Τα όρια των προσωπικών μας κατακτήσεων φανερώνουν και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, αλλά και τις δυνάμεις-ικανότητες που διαθέτουμε. Διότι, κάθε κατάκτηση απαιτεί από το άτομο να έχει ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει με τους πρωταθλητές, αλλά να έχει και τις ικανότητες για να πετύχει τον στόχο του. Εάν ένα από τα δύο δεν υπάρχει, τότε καταργείται κάθε έννοια κατάκτησης, διότι, απλούστατα, ποτέ δεν πρόκειται αυτή να έρθει, εάν το άτομο δεν την διεκδικήσει μεταξύ πολλών ενδιαφερομένων συναγωνιστών ή ακόμη καιι ανταγωνιστών, αφού είναι γνωστό ότι, για τους καλούς στόχους όλοι ενδιαφέρονται, αλλά λίγοι έχουν την δύναμη και τα εφόδια, προκειμένου η επιθυμία τους να γίνει πράξη.

Ωστόσο δεν χρειάζεται απελπισία! Διότι δεν θα γίνουμε όλοι πρωταθλητές στο ίδιο αγώνισμα τον ίδιο χρόνο και περίοδο, αφού υπάρχουν άπειρα θέματα που απαιτούν κατάκτηση, άρα δεν χρειάζεται συνωστισμός σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, πχ στο άλμα επί κοντώ, αφού μπορεί κάποιος να επιλεξει άλλο άθλημα, και εκεί να πετύχει την κατάκτηση του στόχου. Μάλιστα, η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, αφήνει πολλά περιθώρια και για άλλες κατακτήσεις, εκτός των παραδοσιακών, οι οποίες και αποτελούν και το μεγάλο αντικείμενο ενδιαφέροντος από πολλούς συναγωνιστές.

Άρα, η επιλογή του στόχου που θα αποτελέσει το θέμα της κατάκτησης, είναι προσωπικό ζήτημα, και κάθε φυσικό πρόσωπο μπορεί να επιλέγει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, και όχι ανάλογα με τον “συρμό” της εποχής. Άλλωστε, στις κατακτήσεις δεν υπάρχουν περιορισμοί, αφού η κατάκτηση ενός προσώπου, δεν απαγορεύει σε άλλο πρόσωπο να προσπαθήσει να ξεπεράσει τα προηγούμενα όρια, και να επεκταθεί ακόμη περισσότερο, καταγράφοντας νέα όρια επιτυχίας.

Και επειδή αυτά είναι κοινός τόπος στην σύγχρονη κοινωνία, υπάρχουν πλέον άπειρες περιοχές της ζωής για να κατακτήσει ένα άτομο, χωρίς να υπάρχει συνωστισμός σε ένα μόνο ζήτημα, με πολλούς συναγωνιστές, αλλά και πολλούς ανταγωνιστές. Και για τους ανθρώπους της πίστης, τα όρια των επιλογών και των στόχων είναι άπειρα, διότι, εκτός όλων των άλλων, διαθέτουν και το εφόδιο της πίστης, δηλαδή είναι σε θέση να προβλέπουν καλύτερα, και να αξιοποιούν καλύτερα, τα ειδικά προσόντα τα οποία κάθε άτομο οπωσδήποτε διαθέτει.

Δηλαδή, η πίστη δεν περιορίζει, αλλά είναι σε θέση να ανοίγει νέους ορίζοντες και νέα θέματα, αφού η πίστη εγγυάται την ζωή χωρίς τα φυσικά όρια που έχουν θέσει με τις κατακτήσεις τους οι προγενέστεροι. Και αυτό είναι το θαύμα. Η πίστη όχι μόνο δεν περιορίζει, αλλά επεκτείνει τα υπάρχοντα σε άλλες διαστάσεις χρόνου και χώρου, αφήνοντας περιθώρια για προσωπικές επιδόσεις χωρίς να απαιτείται η άδεια κανενός ανθρώπου.

Ο χώρος και ο χρόνος μέσα στους οποίους όλοι βιώνουμε την ατομική μας καθημερινότητα, δεν περιορίζεται από τις ανθρώπινες διατάξεις, αφού ο χρόνος – το πότε – είναι προσωπική υπόθεση καθενός, και ο χώρος – το που – πάνω στην γη παραμένει απέραντος. Και αυτό είναι το μεγάλο μυστικό της διδασκαλίας του Χριστού. Όχι μόνο δεν περιόρισε την θέληση του ατόμου, αλλά άνοιξε και νέους ορίζοντες με την Ανάστασή του. Ορίζοντες πέρα από τις περιοχές δράσης των αεροπλανοφόρων και της ανθρώπινης μιζέριας και κατάντιας. 

Κατάκτηση είναι κάθε προσωπική μας επιτυχία που έφερε κάτι καινούριο στην ζωή μας. Από την βρεφική ηλικία, το άτομο προσπαθεί να κατακτήσει, πρώτα ότι βλέπει στους άλλους, και αργότερα, οτιδήποτε το ίδιο το άτομο με προσωπική του θέληση θέσει ως στόχο, μακροχρόνιο ή εφήμερο, στην προσωπική του καθημερινότητα. Και αυτός ο παράγοντας είναι κρίσιμος για την επιτυχία.

Διότι, αυτός εμπλέκει το άτομο και τον εσωτερικό του κόσμο μέσω της προσωπικής του θέλησης – και όχι μόνο τυχόν άλλων – προκειμένου να ενεργοποιηθούν όλα τα εφόδια που διαθέτει στο ατομικό του οπλοστάσιο, σωματικό, ψυχικό, και πνευματικό. Διότι καμία επιτυχία δεν έρχεται μόνο μέσα από την βοήθεια των άλλων, αλλά πρέπει να ενεργοποιηθεί – κατά κανόνα – κάθε στοιχείο του ατόμου, είτε αυτό κατοικεί μέσα του ως φυσικό εφόδιο του σώματος, είτε προσλαμβάνεται εξωτερικά, αλλά ενσωματώνεται στην ατομική φαρέτρα της ψυχής του μέσω της αποδοχής της αξίας του εισερχομένου εφοδίου.

Ο Ψυχικός μας κόσμος, ο εσωτερικός μας, δηλαδή, άνθρωπος, δεν εμπλουτίζεται μόνο με τις κατάλληλες τροφές του  σώματος, αλλά εμπλουτίζεται και με κάθε καλό και εποικοδομητικό λόγο, ο οποίος, φυσικά, δεν περνά στο πεπτικό του σύστημα, αλλά στο εσωτερικό της συνείδησης και του εσωτερικού κόσμου που κατοικεί μέσα στο κάθε άτομο. Η θέληση, πχ ενισχύεται από την συμφωνία των άλλων. Η σοφία, ενισχύεται από την γνώμη και την άποψη και των άλλων. Η κρίση, προχωρεί σε δρόμους ευθείς, όταν έχει σταθερές αναφορές από την εμπειρία των άλλων.

Και, φυσικά, όλα αυτά εισάγονται στον εσωτερικό μας κόσμο όχι με τις φυσικές τροφές, αλλά με τα ακούσματα και τα μηνύματα, προφορικού ή γραπτού λόγου. Διότι, ο λόγος καλλιεργεί κατά το κύριο τμήμα τον εσωτερικό μας κόσμο, και ενισχύει το θέλω για κάθε κατάκτηση. Το αντίθετο συμβαίνει όταν ο λόγος είναι μολυσμένος, ασθενής, φαύλος, πονηρός, ψευδής, ανούσιος, και όχι υγιής. Τότε δεν υπάρχει πρόσθεση στον εσωτερικό μας κόσμο, αλλά αφαίρεση και απομείωση των δυνάμεών μας, άρα καθιστούν την οποιαδήποτε κατάκτηση αμέτοχη όλων των διαθέσιμων στοιχείων του ατόμου.

Ο καλός λόγος, οικοδομεί. Ο ψευδής λόγος, αποδομεί. Ο φαύλος λόγος, καθυστερεί και μολύνει το μέλλον. Ο πονηρός λόγος, απομακρύνει το άτομο από τον στόχο της κατάκτησης. Και η διδασκαλία του Χριστού αποδίδει σε αυτές τις καταστάσεις την αποτυχία ή την επιτυχία μιας κατάκτησης, καθημερινής, ή με προοπτικές μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου, ή και αιώνιου, για όσους αναζητούν την προοπτική της αιωνιότητας στις λέξεις των λόγων της διδασκαλίας του Χριστού.

Οι λόγοι του Χριστού και της υγιαίνουσας διδασκαλίας του, ενισχύουν τα εσωτερικά αποθέματα κάθε ατόμου που ενδιαφέρεται για κατακτήσεις του μέλλοντος, και όχι μόνο ικανοποίηση για το παρελθόν. Είναι δύναμη θεού θετική για κάθε καλό έργο. Αποθαρρύνει – κατά κανόνα – την προσέγγιση του πονηρού, και καλλιεργεί τον θετικό λόγο σκέψης και υπολογισμών, χωρίς υπερβολές στην διαχείριση της καθημερινότητας στους τομείς των χρημάτων και της πλεονεξίας. Η πρώτη είναι πηγή κάθε κακού. Η δεύτερη προσγειώνει το άτομο στο σήμερα, και του αποκόπτει την προοπτική του μέλλοντος της ζωής του. 

Επειδή η κατάκτηση δεν αναφέρεται στα ήδη κεκτημένα, αλλά αναφέρεται σε κάτι νέο, είναι φυσικό να δημιουργεί ελπίδα και κινητικότητα στο άτομο που ενδιαφέρεται για την ζωή, και όχι για την αποχώρηση από την ζωή, δηλαδή τον θάνατο. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ “κατέχω-έχω”, και “δεν έχω αλλά θέλω να αποκτήσω”. Δηλαδή η έλλειψη δημιουργεί το ενδιαφέρον και όχι η αυτάρκεια και η ικανοποίηση. Το κενό αναζητά συμπλήρωση. Το γεμάτο και το πλήρες, δεν έχει ανάγκη.

Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην καθημερινή μας ζωή, αφού όλοι θέλουμε κάτι παραπάνω, από αυτό που ήδη έχουμε και κατέχουμε. Και αυτή η αναζήτηση για την συμπλήρωση του “θέλω” δημιουργεί το κίνητρο για τις κατακτήσεις μας. Το άτομο που “δεν θέλει”, δεν ψάχνει τίποτα. Το άτομο, όμως που “θέλει” κάτι, προσπαθεί να το κατακτήσει και να το θέσει στην δική του διάθεση. Αυτός είναι ο κανόνας ζωής για όλη την ανθρωπότητα ανέκαθεν, και αυτός είναι ο  τρόπος και η αιτία των κατακτήσεων.

Όσο ο άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με όσα έχει ήδη κατακτήσει, κινείται αμέριμνα για το αύριο. Όταν όμως εντοπίζει πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν κτήμα του και να βελτιώσει την ζωή του, τότε αλλάζουν όλα, και κινητοποιείται όλο το νευρικό και ψυχικό μας σύστημα, επιστρατεύοντας κατά περίπτωση και όλες μας τις δυνάμεις για να πετύχουμε τον στόχο μας. Αυτό συμβαίνει με τους αθλητές, αυτό συμβαίνει με όσους προσπαθούν να πετύχουν κάτι καλύτερο και να κατακτήσουν κάτι νέο για τους ίδιους.

Και αυτό δοκιμάζουμε κάθε μέρα στην προσωπική μας εμπειρία από την ζωή. Όποιο άτομο ψάχνει, έχει πιθανότητες να ανακαλύψει κάτι νέο. Όποιος δεν ψάχνει, ποτέ δεν πρόκειται να κατακτήσει τίποτα, διότι και να το αποκτήσει, δεν θα έχει κατανοήσει την αξία του. Και αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, όπως όλοι μπορούμε να το αντιληφθούμε μέσα από την πρακτική μας καθημερινότητα. Όποιος ζητά, θα βρει. Όποιος είναι ικανοποιημένος με όσα έχει, και εάν αποκτήσει, δεν θα έχει καταλάβει την αξία τους, και σύντομα θα τα χάσει από άγνοια.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι ένας καθοριστικός παράγοντας. Όποιος ψάχνει βρίσκει, και όποιος χτυπάει την πόρτα του άγνωστου, θα πάρει τμήμα από το άγνωστο, και το θα το κάνει δικό του κτήμα, θα το κατακτήσει σταδιακά μέσα στην ζωή του, ώστε να το αξιοποιήσει για το καλύτερο μέλλον του. Όποιος νομίζει ότι δεν έχει καμία ανάγκη, ήδη έχει παραιτηθεί από το μέλλον και την ζωή.

Διότι ζωή δεν είναι μόνο το σήμερα, αλλά η ζωή βρίσκεται στο μέλλον, και όλοι το κατανοούμε εάν κοιτάξουμε στο ατομικό μας παρελθόν, όταν πηγαίναμε στις πρώτες τάξεις του σχολείου. Το μέλλον δεν ήταν στην πρώτη τάξη, ούτε στην δεύτερη. Το μέλλον ήταν ανοιχτό στις ατομικές μας αναζητήσεις, και αυτό δημιουργούσε την ελπίδα, και έδινε δύναμη, για να ξεπεράσουμε τις προσωρινές δυσκολίες, και να προχωρήσουμε μπροστά. Αυτό κάνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ζωή, και όχι απλά για μια καλοπέραση στην καθημερινότητα.

Και ο Χριστός στο στοιχείο αυτό τοποθέτησε όλη την διδασκαλία του. Όσα βιώνει ο άνθρωπος στην προσωπική του καθημερινότητα, είναι για το μέλλον. Αυτό ετοιμάζεται. Το παρελθόν έχει τελειώσει, το παρόν φεύγει γρήγορα και δεν το προλαβαίνουμε. Το ουσιαστικό στοιχείο της ζωής βρίσκεται στο μέλλον και στην ελπίδα, γιατί αυτά υπόσχονται καλύτερο εγγύς μέλλον, αλλά και απώτερο, απώτατο και αιώνιο, για όσους ενδιαφέρονται για αυτή την διάσταση ζωής, κατά  την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο εμάς, το άτομό μας, και – εφόσον είναι κάτι σημαντικό – και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η τάξη αξιολόγησης των καθημερινών μας γεγονότων και επιτυχιών ή αποτυχιών. Πρώτα την πληρώνει ή πληρώνεται ο δράστης, και στην συνέχεια τυχόν άλλοι. Δηλαδή, το κέντρο είναι πάντα το άτομο που ενεργεί ή συμμετέχει σε μια ενέργεια που αφορά το άτομο αυτό. Όλα τα άλλα έπονται ή δεν υπάρχουν, εάν πρόκειται για τις προσωπικές μας υποθέσεις.

Το κέντρο είναι το άτομο και όχι η κοινωνία των ανθρώπων, που μπορεί να μάς επηρεάζει ή να την επηρεάζουμε, αλλά αυτό έπεται και δεν προηγείται. Το άτομο είναι δυστυχισμένο ή ευτυχισμένο. Διότι, μπορεί η κοινωνία να ευημερεί από ευτυχία, αλλά εάν το άτομο δεν είναι ευτυχές, τότε δεν το ενδιαφέρει και δεν το επηρεάζει η ευτυχία των άλλων κατά κανόνα. Διότι, η ισορροπία του ατόμου ξεκινά από μέσα του και επεκτείνεται και στο περιβάλλον.

Η εσωτερική μας ισορροπία μεταξύ ευτυχίας και ζωής, είναι ο κρίσιμος παράγοντας, τον οποίο όλοι οι άνθρωποι κατανοούμε ότι παίζει καθοριστικό ρόλο για το άτομό μας. Κέντρο του ανθρώπου είναι πάντα το άτομο και όχι η κοινωνία, που μπορεί να τον επηρεάζει ή να την επηρεάζει, αλλά ποτέ δεν η κοινωνία δεν αντικαθιστά το άτομο, αφού έκαστος το δικό του φορτίο κρατά κάθε μέρα.

Και στο σημείο αυτό, δηλαδή στον εντοπισμό του κέντρου βαρύτητας μεταξύ κοινωνίας και ατόμου, έθεσε ο Χριστός την βάση της διδασκαλίας του. Η κοινωνία κρίνει και κρίνεται. Το άτομο πληρώνει τα λάθη του. Και αυτό ήταν και είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος του Χριστού. Το ότι μοιραζόμαστε τα κοινά αγαθά, τον αέρα και το νερό και την ελευθερία, δεν σημαίνει ότι μοιραζόμαστε και το κρεβάτι μας ή το σώμα μας. Διαφέρει η αξία του ενός από το άλλο.

Κοινωνία χωρίς το άτομο δεν μπορεί να υπάρξει. Το άτομο μπορεί να υπάρξει ως ύπαρξη αυτόνομα. Η κοινωνία συντίθεται από άτομα, ανεξάρτητα εάν είναι δύο ή περισσότερα ή δισεκατομμύρια. Το κάθε άτομο είναι μια αυτόνομη υπαρξιακή μονάδα, που γεννιέται, μεγαλώνει, ενεργεί, συμμετέχει, και τέλος αποχωρεί από τον πρόσκαιρο αυτόν κόσμο της γης. Η αντίθετη πορεία δεν μπορεί να υπάρξει στην πραγματικότητα ποτέ, δηλαδή μια κοινωνία χωρίς άτομα.

Άλλο η επίδραση και άλλο η ύπαρξη. Προηγείται η ύπαρξη των πραγμάτων, για να υπάρξει στην συνέχεια η επίδραση μεταξύ τους. Το άτομο και η προσωπική του ζωή είναι η μοναδική αξία στον αξιολογικό κατάλογο της ανθρωπότητας ανέκαθεν. Καλός ή κακός άνθρωπος είναι δευτερεύον. Το πρώτο είναι η ύπαρξη του ανθρώπου ως άτομο πάνω στην γη. Και αυτό το στοιχείο αξιολόγησε ο Χριστός ότι προηγείται κάθε άλλου στοιχείου.

Εάν χάσεις το άτομο, χάνεις και την κοινωνία. Εάν διορθώσεις το άτομο, μπορεί να υπάρξει αλλαγή και στην κοινωνία. Οι προσωπικές και ατομικές μας κατακτήσεις, συνιστούν και αποτελούν τελικά και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Η δύναμη που διαθέτει κάθε άτομο χωριστά, συνιστά και την συνισταμένη της συνολικής δύναμης της κοινωνίας στην οποία ανήκει. Το άτομο ενισχύεται, και οι δικές του κατακτήσεις εμπλουτίζουν και την σύγχρονη κάθε φορά κοινωνία, μέσα στην οποία το άτομο βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα.