Αρχεία για:2026

Η εργασία είναι συνδεδεμένη με την ζωή του ατόμου. Χωρίς εργασία, χωρίς συγκεκριμένη απασχόληση, το άτομο δεν μπορεί να ζήσει, όχι μόνο λόγω έλλειψης, ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω, αλλά και για υπαρξιακούς λόγους. Η εργασία μάς φέρνει σε επαφή με τον κόσμο. Μέσω της καθημερινής μας απασχόλησης κατανοούμε τους άλλους, αλλά – περισσότερο – κατανοούμε και τον εαυτό μας.

Η εργασία, ο χώρος, ο χρόνος απασχόλησης, οι αμοιβές, ο σκοπός κάθε έργου μας, καθορίζει και την προσωπικότητά μας. Εκεί, στον χώρο και στον χρόνο ερασίας βρίσκουμε τα λάθη της συμπεριφοράς μας, ή βρίσκουμε την πονηριά και την κλοπή των άλλων. Εκεί εμφανίζεται το ενδιαφέρον, και οι συγκρούσεις για το συμφέρον. Εκεί, στον χώρο εργασίας, συμβαίνουν τα περισσότερα πράγματα της προσωπικής μας ζωής, και βρίσκουμε το νόημα και τον σκοπό της ζωής μας. Και είναι προφανές ότι όλα αυτά δεν είναι παρωνυχίδες της ζωής μας, αλλά, αντίθετα, είναι ο στίβος της επιτυχίας και της αποτυχίας μας, άρα εκεί παίρνουμε και τα μαθήματα για τις κατακτήσεις μας.

Διότι δεν είναι μόνο ο βιοποιρισμός, που μάς εξαναγκάζει να εργαζόμαστε, αλλά η εργασία είναι συνδεδεμένη και με την ύπαρξή μας, και για τον σκοπό που υπάρχει ένα άτομο πάνω στην ζωή. Μέσα από την εργασία και την απασχόληση, μέσα από την δράση και την αντίδραση, ζυμώνεται η προσωπική μας καθημερινότητα, και σε μεγάλο βαθμό, καθορίζεται και το μέλλον μας. Το στοιχείο του βιοπορισμού είναι θεμελιακό, αλλά δεν είναι το μοναδικό και το αποκλειστικό. Διότι μέσα από την απασχόληση μαθαίνουμε τους άλλους, και οι άλλοι μαθαίνουν εμάς.

Ο χώρος της εργασίας και του επαγγέλματος κάθε ατόμου αποτελεί τον δημόσιο χώρο, εντός του οποίου το άτομο εκτίθεται, δίνει και παίρνει, προσφέρει και απολαμβάνει, και, γενικά, η εργασία μας αποτελεί τον σύνδεσμό μας με την κοινωνία καθημερινά. Και όλοι κατανοούμε ότι αυτό είναι στοιχείο της προσωπικής μας ζωής, χωρίς το οποίο το άτομο δεν ολοκληρώνεται κατά την έννοια της πληρότητας. Ο τρόπος που εργαζόμαστε, ο στόχος και οι προσπάθειες που καταβάλλουμε καθημερινά, αποτελούν τα στοιχεία, με τα οποία κρίνεται ολόκληρη η ζωή και η προσωπικότητά μας. Με λίγα λόγια, το άτομο υπάρχει για να εργάζεται, διότι χωρίς αυτό το στοιχείο χάνει το στοίχημα της ζωής.

Δεν έχει σημασία το επάγγελμα, δεν έχει σημασία η κοινωνική αναγνώριση του έργου μας. Η αξία βρίσκεται στην επαφή του ατόμου με την κοινωνία και τις δικές της ανάγκες, οι οποίες αποτελούν και δικές του ανάγκες. Αυτό το στοιχείο της αμοιβαίας επαφής του ατόμου και της κοινωνίας και αντίστροφα, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχική – και όχι μόνον – ισορροπία του ατόμου. Η εργασία εξαναγκάζει το μυαλό μας να βρίσκει τρόπους αντιμετώπισης της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, και το άτομο ακονίζει και γυμνάζει τα αισθητηρια του για διάκριση μεταξύ καλού και κακού, καλού και καλύτερου, και καλού και πονηρού. Αυτό το στοιχείο της διάκρισης αποτελεί και τον βασικό πυλώνα, μέσα από τον οποίο το κάθε άτομο ωριμάζει και μεταφέρεται εκτός των δυσμενών κοινωνικών συνθηκών, όταν αυτές δοκιμάζουν τις αντοχές του.

Το κληροδότημα της διάκρισης αποτελεί ένα εφόδιο που ανοίγει τα μάτια της συνειδήσεως, και μπορεί το άτομο να κατανοεί το καλύτερο συμφέρον του. Η αποκάλυψη του θελήματος του θεού συντελείται – κατά κανόνα – μέσα στα πλαίσια του καθημερινού μας έργου. Και αυτό εξήγησε ο Χριστός στην περίπτωση του εκατόνταρχου, όταν διαπίστωσε ότι η δική του πίστη που είχε αναπτυχθεί μέσα στις συνθήκες του στρατοπέδου ήταν μεγαλύτερη από την θρησκευτική των υπηρετών του ναού του Σολομωντα. 

Κάθε ζωντανός οργανισμός που γεννιέται, ξέρουμε ότι θα μεγαλωσει, θα αυξηθεί, θα ωριμάσει, θα καρποφορήσει, και θα πολλαπλασιαστεί, για να ακολουθήσουν οι απόγονοί του την ίδια διαδρομή μετά την γέννηση: αύξηση, ωρίμανση, καρποφορία και πολλαπλασιασμός, και αυτός είναι μέχρι σήμερα ο κύκλος της ζωής πάνω στην γη. Και είναι προφανές ότι εάν αφαιρεθεί κάποιο τμήμα αυτής της αλυσίδας, τότε η ζωή σταδιακά νεκρώνεται, διότι η ποσότητα του αρχικού σπόρου κάποια στιγμή τελειώνει – δεν μπορεί να υπάρχουν φυσικά αποθέματα επ’ άπειρον – και διακόπτεται η ανανέωση, άρα και η ζωή είναι καταδικασμένη σε θάνατο και αφανισμό.

Αυτός είναι ο γνωστός σε μάς κύκλος της ζωής, με τις παραμέτρους που όλοι γνωρίζουμε από την επαφή μας με την γύρω πραγματικότητα. Άρα, η ύπαρξη σήμερα της ζωής δηλώνει ότι η ζωή έχει τρόπους να επιβιώνει, ακόμη και όταν εμείς κάνουμε λάθη και ανοησίες εις βάρος της ζωής. Ωστόσο, στην διδασκαλία του Χριστού υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας για την συνέχιση της ζωής, αλλά πάντα αυτές οι δικλείδες έχουν ως αναγκαίο περιεχόμενο την αύξηση και τον πολλαπλασιασμό. Διότι, ξέρουμε από την καθημερινή μας ζωή, ότι χωρίς ανάπτυξη, δηλαδή μεγάλωμα μετά την γέννηση, δεν μπορεί να έρθει ωριμότητα αναπαραγωγής.

Και το ξέρουμε διότι, εάν πάρει κάποιος δύο βρέφη ( αρσενικό – θηλυκό ) ολίγων ημερών και τα βάλει δίπλα το ένα στο άλλο, ποτέ δεν μπορεί να προκύψουν απόγονοι, εάν πρώτα τα δύο βρέφη δεν αυξηθούν, δηλαδή δεν μεγαλώσουν, ώστε να έρθουν σε ηλικία αναπαραγωγής, και τότε υπάρχουν πιθανότητες να γίνει ο πολλαπλασιασμός. Όσο τα δύο βρέφη είναι σε βρεφική ηλικία, κανένας απόγονος δεν μπορεί να προκύψει, και το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Και αυτό ακριβώς το στοιχείο της αύξησης τονίζεται στην διδασκαλία του Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός εξηγούν οι Ευαγγελιστές, ότι αυξήθηκε, μεγάλωνε κατά το σώμα, αλλά και κατά την χάρη. Και αυτά περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη.

Η αύξηση, το μεγάλωμα, ήταν και παραμένει ακόμη αναγκαίο στοιχείο για την ανάπτυξη, ώστε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για πολλαπλασιασμό και αναπαραγωγή ικανή να διατηρήσει την ζωή στο μέλλον. Η αύξηση, το μεγάλωμα, ποτέ δεν αναφέρεται και δεν αφορά το παρελθόν αλλά το μέλλον. Είναι η εξελικτική πράξη στο σώμα και στην προσωπικότητα του ζώντος οργανισμού, προκειμένου να φτάσει στα αναγκαία μέτρα ωριμότητας/πληρότητας, για να μπορέσει να φέρει πολλαπλασιασμό στο μέλλον.

Ο απόστολος Παύλος εξήγησε ότι ο δικός του ρόλος ήταν να σπείρει τον σπόρο της Αλήθειας. Ο θεός όμως τον αύξανε, καθώς οι συνεργάτες του μεριμνούσαν για την αναγκαία τροφή και προστασία των πιστών στην Κόρινθο. Εάν λοιπόν κάποιος “αφαιρέσει ή αγνοήσει” τον παράγοντα της αύξησης, τότε απλά έχει “αποκλείσει” την ενεργητική δύναμη του θεού να εργαστεί στο άτομο, προκειμένου το άτομο να αυξάνεται και να καρποφορεί εν Χριστώ Ιησού μέσα στην ατομική του καθημερινή ζωή. Ο ρόλος και το έργο του θεού πάνω στον άνθρωπο δεν είναι μόνο κατά την διάρκεια του Εκκλησιασμού, αλλά συντελείται κάθε δευτερόλεπτο μέσα στον άνθρωπο, και τον μεταμορφώνει προς την τελειότητα του δημιουργού του. Προηγείται η αύξηση της καρποφορίας. 

Όλοι οι μεγάλοι σχεδιασμοί όλων των χωρών του κόσμου έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην ενέργεια. Διότι, αυτή καθορίζει πλέον τον πλούτο ενός λαού και την ποιότητα – και όχι μόνον – της ατομικής καθημερινότητας των πολιτών.

Πίσω από κάθε κίνηση τώρα πλέον βρίσκεται η ενέργεια, από την οποία παράγεται η δύναμη, με την οποία όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη διάγουμε την καθημερινότητά μας και όχι μόνον. Διότι ένας λαός, ένα έθνος, ένα κράτος, πρώτα βέβαια μεριμνά για την ατομική καθημερινότητα των πολιτών του, στην συνέχεια όμως ξέρουν όσοι κυβερνούν την χώρα, ότι απαιτείται και ευρύτερη μέριμνα, όπως είναι η άμυνα και υγεία και η παιδεία.

Ωστόσο, είτε για την ατομική είτε για την εθνική προκοπή και αντοχή, προϋπόθεση είναι η επάρκεια σε ενέργεια. Διότι από αυτήν την δύναμη της ενέργειας, δηλαδή την ύπαρξη των πρώτων υλών και την παραγωγή της ενέργειας, εξαρτάται κάθε επιτυχημένη δραστηριότητα, είτε σε περιβάλλον ενός ατόμου, είτε σε περιβάλλον κοινωνίας. Διότι το άτομο, ξέρουμε από την καθημερινή μας πείρα, έχει ανάγκη δύναμης για τα καθημερινά του. Αλλά αυτή η δύναμη δεν δίνεται χωρίς τις πρώτες ύλες, από τις οποίες το κάθε άτομο λαμβάνει την ενεργητική δύναμη για τα καθέκαστα.

Είναι απαραίτητη η ύπαρξη της πρώτης ύλης, στην συνέχεια η κατεργασία της ύλης για να παραχθεί η ενέργεια, πχ το πετρέλαιο, ο λιγνίτης, κλπ, και από την ενέργεια που παράγεται, να ωφελείται ο κόσμος και η συγκεκριμένη κοινωνία. Με λίγα λόγια, κάθε λαός, αλλά και κάθε άτομο στην συνέχεια μεριμνά για τις πρώτες ύλες και τους τρόπους κατεργασίας των πρώτων υλών, προκειμένου να παραχθεί η πολύτιμη ενέργεια, η οποία, όπως σημειώθηκε παραπάνω, είναι η κινητήρια δύναμη κάθε δραστηριότητας που σχετίζεται με τον άνθρωπο.

Και ενώ αυτό είναι απόλυτα κατανοητό, και αφορά την προσωπική ζωή κάθε ατόμου όσο βρίσκεται πάνω στην γη, δεν είναι κατανοητό το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία αφορά μόνο το φυσικό μας σώμα, και δεν αφορά τον κόσμο που λειτουργεί μέσα στο φυσικό μας σώμα, τον “έσω άνθρωπο” τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τον άνθρωπο που έχει αισθήματα και συναισθήματα, που συμμετέχει και πληγώνεται ή διασκεδάζει, τον άνθρωπο που ζητά και αναζητά εξηγήσεις για την ζωή και τον θάνατο, την αδικία και το ψέμα, τον άνθρωπο που σκέφτεται, υπολογίζει, μεριμνά, επιλέγει και αποφασίζει για το κάθε τι στην προσωπική του καθημερινότητα.

Και είναι προφανές ότι αυτή η πλευρά, δηλαδή ο εσωτερικός μας άνθρωπος, που υπάρχει και λειτουργεί μέσα στο κάθε φυσικό σώμα του ανθρώπου όσο αναπνέει, δεν είναι αμελητέο ζήτημα, αλλά – κατά την ταπεινή μου γνώμη και εμπειρία – αποτελεί το κύριο θέμα της ζωής μας, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελεί ένα σταθερό πυλώνα των καθημερινών μας υποχρεώσεων. Όπως δηλαδή μεριμνούμε για το ηλεκτρικό ρεύμα να μην υπάρχει στέρηση, ή το καύσιμο για το όχημά μας, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει και για τους τρόπους ύπαρξης επάρκειας και για τις πρώτες ύλες που θα παράξουν την ενέργεια και την δύναμη για να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια και τα αδιέξοδα της προσωπικής μας καθημερινότητας. Και ο Χριστός γι αυτό ήρθε. Να εξηγήσει τους τρόπους εντοπισμού της πρώτης ύλης, αλλά και των διαδικασιών που μετατρέπουν αυτή την πρώτη ύλη, σε δύναμη του εσωτερικού μας κόσμου. Με αυτή την δύναμη δεν γινόμαστε ανίκητοι, αλλά ξέρουμε τα όριά μας, και μαθαίνουμε πώς να κάνουμε οικονομία για να έχουμε πάντα αποθέματα ζωής. 

Ζητώ εξηγήσεις σημαίνει ότι κάτι με προβληματίζει και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Αυτή είναι η γενική έννοια του ζητώ εξηγήσεις στην καθημερινότητά μας. Δηλαδή συμβαίνει κάτι, αλλά δεν καταλαβαίνω το γιατί. Και μπορεί αυτό να περνάει απαρατήρητο στην καθημερινή μας ζωή, ωστόσο έχει μεγάλη σημασία και ουσία στον τρόπο που πραγματικά αντιμετωπίζουμε την ζωή καθημερινά, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα όλων μας για όλα όσα δεν καταλαβαίνουμε, είτε γιατί μάς αφορούν άμεσα, είτε γιατί μάς αφορούν έμμεσα για τώρα ή για το μέλλον.

Τα ερωτήματα που καλούμαστε να απαντήσουμε ή να κατανοήσουμε την απάντηση είναι πάντα πραγματικά. Τα θεωρητικά δεν έχουν ουσιαστική βάση στις πραγματικές μας ανάγκες, άρα δεν περιμένουν και κάποια απάντηση. Δηλαδή, αναζητούμε απαντήσεις για τα θέματα που έχουν σχέση με την ζωή μας, αλλά ουσιαστικά δεν αναζητούμε απαντήσεις για θέματα που δεν μάς αφορούν άμεσα. Και αυτό είναι ένα καλό σημάδι για την προκοπή μας. Διότι τα ζητήματα και οι απορίες του κόσμου γενικά είναι απεριόριστα, και όποιος προσπαθεί να καταλάβει το τί και το γιατί για όλα τα ζητήματα θα ναυαγήσει στην πορεία.

Διότι ο κόσμος είναι απέραντος και τα ερωτήματα από κάθε άτομο του κόσμου είναι ανεξερεύνητα. Ωστόσο, αυτή η αλήθεια δεν δίνει και τις απαντήσεις στα ανεξήγητα της προσωπικής μας ζωής, όχι μόνο στα απλά τα καθημερινά, αλλά και στα σύνθετα και μακροχρόνια, τα οποία βασανίζουν την συνείδησή μας και όχι μόνο. Διότι, για παράδειγμα, η αδικία δεν είναι κάτι ασήμαντο, άσχετα εάν το θέμα που εκδηλώθηκε η αδικία δεν είναι και τόσο σοβαρό. Δηλαδή, το άδικο είναι άδικο. Και μπορεί το σημερινό συμβάν να μην έχει επιπτώσεις στην ζωή μου, αλλά αυτό είναι ένα δείγμα του τι με περιμένει στα μεγάλα ζητήματα της ζωής, δηλαδή στις απαντήσεις για τον θάνατο και τις αδυναμίες, ή την οικογενειακή μου πορεία και την επαγγελματική μου καθημερινότητα.

Διότι τα ερωτήματα προέρχονται κατά κύριο λόγο από την οικογενειακή μας και την κοινωνική μας λειτουργική πραγματικότητα, και όχι εάν πχ ο αστερισμός της Ανδρομέδας δημιουργήθηκε πριν από τόσα ή τόσα δισεκατομμύρια χρόνια. Η γνώση για τον αστερισμό μπορεί να προκαλεί έκπληξη, ωστόσο δεν αφορά τα άμεσα προβλήματα που το άτομο αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή.

Για τον λόγο αυτό και στην διδασκαλία του Χριστού δεν δίνονται απαντήσεις για τα ερωτήματα που θέτει το άγνωστο διάστημα με τους αμέτρητους πλανήτες, αλλά δίνονται απαντήσεις που αφορούν το άτομο και την σχέση του με την καθημερινή κοινωνία που έρχεται σε επαφή. Διότι σε αυτό το επίπεδο δημιουργούνται οι τριβές και η αδικία, και όχι εάν ο πλανήτης τάδε έχει τόσο βάρος σε σχέση με την γη! Εξηγήσεις που έχουν νόημα, είναι εκείνες που συνθέτουν ένα κανόνα αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων, ελευθερώνοντας το άτομο από τις φοβίες και τα εσωτερικά του – και όχι μόνον – αδιέξοδα.

Στην διδασκαλία του Χριστού το θέμα είναι πάντα ο άνθρωπος και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην προσωπική του ζωή. Όλα τα άλλα είναι εκτός. Και ο Χριστός δεν ήταν αφελής για να ξοδέψει τον πολύτιμο χρόνο του σε πράγματα που δεν απαιτούν απαντήσεις τώρα, αλλά ίσως θα είναι σημαντικά για τις επόμενες γενιές.