανεξάρτητα από τον τόπο που ζει ο κάθε άνθρωπος. Τα αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα, ιδέες και βόμβες ή πολιτισμό, και γενικά στον ουρανό έχει μεταφερθεί σταδιακά – και χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει την αλλαγή-  ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής καθημερινής ζωής.

Εάν δε λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός ότι, όχι μόνο μεταφέρουν τα αεροπλάνα ανθρώπους και τα λοιπά, αλλά στον 21ο αιώνα όλες μας οι διαδικασίες λειτουργούν μέσω των δορυφόρων που κινούνται στον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας – όχι δηλαδή και πολύ μακριά – είναι προφανές ότι η ζωή μας έχει μπει για τα καλά στην φάση του ουρανού, και όχι μόνο πλέον μόνο της γης, όπως συνέβαινε ανέκαθεν, και μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

Τώρα ο ουρανός δεν είναι μόνο για να τον θαυμάζουμε τις νύχτες, ή να μάς φωτίζει ο ήλιος, αλλά έχει γίνει σταδιακά τμήμα της προσωπικής μας καθημερινής ζωής, χωρίς να το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της μεγαλύτερης ηλικίας. Βαδίζουμε εξ ανάγκης σε ένα δρόμο που ο ουρανός δεν είναι πλέον μακριά, αλλά είναι τμήμα των καθημερινών μας πρακτικών διαδικασιών, και αυτό έχει παγιωθεί μέσα στις συνειδήσεις μας, διότι δεν υπάρχει και άλλη διέξοδος.

Η άρνηση αυτής της αλήθειας και της πραγματικότητας, απλώς συνιστά ηθελημένη παραπλάνηση του εαυτού μας, και θα το συναντήσουμε μπροστά μας όταν χρειαστεί – και συνήθως χρειάζεται πολλάκις και πολυτρόπως – να τον χρησιμοποιήσουμε ως χώρο μεταφοράς αναγκαίων πραγμάτων ή του ίδιου του εαυτού μας. Άρα, το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πλέον φαντασία ή βιβλική προφητεία, αλλά είναι τμήμα της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Διότι, και όσοι ακόμη δεν χρησιμοποιούν τα αεροπάνα ή τις δορυφορικές συνδέσεις στα τηλεφωνα – και όχι μόνο -, βλέπουν τους άλλους να τα χρησιμοποιούν και μαθαίνουν ότι τελικά ο ουρανός παίζει καθοριστικό ρόλο σε όλες μας τις δραστηριότητες. Η συναισθηματική αξία παρέμεινε. Προστέθηκε όμως και η πρακτική αξία, η οποία και καλύπτει τις ανάγκες όλων μας στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, οι άνθρωποι της πίστεως, όσοι δηλαδή αναζητούμε θέλημα θεού στην ατομική μας καθημερινή ζωή, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Το ρομαντικό τμήμα της θέασης των άστρων και του φεγγαριού, τώρα είναι πλέον ένα τμήμα – συνήθως το μικρότερο – του ανθρώπινου ενδιαφέροντος. Η αλήθεια στην πρακτική της εφαρμογή, παίζει πιο σημαντικό ρόλο, και μάλιστα αυξανόμενης χωρητικότητας, από ότι συνέβαινε στο παρελθόν και στις φαντασίες των αισθημάτων μας.

Τώρα η πραγματικότητα θέλει- έχει ανάγκη – τον ουρανό, και χωρίς τον δικό του χώρο, ο άνθρπος αισθάνεται πνιγμένος, αγχωμένος από την στενότητα του χώρου που υφίσταται πάνω στην γη. Ο άνθρωπος αναζητά πλέον όλο και περισσότερο τα δικαιώματά του πέρα από τους φυσικούς ορίζοντες, όπως αυτοί είχαν διαμορφωθεί μέχρι τον 20ο αιώνα. Τώρα όλα πλέον λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους το τί συμβαίνει στον ουρανό, από τα αεροπλάνα μέχρι τα μηνύματα, διότι από εκεί – και μέσω αυτού – μετακινούνται όλα τα αγαθά. Στην διδασκαλία του Χριστού ο ουρανός είναι το μεγάλο πεδίο εξερεύνησης για τον άνθρωπο της πίστης. Ως εν ουρανώ και επί της γης. ΟΧΙ ως επί της γης και εν ουρανώ!!!

Ο άνθρωπος ανακαλύπτει, αλλά ο θεός και κύριος αυτός αποκαλύπτει. Η θεϊκή πλευρά είναι άλλη, και η ανθρώπινη είναι άλλη. Μπορεί να έχουν το ίδιο αντικείμενο και τον ίδιο σκοπό και την ίδια αιτία της εμφάνισης τού μέχρι εκείνη την στιγμή άγνωστου στην σφαίρα της γνώσης, αλλά οι ρόλοι διαφέρουν. Ο ένας προηγείται, της αποκάλυψης, και ο έτερος έπεται, της ανακάλυψης. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Όταν ο θεός αποκάλυπτε, δηλαδή αφαιρούσε το πέπλο της άγνοιας που κάλυπτε μέχρι τότε το αντικείμενο που θα ήταν χρήσιμο στον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία, τότε ο άνθρωπος ανακάλυπτε στα μέτρα και στις ανάγκες τις ανθρώπινες. Ωστόσο, αυτό δεν είναι και το συνολικό ζητούμενο. Διότι, οι συνθήκες και οι ανάγκες μεταβάλλονται, και οι απαιτήσεις διαφοροποιούνται, με αποτέλεσμα η αποκάλυψη να έχει ανάγκη και άλλης αποκάλυψης, ώστε το μέρος του γνωστού να γίνεται μεγαλύτερο, και το μέρος του άγνωστου να μειώνεται.

Αυτή είναι η βάση της ιστορίας της ανθρωπότητας διαχρονικά. Ο άνθρωπος ανακάλυπτε, αλλά ο θεός αποκάλυπτε. Διότι υπάρχει και ο παράγων “χρόνος”, μέσα στον οποίο συμβαίνουν τα πάντα. Και αυτό δεν είναι θέμα “μαγείας”, αλλά είναι θέμα ωρίμανσης της αλήθειας των πραγμάτων, ώστε το νέο να προσφέρει και να μην αφαιρεί από την συνολική πραγματικότητα. Κάθε τι που προσφέρει έστω και λίγο, είναι πολύτιμο. Κάθε τι που αφαιρεί έστω και λίγο, είναι επιζήμιο. Και αυτή είναι η αλήθεια της ζωής μας μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα.

Όλοι θέλουμε πρόσθεση σε όσα ήδη κατέχουμε, και αρνούμαστε να δεχθούμε κάθε αφαίρεση από όσα ήδη κατέχουμε. Και στην διδασκαλία του Χριστού όλα αυτά αποκαλύπτονται μέσα από τα λόγια τα δικά του και των πρώτων μαθητών του, οι οποίοι και μάς μετέφεραν το περιεχόμενο της δικής του διδασκαλίας, όπως βέβαια οι ίδιοι την είχαν κατανοήσει και εφαρμόσει την περίοδο εκείνη της ανθρωπότητας.

Διότι, οι αλλαγές τον τελευταίο αιώνα έχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία και πρόβλεψη, με αποτέλεσμα η κατανόηση της διδασκαλίας να απαιτεί περισσότερη έρευνα/εξερεύνηση από κάθε ενδιαφερόμενο άτομο, που ζει και κινείται πάνω στον πλανήτη. Όταν ο άνθρωπος χάνει αυτή την αίσθηση της συνέργειας του θεού με τον άνθρωπο – ο θεός αποκαλύπτει και ο άνθρωπος ανακαλύπτει – τότε ο άνθρωπος γίνεται αλαζόνας και χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα, γίνεται “υβριστής” λόγω της ύβρεως, δηλαδή της αλαζονείας του έναντι των μεγεθών της άγνοιάς του. Τότε το σκοτάδι της άγνοιας γίνεται αδιαπέραστο, και απαιτούνται χρόνος και δυνάμεις για να κατασταλούν τα αποτελέσματα της προηγούμενης ύβρεως, δηλαδή της αλαζονικής στάσης και συμπεριφοράς του ανθρώπου έναντι του δημιουργού και του μεγέθους των ανακαλύψεων, που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, για να ζει με πληρότητα την ατομική του καθημερινότητα.

Και ο Χριστός αυτό ακριβώς το στοιχείο της ύβρεως έθεσε πρώτο στον κατάλογο των απαραίτητων εφοδίων, που έχει ανάγκη όποιο άτομο αναζητά τον δημιουργό του και την δική του περιοχή δυνάμεων: την ταπεινοφροσύνη. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Όχι οι πτωχοί στα χρήματα και τις περιουσίες, αλλά αυτοί που δεν έχουν τα μυαλά πάνω από το κεφάλι και νομίζουν ότι είναι κάτι, ενώ δεν είναι. Η ύβρις, δηλαδή η αλαζονεία, είναι το μεγάλο εμπόδιο στην επαφή του ατόμου με τον δημιουργό και την δική του αιώνια εξουσία. 

Ο καθρέφτης είναι το πιο απλό μέσον, με το οποίο μπορούμε με ασφάλεια να δούμε τον εαυτό μας, όπως δηλαδή κάνουμε πολλές φορές την ημέρα, καθένας από μας για λογαριασμό του και όχι για κάποιον άλλον. Και μπορεί αυτή η κίνηση της εμφάνισής μας μπροστά στον καθρέφτη να γίνεται για χιλιάδες λόγους, ωστόσο, η πράξη παραμένει η ίδια και το αποτέλεσμα επίσης. Δηλαδή εμφανίζεται το δικό μας το πρόσωπο για την ικανοποίηση της προσωπική μας ανάγκης.

Αν και αυτά συνιστούν την καθημερινή μας πρακτική, δεν γίνεται συνείδηση – κατά κανόνα – ο ρόλος του καθρέφτη στον “έλεγχο” του προσώπου, αλλά και της προσωπικότητάς μας γενικότερα. Διότι δεν εμφανιζόμαστε μόνο για να βελτιώσουμε τυχόν ατέλειες της δικής μας εμφάνισης, αλλά και για χιλιάδες άλλους λόγους που μπορεί καθένα άτομο να θεωρεί αναγκαίο να κοιταχτεί στον καθρέφτη, και αυτό είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση που κανένας δεν μπορεί να την κρίνει.

Και αυτή ακριβώς η αλήθεια, δηλαδή της προσωπικής μας υπόθεσης, θεμελιώνει και τον κανόνα της ελευθερίας, όσον αφορά την εμφάνισή μας προς τους έξω, αλλά και την προσωπική μας ικανοποίηση για το πώς είμαστε, δηλαδή, είμαστε ικανοποιημένοι ή όχι εμείς, και όχι μόνον οι άλλοι. Και μπορεί να πηγαίνουμε στον καθρέφτη για μικροπράγματα, αλλά μπορεί να πηγαίνουμε και για χιλιάδες άλλα πράγματα, τα οποία μπορεί και να φτάνουν μέχρι το όριο του ελέγχου της υγείας μας. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Κάθε άτομο πηγαίνει στον καθρέφτη για τους δικούς του λόγους, και στους έξω δεν πέφτει κανένας λόγος για την συχνότητα του ελέγχου του εαυτού του. Πρόκειται για απόλυτα προσωπικές υποθέσεις, και κάθε εξωτερικός κριτής κάνει – κατά κανόνα – λάθος στις εκτιμήσεις του. Αυτός ο παράγοντας, δηλαδή ότι πρόκειται για απόλυτα προσωπική υπόθεση και οι εξωτερικοί “εκτιμητές” προφανώς κάνουν λάθος εκτιμήσεις και δίνουν λάθος απαντήσεις, είναι η βάση της ελευθερίας. Όποιος άνθρωπος κρίνει τον άλλο, έχει πολλές – αν όχι πάντοτε – πιθανότητες να πέφτει έξω στις εκτιμήσεις του.

Για τον λόγο αυτό και στην διδασκαλία του Χριστού η κριτική για την εμφάνιση – δεν ξέρουμς το περιεχόμενο – των πράξεων των άλλων, παίζει κυρίαρχο ρόλο. Η άγνοια για το περιεχόμενο και τις αιτίες ή τους στόχους μιας πράξης ενός άλλου ατόμου, επιφέρει τον κίνδυνο της αυτοκατάκρισης. Διότι σε ό,τι κρίνουμε τους άλλους εαυτούς κατακρίνουμε. Και με όποιο μέτρο μετράμε, το ίδιο μέτρο εφαρμόζεται και για την δική μας περίπτωση. Και αυτή είναι η βάση της κοινωνικής Δικαιοσύνης, όταν πρόκειται για ατομικές υποθέσεις και όχι για υποθέσεις τις κοινωνίας, οι οποίες έχουν ανεξερεύνητες αιτίες και αδήλωτους στόχους.

Και εάν εμείς θέλουμε να είμαστε κριτές των κοινών υποθέσεων της κοινωνίας, τότε έχουμε υποχρέωση να ζητάμε ενημέρωση για να ξέρουμε τί συμβαίνει γύρω μας. Όταν όμως πρόκειται για προσωπικές υποθέσεις, τότε το πράγμα ξεφεύγει από την σφαίρα της κοινωνίας και υπεισέρχεται στον χώρο της προσωπικότητας, άρα τα πράγματα διαφοροποιούνται και εφαρμόζεται άλλη κλίμακα κριτηρίων. Όποιος κρίνει τον άλλο, εαυτόν κατακρίνει, άρα κάνει λάθος. Αντίθετα, η  άγνοια του κοινωνικού περιβάλλοντος ενέχει κινδύνους στην ατομική μας καθημερινότητα και έχουμε υποχρέωση να ζητάμε ενημέρωση για την πληρότητα γνώσης της αλήθειας του κοινωνικού μας περιβάλλοντος. 

Το πρόσωπο που εμφανίζεται στον καθρέφτη είναι το ζητούμενο, και αποσκοπεί στην βελτίωση ή την διατήρηση της καλής του κατάστασης, που παρουσιάζει έως εκείνη την στιγμή. Όποιο πρόσωπο καταφεύγει στον καθρέφτη, το κάνει για ένα λόγο: να αναγνωρίσει την πραγματική του κατάσταση, και να βελτιώσει τα κακώς κείμενα κατά την δική του αντίληψη.

Καθρέφτης και πρόσωπο που εμφανίζεται, είναι ένα ολοκληρωμένο θέμα. Εάν την επόμενη στιγμή εμφανιστεί ένα άλλο πρόσωπο, τότε αρχίζει άλλο θέμα, και δεν αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου σε καμιά περίπτωση, διότι το ζητούμενο δεν είναι η εναλλαγή των προσώπων, αλλά η απόδοση της αλήθειας του εικονιζομένου. Και αυτό γίνεται αυτόματα.

Ο καθρέφτης κάνει πάντα το ίδιο έργο σε όποιο πρόσωπο σκύψει πάνω του. Δεν αλλάζει γνώμη για την αλήθεια, εάν το προηγούμενο πρόσωπο ήταν διαφορετικό ή είχε τις ίδιες ατέλειες. Ο καθρέφτης είναι ακέραιος στο έργο του και δεν κουράζεται να το επαναλαμβάνει αμέτρητες φορές κάθε ώρα και στιγμή. Και αυτό είναι το καταπληκτικό. Διότι το ίδιο σταθερό αντικείμενο – καθρέφτης – εμφανίζει με τον ίδιο πάντα τρόπο την αλήθεια, η οποία διαφοροποιείται κατά το εμφανιζόμενο πρόσωπο και όχι κατά την “συναισθηματική” άποψη του καθρέφτη.

Και ενώ εμείς το ξέρουμε ότι αυτό συμβαίνει, στην πραγματικότητα θέλουμε ο καθρέφτης να πάψει να είναι τόσο “αληθινός” και να κρύψει τα ελαττώματά μας, δηλαδή να μάς εξαπατήσει. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ στον πραγματικό κόσμο. Διότι κανένας καθρέφτης δεν αλλάζει το εμφανιζόμενο πρόσωπο κατά την συναισθηματική του σχέση ή άποψη. Ποτέ δεν διαφοροποιεί την πραγματική εικόνα, εφόσον το πρόσωπο εμφανίζεται μπροστά του. Και αυτή η πραγματικότητα είναι το μεγάλο μας όπλο κατά της παραποίησης της αλήθειας.

Διότι η αλήθεια βοηθά το άτομο να διορθώσει τα κακώς κείμενα, και όχι η συναισθηματική μας άποψη, η οποία μπορεί να διαφέρει από πρόσωπο σε πρόσωπο και από την μια κατάσταση στην άλλη. Η αλήθεια ελευθερώνει χωρίς να λαμβάνει υπόψη το ύψος ή άλλα χαρακτηριστικά του ατόμου. Κάθε γνώση της αλήθειας, όπως συμβαίνει και με τον καθρέφτη, μάς φέρνει ένα μήνυμα αναγνώρισης των ζητημάτων που δεν είναι αυτά θα θέλαμε. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα.

Εάν δεχθείς την αποκάλυψη που κάνει ο καθρέφτης, και προχωρήσεις στην βελτίωση των πραγμάτων που εσύ δεν συμφωνείς, τότε το αύριο θα είναι καλύτερο με λιγότερα λάθη να βαραίνουν την προσωπική σου εικόνα. Και αυτό αφορά τα πάντα. Τόσο την προφανή εξωτερική εμφάνιση, όσο και την εσωτερική, εάν αφήσεις τον καθρέφτη να φτάσει μέχρι την ατομική σου συνείδηση.

Το έργο του καθρέφτη είναι δίκαιο και ανέξοδο. Το έργο της διόρθωσης ανήκει στο άτομο που σκύβει πάνω στον καθρέφτη, για να βεβαιωθεί ότι εμφανίζεται όπως ο ίδιος θέλει και όχι όπως οι άλλοι απ’ έξω. Η σταθερή προσήλωση στην έρευνα του εαυτού μας όταν στρέφουμε την προσοχή μας στον καθρέφτη, αφήνει περιθώρια βαθύτερης κατανόησης του εαυτού μας, άρα αφήνει περιθώρια βελτίωσης των κακώς κειμένων, προς την κατεύθυνση της τελειότητας.