Αρχεία για:2026

Ο νόμος της αυξήσεως αποτελεί ένα ισχυρό – έως πολύ ισχυρό θα έλεγα – παράγοντα, ο οποίος βρίσκεται συνδεδεμένος με την φύση, αλλά και τον άνθρωπο ως φυσικό πρόσωπο, αλλά και ως κοινωνικό μέρος της εκάστοτε κοινωνίας των ανθρώπων. Η φύση, δηλαδή, έχει ως βασικό της παράγοντα την αύξηση, ένα φαινόμενο που το διαπιστώνουμε όλοι στην επαφή μας με την φύση, ανεξάρτητα από περιοχή του κόσμου που ζούμε,

Η αύξηση αυτή εντοπίζεται στο φαινόμενο, δηλαδή αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας, στο μεγάλωμα, την αλλαγή του μεγέθους σε όλα τα υπαρκτά φυσικά όντα της φύσης, και είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διεργασίας, η οποία συντελείται κάθε δευτερόλεπτο, αδιάκοπα, κάτω από το ορατό φάσμα των φυσικών μας οφθαλμών, και τη οποία – κατά κανόνα – δεν την ελέγχουμε περιοριστικά, αν και μπορούμε να συμβάλλουμε για την καλύτερη ανάπτυξή της.

Με λίγα λόγια, η αύξηση, η αλλαγή του μεγέθους, της εικόνας, του φαινομένου, είναι μια αλήθεια της ζωής όλων των ζώντων οργανισμών, αλλά αυτή η αύξηση δεν συντελείται στο ορατό φάσμα, αλλά συντελείται εσωτερικά, αποδίδοντας το φαινόμενο που όλοι κατανοούμε καθημερινά. Αυτή η διαπίστωση, ότι δηλαδή εμείς βλέπουμε το φαινόμενο, αλλά δεν βλέπουμε με τα μάτια μας τις εσωτερικές διεργασίες από τις οποίες προέρχεται το φαινόμενο, είναι ένα άριστο μάθημα για την λειτουργία του μη ορατού, αλλά υπαρκτού κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Δηλαδή, δεν βλέπουμε τις διεργασίες, γιατί αυτές συντελούνται εσωτερικά, αλλά οπωσδήποτε κατανοούμε τις μεταβολές που επιφέρουν αυτές τοι εσωτερικές διεργασίες, δηλαδή κατανοούμε την αύξηση. Και μπορεί αυτό το φαινόμενο να είναι ένα θέμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, ωστόσο αυτή η άποψη έχει και τις ρίζες της βαθύτερα μέσα στην ανάγκη της ζωής μας, να κατανοήσουμε τον κόσμο, μέσα στον οποίο περνάμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Και αυτό το φαινόμενο μπορεί να το παρακολουθούν και να το μελετούν οι φυσιοδίφες, ωστόσο, αυτό είναι το εξωτερικό φαινόμενο, το οποίο έχει μεγάλη αξία επιστημονική, αλλά δεν δίνει απαντήσεις σε μάς τους απλούς παρατηρητές. Όμως, αυτό το φαινόμενο, δεν είναι μόνο περιγραφικό εξωτερικά, αλλά η εσωτερική του διάσταση έχει βαρύτερη σημασία, διότι η ρίζα του βρίσκεται και μέσα μας, υπογραμμίζω το ΚΑΙ. Διότι, η ανάπτυξη η εξωτερική, το φαινόμενο της αύξησης, του μεγαλώματος, της επιμήκυνσης, δεν είναι μόνο για τα φυτά και τα ζώα, αλλά είναι και ισχύει και για τον άνθρωπο, άρα το θέμα υπεισέρχεται και στους δικούς καταλόγους ενδιαφέροντος.

Διότι, ξέρουμε όλοι, ότι και το σώμα μας μεγαλώνει, αυξάνεται σε μετρήσιμες διαστάσεις, αλλά ξέρουμε – ή τουλάχιστον υποπτευμόμαστε – ότι αντίστοιχα μεγαλώνει και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, τα ενδιαφέροντα, οι προτιμήσεις μας, οι επιλογές μας, οι γνώμες μας, οι απόψεις μας και χιλιάδες άλλα πράγματα που συνδέονται με την καθημερινή μας δοκιμασία μέσα στον κόσμο που βιώνουμε την περίοδο της ζωής μας.

Και αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι όσο καλύτερα κατανοούμε τις αυξήσεις αυτές του εσωτερικού μας κόσμου – τις εξωτερικές αυξήσεις τις ξέρουμε από την όψη τους, – τόσο καλύτερα μπορούμε να οργανώσουμε και την προσωπική μας κουλτούρα, ώστε να αποφεύγουμε τα λάθη της καθημερινότητας και όχι μόνο. Και ο Χριστός σε αυτή την αύξηση, την ορατή και μετρήσιμη, έθεσε την προοπτική του μέλλοντος της ζωής μας, μέλλοντος εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, για όσους πιστεύουν στην Ανάσταση. 

Ο άρτος – και οι τροφές γενικότερα – αναφέρονται στην κάλυψη αναγκών επιβίωσης του φυσικού μας σώματος. Το θέαμα, αυτά που βλέπουν τα μάτια μας, και τα μηνύματα που προέρχονται από όσα βλέπουμε ή φτάνουν στην συνείδησή μας, αναφέρονται στον ψυχικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα, αλλά δεν είναι ορατός με τα φυσικά μας μάτια.

Άρα, πρόκειται για δύο διαφορετικές πηγές αγαθών: η μία φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του φυσικού μας σώματος, και η άλλη φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του ψυχικού μας σώματος, το οποίο, ωστόσο, κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Αυτή η πραγματικότητα που βιώνει κάθε ζωντανός άνθρωπος καθημερινά, οδηγεί στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος, ο ανθρώπινος οργανισμός, δεν είναι μόνο ύλη ορατή που εισέρχεται μέσα στο σώμα του για να επιβιώνει, αλλά είναι αναγκαία και άλλα στοιχεία ύλης, μη ορατά, τα οποία και αυτά συμβάλλουν στην επαρκή ισορροπία της ζωής μας μέσα στην ατομική καθημερινότητα.

Από την όραση, λοιπόν, από τις εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια μας, από το θέαμα, περνούν μυριάδες μη ορατά στοιχεία, τα οποία εισέρχονται μέσα μας, στον ψυχικό μας πλέον κόσμο και όχι μόνο στο φυσικό μας σώμα, και εκεί εγκαθίστανται, κάνοντας το δικό τους έργο, δηλαδή τροφοδοτώντας τον ψυχικό μας κόσμο με τα στοιχεία εκείνα που έχει ανάγκη, προκειμένου να κινητοποιεί το φυσικό μας σώμα, στην πορεία της καθημερινότητας, και να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της πρακτικής μας ζωής κάθε στιγμή.

Διότι, όταν για παράδειγμα οδηγούμε ένα αυτοκίνητο, το σώμα μας μένει ακίνητο, αλλά εμείς δρούμε και αντιδρούμε με βάση, όχι μόνο του φυσικό μας σώμα, αλλά και τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω του θεάματος, της φυσικής κατάστασης που υπάρχει κάθε στιγμή μπροστά μας. Και αυτή η απλοϊκή παρατήρηση παραπέμπει σε μια πολύπλοκη διαδικασία, η οποία λαμβάνει χώρα μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν είναι ορατή με τα φυσικά μας μάτια, ως εσωτερική και μη ορατή διεργασία που ενεργείται μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Και αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το φυσικό του σώμα, πράγμα για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο βαθύ – ίσως απύθμενο, χωρίς βυθό, άβυσσος – μέσα στο οποίο συμβαίνουν δράσεις και αντιδράσεις, που δεν υποπίπτουν μεν στην δική μας φυσική αντίληψη, αλλά είναι κατανοητές μέσα από τα αποτελέσματα που παράγονται, και βιώνουμε όλοι κάθε στιγμή καθημερινά.

Άρα, το μη ορατό στοιχείο που εισέρχεται μέσω της όρασης στην συνείδησή μας, κάνει ένα σπουδαίο έργο: μάς φέρνει σε επικοινωνία με τον πραγματικό κόσμο αμφίδρομα. Δηλαδή, από την μια λαμβάνουμε μηνύματα – ένα ατύχημα μπροστά μας, ένα κόκκινο φανάρι στην διασταύρωση – και από την άλλη εμείς αντιδρούμε στην πληροφορία που έρχεται μέσα μας από την διαδικασία της οράσεως.

Το άτομο, δηλαδή, δεν είναι ένα μηχανικό μόνο δημιούργημα, αλλά το άτομο – ως υπόσταση – είναι κάτι πολύ πιό σύνθετο, με πολλαπλές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα όλες – μα όλες – μέσα στο φυσικό του σώμα, και αυτό αποτελεί την πρακτική πλευρά της καθημερινότητάς μας. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ της σάρκας- φυσικού σώματος – και του μη ορατού σώματος της ψυχής και του  πνεύματος, αποτελεί μια πληροφορία και αποκάλυψη κεφαλαιώδους αξίας, για όσους ενδιαφέρονται για το μη ορατό μέλλον και την αιωνιότητα. 

Στην εποχή του 21ου αιώνα, οι λεγόμενες σπάνιες γαίες, δηλαδή υλικά που υπάρχουν στην φύση σε μικρές ποσότητες αλλά έχουν μεγάλη αξία στην τεχνολογία που χρησιμοποιούμε όλοι, αποτελούν ένα επιπλέον θέμα κατανόησης του κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την ατομική μας καθημερινότητα.

Διότι, μπορεί εμείς να μην παράγουμε τους κινητήρες των αεροπλάνων ή τα κινητά μας τηλέφωνα, όμως όλοι τα χρησιμοποιούμε στην ατομική μας ζωή καθημερινά. Άρα, η κατασκευή τους που είναι εξαρτημένη από τις σπάνιες γαίες, φτάνει και στην προσωπική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αφού το κόστος παραγωγής θα το πληρώσουμε και εμείς με την αγορά ή την χρήση των προϊόντων αυτών. Ε

πομένως, το συμφέρον μας είναι να κατανοήσουμε το ζήτημα, όχι γιατί θα αλλάξουμε κάτι – μακάρι να μπορούσαμε -, αλλά γιατί μέσα από αυτή την αλήθεια της σύγχρονης ζωής, μαθαίνουμε ότι τα πολύτιμα είναι σπάνια, και απαιτούν σοβαρές αναζητήσεις, εάν βέβαια μάς ενδιαφέρει το καλό του παρόντος και του μέλλοντος, και δεν είμαστε αναπαυμενοι στις δάφνες των δικών μας κατακτήσεων.

Εάν η προσωπική μας ζωή δεν έχει ανησυχίες για το μέλλον, αυτό δηλώνει στην πραγματικότητα ότι έχουμε ήδη παραιτηθεί από την ζωή. Διότι η ζωή ανήκει στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Το μέλλον θα ζήσουμε και όχι το παρελθόν. Στο μέλλον θα  συναντήσουμε νέα θέματα, και όχι στο παρελθόν, το οποίο μπορεί να το ξέρουμε, αλλά δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος, τα οποία ξέρουμε πλέον από την πείρα μας ότι δεν μάς βγήκαν σε καλό.

Η πείρα του παρελθόντος – αποδεικνύει η ζωή – είναι πολύτιμη. Γίνεται όμως τραγωδία, εάν κάποιος θελήσει να επαναλάβει το παρελθόν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του το παρόν και το μέλλον. Και οι σπάνιες γαίες, για τις οποίες γίνονται οι σύγχρονοι πόλεμοι των κρατών, αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για τους ανθρώπους της πίστης, που βιώνουν το σήμερα, αλλά το μάτι και η συνείδησή τους είναι στο μέλλον, στο εγγύς, απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, για όσους ακόμη πιστεύουν στο Σύμβολο της Πίστεως.

Διότι, η καθημερινότητα περνάει και το ξέρουμε καλά. Το μέλλον δεν ξέρουμε, και το πώς θα ήταν καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι για να το αντιμετωπίσουμε, όταν φτάσει στην δική μας πόρτα των καθημερινών μας αναγκών, και της προσωπικής μας συνειδήσεως. Η ευαίσθητη συνείδηση αναγνωρίζει την αλήθεια του παρόντος, αλλά λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον μέσω της πίστεως, η οποία ακολουθεί ή και ανοίγει δρόμους που δεν φαίνονται ακόμη, αλλά  ξέρουμε ότι θα φανούν αργότερα στο προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και αυτό είναι το μάθημα της καθημερινότητας. Η αναζήτηση των σπάνιων γαιών της πίστης, μάς φέρνει στην σύγχρονη πραγματικότητα, προκειμένου να μην ζούμε με το παρελθόν και τις εμπερίες του, αλλά να προσαρμόζουμε τις προοπτικές της προσωπικής μας ζωής, στο μέλλον, εκεί που πολλά από τα “σημερινά” πολύτιμα θα έχουν μικρή ή και καμία αξία πλέον.

Η διδασκαλία του Χριστού δίνει βαρύτητα και στα δύο. Τούτο να πράττετε, εκείνο μην το αφήνετε. Δεν ξέρετε – όπως δεν ξέρει και κανείς άνθρωπος – τι θα γεννήσει η επόμενη μέρα, “τί τέξεται η επιούσα”. Η πρόνοια και η πρόβλεψη της αγαθής συνειδήσεως, λαμβάνει μέσω της επίγνωσης της αλήθειας ορθά τα μαθήματα και τα μηνύματα για το σήμερα, αλλά έχει και κεραίες στραμμένες στο μέλλον, που θα έρθει αργά ή γρήγορα.