Ο Χριστός δεν κατέκτησε τον κόσμο, αλλά κατέκτησε το κλειδί, και το έδωσε στον άνθρωπο για να κατακτήσει και αυτόν τον κόσμο – για όσο τον χρειάζεται – αλλά και την αιωνιότητα, για όσους πιστεύουν στην υγιαίνουσα διδασκαλία του, με την οποία δίδαξε τον δρόμο και τις μεθόδους αποφυγής λαθών και εκτέλεσης πράξεων, από τις οποίες προκύπτει το καθημερινό κέρδος για την στήριξη στην πίστη στην προοπτική της αιωνιότητας.
Διότι η αιωνιότητα δεν είναι ένα “χαπάκι”, δεν είναι ένα βότανο του βουνού, με το οποίο ο άνθρωπος, το κάθε άτομο λυτρώνεται από τα λάθη του, αλλά είναι μάθημα ζωής, καθημερινής ζωής, με τις τριβές μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, η οποία δεν είναι αγγελικά πλασμένη, αλλά περιλαμβάνει τον στίβο για να κερδίσει κάθε ενδιαφερόμενος την κατάκτηση που υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός. Η παρούσα ζωή είναι σύντομη, το ξέρουμε όλοι, έχει αρχή και τέλος, που δηλώνεται στο Ληξιαρχείο, ωστόσο δεν είναι άνευ σημασίας ούτε είναι για πέταμα. Διότι αυτή την περίοδο το άτομο μαθαίνει να διακρίνει το καλό από το κακό, το ωφέλιμο από το επιζήμιο, το εφήμερο από το μεγαλύτερης διαρκείας, το πρόσκαιρο από το αιώνιο. Αυτά δεν είναι “χάπια”, αλλά είναι το αποτέλεσμα του αγώνα για την επίγνωση της κατάκτησης του Δικαίου και της Δικαιοσύνης μέσα από τις ατομικές μας πράξεις κατά την καθημερινή μας ζωή.
Η κατάκτηση της αιωνιότητας έχει δύο δεδομένα. Από την μια την πραγματικότητα του ολοκληρωμένου έργου του Χριστού, και από την άλλη την ατομική μας μέριμνα, για να κατανοήσουμε την αξία αυτού του έργου του Χριστού, και μέσα από αυτή την κατανόηση, να αποφεύγουμε το πονηρό και να δεχόμαστε για εκτέλεση το καλό και το καλύτερο. Αυτή η ατομική κατάκτηση της καθημερινής επίγνωσης του έργου του Χριστού στην προσωπική μας ζωή, αυξάνει, μεγαλώνει το εσωτερικό απόθεμα πίστης και γνώσης του ατόμου προς τον Χριστό και τον Πατέρα του που τον έστειλε, για να ανοίξει τον κλειστό μέχρι τότε δρόμο προς το δέντρο του καρπού της αιώνιας ζωής.
Η αιωνιότητα δεν κατακτάται. Χαρίζεται. Αλλά το άτομο μεριμνά, μέσα στην καθημερινή του πρακτική ζωή, ώστε να εργάζεται την Δικαιοσύνη, και να προφυλάγει τον εσωτερικό του παράδεισο από ύπουλες υπεραπλουστεύσεις και έωλες θεωρίες. Οι προσωπικές μας κατακτήσεις είναι πάντα μέσα στα μέτρα τα ανθρώπινα και τα ατομικά όρια του κάθε ενδιαφερόμενου προσώπου, το οποίο επιλέγει την πίστη στην Ανάσταση του Χριστού και στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.
Η Ανάσταση είναι η απόδειξη της δυνάμεως του Θεού. Τα δικά μας έργα αποδεικνύουν την δική μας κατανόηση και αξιοποίηση αυτής της δυνάμεως στην καθημερινή μας ζωή, ώστε να υπερβαίνουμε τα στενά όρια της προσωπικής μας αδυναμίας μπροστά στον φόβο και τα καθημερινά αδιέξοδα. Η πίστη του ατόμου στην Ανάσταση του Χριστού ενισχύει τον εσωτερικό του κόσμο απέναντι στις απειλές και τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας. Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού δεν αντικαθιστά το άτομο, αλλά το ενισχύει με πνεύμα δυνάμεως, αγάπης, και σωφρονισμού, ώστε να ελαττώνει τα μοιραία λάθη του, και να αυξάνει τις ορθές επιλογές του.