Στην καθημερινή μας ζωή παρατηρούμε ότι κάθε τι που γεννιέται στην ζωή, αυξάνεται. Κανένα δεν μικραίνει, κανένα δεν ελαττώνεται. Αυτός είναι ο παγκόσμιος νόμος της φύσης, και το ξέρουμε από τον εαυτό μας – πώς ήμασταν παλαιότερα και πώς είμαστε σήμερα, αλλά το παρατηρούμε και στα ζώα, και στα φυτά. Οτιδήποτε εμφανίζεται πάνω στην γη, στο φυτικό βασίλειο ή το ζωικό, αυάνεται και δεν ελαττώνεται ποτέ. Όταν κάτι αρχίζει να ελαττώνεται κατά το ορατό μέγεθος, τότε καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, Διότι αυτό αντίκειται στους φυσικούς νόμους, όπως τους ξέρουμε, και λειτουργούν από καταβολής και εμφάνισης του κόσμου πάνω στην γη.
Και αυτή η αλήθεια είναι κρίσιμο στοιχείο, για την κατανόηση της διδασκαλίας του Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός, αλλά και οι απόστολοι στην συνέχεια, έδωσαν το ίδιο μάθημα μέσα από αυτή την αλήθεια. Τα πάντα πάνω στην γη, όλα τα δημιουργήματα αυξάνονται, μεγαλώνουν, κάνουν τον κύκλο με την ωρίμανση και τον πολλαπλασιασμό, για να καταλήξουν στην επιστροφή στην γη.
Μάλιστα ο ίδιος ο Χριστός έδωσε και μια παραπάνω έκταση στο ζήτημα της αύξησης. Είπε ότι αυτόματα η γη καρποφορεί, και κάνει, ένα σπόρο που πέφτει, να βλαστήσει, να αυξηθεί σε μήκος – μηκύνεται γράφει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, και κάνει πρώτα στάχυ, μετά πλήρη σίτο μέσα στο στάχυ, και όταν ωριμάσει, έρχεται ο θερισμός. Και εμείς καταλαβαίνουμε ότι από τον ώριμο καρπό θα προκύψει το σιτάρι για την κατασκευή του ψωμιού με το αλεύρι, αλλά και ο σπόρος που θα σπαρεί την επόμενη χρονιά, για να ακολουθήσει την ίδια πορεία, με αυτόματους μηχανισμούς, χωρίς την παρεμβολή του ανθρώπου.
Και είναι προφανές ότι αυτή η διαδικασία της σποράς, απαιτεί σπόρους πλήρεις και ώριμους, διότι σε διαφορετική περίπτωση δεν πρόκειται να ακολουθήσει η καθιερωμένη διαδικασία της παραγωγής και του πολλαπλασιασμού. Βασική, δηλαδή, προϋπόθεση για τον πολλαπλασιασμό και την αύξηση του αριθμού των σπόρων, είναι η αύξηση, η επιμήκυνση, για να καταλήξει στην ωρίμανση, και να συνεχίζεται ο κύκλος της ζωής.
Και αυτό είναι μεγάλο μάθημα. Διότι εμείς θέλουμε να πάρουμε καρπούς την επομένη της σποράς, διότι “ο χρόνος είναι χρήμα”. Ωστόσο, στις διαδικασίες της ζωής και του θανάτου, εκεί που το ανθρώπινο χέρι δεν έχει – ακόμη – βάλει το χέρι του, ο χρόνος είναι το μεγάλο στοιχείο. Διότι η αύξηση, η επιμήκυνση, το μεγάλωμα, δεν γίνονται από την μια στιγμή στην άλλη στην πραγματική ζωή, αλλά απαιτείται ο προβλεπόμενος από την δημιουργική φύση χρόνος για την ωρίμανση και την καρποφορία.
Και η διδασκαλία του Χριστού δεν έγινε βέβαια για να κάνουμε καλύτερους σπόρους στα χωράφια, αλλά έγινε για να καταλάβουμε τους νόμους λειτουργίας της ζωής. Και όχι μόνον την φυσικής μας ζωής, αλλά και της ζωής εκτός αυτής, δηλαδή τους νόμους της αύξησης και της ωρίμανσης για την καρποφορία του εσωτερικού μας ανθρώπου, ο οποίος ζει μέσα μας, σκέφτεται, υπολογίζει, επιλέγει, και αποφασίζει για τις καθημερινές μας πράξεις.
Διότι το κέντρο της ζωής του ατόμου δεν είναι το χωράφι με το σιτάρι, αλλά είναι μέσα στην καρδιά και στην συνείδησή του. Εκεί φυτεύεται ο σπόρος της ζωής, αυξάνεται, μηνύνεται, ωριμάζει, γίνεται σκληρός και ολοκληρωμένος, για να μπορεί να αντέξει τις κακουχίες της σποράς που έρχεται για την αύξηση, και τον πολλαπλασιασμό του αριθμού των αγαθών.