Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Βασικό χαρακτηριστικό ενός ταξιδιού είναι η κινητικότητα. Κινητοποίηση για την επιλογή του προορισμού, κινητικότητα κατά την προετοιμασία, κίνηση κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Ακόμη και όταν επιστρέφουμε από το ταξίδι, η αίσθηση ότι ακόμη ταξιδεύουμε παραμένει για πολλές ώρες ή και ημέρες στην καθημερινότητά μας.

Και αυτό ακριβώς αποδεικνύει το διεγερτικό και ανανεωτικό στοιχείο που υπάρχει μέσα σε κάθε ταξιδιωτική εμπειρία. Διεγερτικό γιατί μας εξαναγκάζει σε δραστηριότητα που πιθανόν δεν θα είχαμε αν δεν υπήρχε το ταξίδι. Ανανεωτικό, γιατί σε κάθε ταξίδι κάτι νέο μαθαίνουμε από την εμπειρία μας, όμως και κάτι αφήνουμε πίσω μας. Κάτι που προφανώς δεν ήταν και το καλύτερο, αλλά πιθανότατα ήταν κάτι που μας ενοχλούσε, ήταν βάρος στην ψυχή μας και θα θέλαμε να το ξεχάσουμε.

Και αυτοί οι δυο παράγοντες, η διέγερση και το ενδιαφέρον από την μια, και από την άλλη η ανανεωτική εμπειρία που απολαμβάνουμε, είναι βαθύτερες συνιστώσες της ατομικής μας συνείδησης που επηρεάζουν καταλυτικά την ατομική μας καθημερινότητα, αλλά και την μακροπρόθεσμη προοπτική της ζωής μας.

Αφήνοντας πίσω δυσάρεστα ή ακόμη και ευχάριστα που όμως η επίδρασή τους έπαψε να έχει αξία στην ζωή μας, μεταφερόμαστε σε μια άλλη πραγματικότητα που δεν είχαμε νωρίτερα. Μπορεί να είχαμε ελπίδα και εικόνες από αυτό που θα ζούσαμε στο μελλοντικό μας ταξίδι, όμως η πράξη του ταξιδιού, η μεταφορά σε άλλο χώρο και άλλες εμπειρίες, αποδεικνύει την αλήθεια.

Εικόνες που έχουν τραβήξει άλλοι και όχι εμείς, εμπειρίες που περιγράφουν άλλοι και όχι εμείς, δώρα και αναμνηστικά που μας φέρνουν άλλοι και όχι εμείς, είναι ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την προσωπική εμπειρία και αξία του προσωπικού μας ταξιδιού. Και αυτές οι συνισταμένες και οι παράμετροι έχουν μεγαλύτερη αξία όταν το θέμα δεν είναι ένα ταξίδι αναψυχής, αλλά αυτό καθ’ αυτό το ταξίδι της ίδιας της προσωπικής μας ζωής.

Η εναλλαγή του τοπίου δεν συμβαίνει μόνον όταν ταξιδεύουμε σε εξωτικά μέρη, αλλά γίνεται ακόμη και όταν βλέπουμε το ίδιο πράγμα από άλλη οπτική γωνία και με άλλη ψυχολογική διάθεση. Η κάτοψη και η άνοψη του ίδιου πράγματος δεν είναι το ίδιο. Είναι διαφορετικά θέματα που προσφέρουν άλλες γνώσεις και εμπειρίες. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλη την ζωή μας.

Μπορεί να μην πηγαίνουμε μακρινά ταξίδια, όμως αν ανανεώνεται ο ψυχικός μας κόσμος, τότε κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα, όχι γιατί άλλαξε κάτι από την θέση που βρίσκομαι, αλλά γιατί ψυχικά μετακινήθηκα: από την απόρριψη και την κατάπτωση, στην εξερεύνηση και κατανόηση άλλων μορφών της ίδιας ζωής.

Και αυτό είναι πολύτιμο γιατί ο εσωτερικός μου κόσμος ανανεώνεται, η εσωτερική μου διάθεση ανορθώνεται, τα εσωτερικά μου αισθητήρια μπαίνουν σε λειτουργία από την αδράνεια που ήταν μέχρι πριν λίγο. Η ζωή είναι εδώ. Οι παράμετροι της ζωής άπειροι και αχανείς, και καθένας καλείται να βρει και να πατεί σε σταθερό έδαφος για να ταξιδεύει και να εξερευνά τις νέες οπτικές γωνίες που προσφέρει η ζωή, όχι μόνον η καθημερινή αλλά και η της αναστάσεως, της οποίας το βάθος και το πλάτος κινείται έξω από τις συμβατικές φυσικές μας διαστάσεις του χώρου και του χρόνου.

Ταξιδεύοντας όλα αλλάζουν, αν έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και δεν ζούμε με κλειστά μάτια στην φαντασία του χθες, δεν χαιρόμαστε μόνον με τις επιτυχίες του παρελθόντος.

Αν βλέπουμε, αν παρατηρούμε την κάθε στιγμή, τότε η ζωή μας – ταξιδεύοντας – είναι μια πολύχρωμη ταινία εμπειριών. Τα παλιά περνάνε και όλα γίνονται νέα, καινούρια, καινά. Φτάνει να συνεχίζεται το ταξίδι της ζωής και των νέων καθημερινών εμπειριών. Να ξεδιπλώνεται μπροστά μας η νέα καθημερινή πραγματικότητα, που μπορεί να μοιάζει με την χθεσινή, αλλά στην πράξη μας οδηγεί σε μια άλλη θύρα, σε μια άλλη πραγματικότητα.

Το “έσεσθε ουν υμείς τέλειοι” είναι δείκτης πορείας, δείκτης που διατηρεί τον μεταβολισμό της ψυχής – και του σώματος – σε διαρκή εγρήγορση και ζωντάνια, αποφεύγοντας την νωθρότητα, αποφεύγοντας την μόνιμη ικανοποίηση, ανανεώνοντας τις αναζητήσεις για το καλύτερο και το άριστο.

Η διατήρηση των παλαιών εμπειριών μπορεί να είναι πρόξενος χαράς, αλλά δεν ανταλλάσσεται ισόποσα με την αξία του νέου καθημερινού φάσματος της ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός παρέμεινε μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ μας, και αφιέρωσε τον εαυτό του και την διδασκαλία του στην επισήμανση της αλήθειας των πραγμάτων, όχι μόνον της ορατής αλλά και της μη εισέτι ορατής, αλλά υπαρκτής στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον.

Δεν εντάχθηκε στο υφιστάμενο ιερατείο των ημερών του, νόμιμο κατά πάντα και μη αμφισβητούμενο από κανέναν ούτε και από τον ίδιο, αλλά έζησε την εμπειρία μιας άλλης πραγματικότητας, που δεν ήταν άλλη από την καθημερινή αναζήτηση του θελήματος του ζώντος θεού μέσα στην σύγχρονη τότε πραγματικότητα.

Δεν εντάχθηκε στην υφιστάμενη θρησκευτική ιεραρχία του έθνους του, όχι γιατί ήταν λανθασμένη και παράνομη, αλλά γιατί ήθελε να διδάξει και να υποδείξει σε όλους τους ανθρώπους, ότι ο δημιουργός είναι ζωντανός, επικοινωνεί με το δημιούργημά του και ξεδιπλώνει το δικό του ταξίδι στα μάτια και την εμπειρία όσων ενδιαφέρονται για την ζωή και το μέλλον και όχι για τις δάφνες του παρελθόντος που δεν μπορούν πλέον να είναι η “μάντιδα δάφνη και η λαλούσα πηγή”.

Ο ίδιος δεν ζήτησε από τους ακροατές του να εγκαταλείψουν την πατροπαράδοτη θρησκεία τους, αλλά να επιδοθούν στην κατανόηση της αναζήτησης της αλήθειας, όχι μόνον των φυσικών πραγμάτων, αλλά και όλων εκείνων που δεν φαίνονται – (το καλό και το κακό, το μίσος και η αλήθεια, ο πόνος, η θλίψη, η χαρά και η ειρήνη) – αλλά έχουν καταλυτική αξία στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων επί γης.

Ο ναός του Σολομώντα, μνημείο αναφοράς τότε για το έθνος του, δεν ήταν ο στόχος για την κατάληψή του και την αντικατάσταση των υφιστάμενων ιερέων και αρχιερέων με τους δικούς του μαθητές. Στόχος του Χριστού ήταν οι καρδιές των ανθρώπων, Εβραίων και Χαναναίων, Σαμαρειτών και Ελλήνων, όχι για να εγγραφούν στα Εβραϊκά ληξιαρχεία, αλλά για να κατανοήσουν την λειτουργία του ζώντος θεού μέσα από τα παραδείγματα – θετικά και αρνητικά – των παλαιοτέρων. Όλων εκείνων που είχαν μια μακρά ιστορική διαδρομή, διαφορετική καθένας στον καιρό του, αλλά όλους του συνέδεε κάτι ουσιαστικό: η πίστη στον μη ορατό δημιουργό της ζωής, ο οποίος έχει θέλημα αγαθό, ευάρεστο και τέλειο, αλλά ποτέ δεν το επιβάλλει, αφήνοντας την επιλογή, άρα και την ευθύνη σε μας.