Επειδή η κατάκτηση δεν αναφέρεται στα ήδη κεκτημένα, αλλά αναφέρεται σε κάτι νέο, είναι φυσικό να δημιουργεί ελπίδα και κινητικότητα στο άτομο που ενδιαφέρεται για την ζωή, και όχι για την αποχώρηση από την ζωή, δηλαδή τον θάνατο. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ “κατέχω-έχω”, και “δεν έχω αλλά θέλω να αποκτήσω”. Δηλαδή η έλλειψη δημιουργεί το ενδιαφέρον και όχι η αυτάρκεια και η ικανοποίηση. Το κενό αναζητά συμπλήρωση. Το γεμάτο και το πλήρες, δεν έχει ανάγκη.

Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην καθημερινή μας ζωή, αφού όλοι θέλουμε κάτι παραπάνω, από αυτό που ήδη έχουμε και κατέχουμε. Και αυτή η αναζήτηση για την συμπλήρωση του “θέλω” δημιουργεί το κίνητρο για τις κατακτήσεις μας. Το άτομο που “δεν θέλει”, δεν ψάχνει τίποτα. Το άτομο, όμως που “θέλει” κάτι, προσπαθεί να το κατακτήσει και να το θέσει στην δική του διάθεση. Αυτός είναι ο κανόνας ζωής για όλη την ανθρωπότητα ανέκαθεν, και αυτός είναι ο  τρόπος και η αιτία των κατακτήσεων.

Όσο ο άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με όσα έχει ήδη κατακτήσει, κινείται αμέριμνα για το αύριο. Όταν όμως εντοπίζει πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν κτήμα του και να βελτιώσει την ζωή του, τότε αλλάζουν όλα, και κινητοποιείται όλο το νευρικό και ψυχικό μας σύστημα, επιστρατεύοντας κατά περίπτωση και όλες μας τις δυνάμεις για να πετύχουμε τον στόχο μας. Αυτό συμβαίνει με τους αθλητές, αυτό συμβαίνει με όσους προσπαθούν να πετύχουν κάτι καλύτερο και να κατακτήσουν κάτι νέο για τους ίδιους.

Και αυτό δοκιμάζουμε κάθε μέρα στην προσωπική μας εμπειρία από την ζωή. Όποιο άτομο ψάχνει, έχει πιθανότητες να ανακαλύψει κάτι νέο. Όποιος δεν ψάχνει, ποτέ δεν πρόκειται να κατακτήσει τίποτα, διότι και να το αποκτήσει, δεν θα έχει κατανοήσει την αξία του. Και αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, όπως όλοι μπορούμε να το αντιληφθούμε μέσα από την πρακτική μας καθημερινότητα. Όποιος ζητά, θα βρει. Όποιος είναι ικανοποιημένος με όσα έχει, και εάν αποκτήσει, δεν θα έχει καταλάβει την αξία τους, και σύντομα θα τα χάσει από άγνοια.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι ένας καθοριστικός παράγοντας. Όποιος ψάχνει βρίσκει, και όποιος χτυπάει την πόρτα του άγνωστου, θα πάρει τμήμα από το άγνωστο, και το θα το κάνει δικό του κτήμα, θα το κατακτήσει σταδιακά μέσα στην ζωή του, ώστε να το αξιοποιήσει για το καλύτερο μέλλον του. Όποιος νομίζει ότι δεν έχει καμία ανάγκη, ήδη έχει παραιτηθεί από το μέλλον και την ζωή.

Διότι ζωή δεν είναι μόνο το σήμερα, αλλά η ζωή βρίσκεται στο μέλλον, και όλοι το κατανοούμε εάν κοιτάξουμε στο ατομικό μας παρελθόν, όταν πηγαίναμε στις πρώτες τάξεις του σχολείου. Το μέλλον δεν ήταν στην πρώτη τάξη, ούτε στην δεύτερη. Το μέλλον ήταν ανοιχτό στις ατομικές μας αναζητήσεις, και αυτό δημιουργούσε την ελπίδα, και έδινε δύναμη, για να ξεπεράσουμε τις προσωρινές δυσκολίες, και να προχωρήσουμε μπροστά. Αυτό κάνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ζωή, και όχι απλά για μια καλοπέραση στην καθημερινότητα.

Και ο Χριστός στο στοιχείο αυτό τοποθέτησε όλη την διδασκαλία του. Όσα βιώνει ο άνθρωπος στην προσωπική του καθημερινότητα, είναι για το μέλλον. Αυτό ετοιμάζεται. Το παρελθόν έχει τελειώσει, το παρόν φεύγει γρήγορα και δεν το προλαβαίνουμε. Το ουσιαστικό στοιχείο της ζωής βρίσκεται στο μέλλον και στην ελπίδα, γιατί αυτά υπόσχονται καλύτερο εγγύς μέλλον, αλλά και απώτερο, απώτατο και αιώνιο, για όσους ενδιαφέρονται για αυτή την διάσταση ζωής, κατά  την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο εμάς, το άτομό μας, και – εφόσον είναι κάτι σημαντικό – και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η τάξη αξιολόγησης των καθημερινών μας γεγονότων και επιτυχιών ή αποτυχιών. Πρώτα την πληρώνει ή πληρώνεται ο δράστης, και στην συνέχεια τυχόν άλλοι. Δηλαδή, το κέντρο είναι πάντα το άτομο που ενεργεί ή συμμετέχει σε μια ενέργεια που αφορά το άτομο αυτό. Όλα τα άλλα έπονται ή δεν υπάρχουν, εάν πρόκειται για τις προσωπικές μας υποθέσεις.

Το κέντρο είναι το άτομο και όχι η κοινωνία των ανθρώπων, που μπορεί να μάς επηρεάζει ή να την επηρεάζουμε, αλλά αυτό έπεται και δεν προηγείται. Το άτομο είναι δυστυχισμένο ή ευτυχισμένο. Διότι, μπορεί η κοινωνία να ευημερεί από ευτυχία, αλλά εάν το άτομο δεν είναι ευτυχές, τότε δεν το ενδιαφέρει και δεν το επηρεάζει η ευτυχία των άλλων κατά κανόνα. Διότι, η ισορροπία του ατόμου ξεκινά από μέσα του και επεκτείνεται και στο περιβάλλον.

Η εσωτερική μας ισορροπία μεταξύ ευτυχίας και ζωής, είναι ο κρίσιμος παράγοντας, τον οποίο όλοι οι άνθρωποι κατανοούμε ότι παίζει καθοριστικό ρόλο για το άτομό μας. Κέντρο του ανθρώπου είναι πάντα το άτομο και όχι η κοινωνία, που μπορεί να τον επηρεάζει ή να την επηρεάζει, αλλά ποτέ δεν η κοινωνία δεν αντικαθιστά το άτομο, αφού έκαστος το δικό του φορτίο κρατά κάθε μέρα.

Και στο σημείο αυτό, δηλαδή στον εντοπισμό του κέντρου βαρύτητας μεταξύ κοινωνίας και ατόμου, έθεσε ο Χριστός την βάση της διδασκαλίας του. Η κοινωνία κρίνει και κρίνεται. Το άτομο πληρώνει τα λάθη του. Και αυτό ήταν και είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος του Χριστού. Το ότι μοιραζόμαστε τα κοινά αγαθά, τον αέρα και το νερό και την ελευθερία, δεν σημαίνει ότι μοιραζόμαστε και το κρεβάτι μας ή το σώμα μας. Διαφέρει η αξία του ενός από το άλλο.

Κοινωνία χωρίς το άτομο δεν μπορεί να υπάρξει. Το άτομο μπορεί να υπάρξει ως ύπαρξη αυτόνομα. Η κοινωνία συντίθεται από άτομα, ανεξάρτητα εάν είναι δύο ή περισσότερα ή δισεκατομμύρια. Το κάθε άτομο είναι μια αυτόνομη υπαρξιακή μονάδα, που γεννιέται, μεγαλώνει, ενεργεί, συμμετέχει, και τέλος αποχωρεί από τον πρόσκαιρο αυτόν κόσμο της γης. Η αντίθετη πορεία δεν μπορεί να υπάρξει στην πραγματικότητα ποτέ, δηλαδή μια κοινωνία χωρίς άτομα.

Άλλο η επίδραση και άλλο η ύπαρξη. Προηγείται η ύπαρξη των πραγμάτων, για να υπάρξει στην συνέχεια η επίδραση μεταξύ τους. Το άτομο και η προσωπική του ζωή είναι η μοναδική αξία στον αξιολογικό κατάλογο της ανθρωπότητας ανέκαθεν. Καλός ή κακός άνθρωπος είναι δευτερεύον. Το πρώτο είναι η ύπαρξη του ανθρώπου ως άτομο πάνω στην γη. Και αυτό το στοιχείο αξιολόγησε ο Χριστός ότι προηγείται κάθε άλλου στοιχείου.

Εάν χάσεις το άτομο, χάνεις και την κοινωνία. Εάν διορθώσεις το άτομο, μπορεί να υπάρξει αλλαγή και στην κοινωνία. Οι προσωπικές και ατομικές μας κατακτήσεις, συνιστούν και αποτελούν τελικά και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Η δύναμη που διαθέτει κάθε άτομο χωριστά, συνιστά και την συνισταμένη της συνολικής δύναμης της κοινωνίας στην οποία ανήκει. Το άτομο ενισχύεται, και οι δικές του κατακτήσεις εμπλουτίζουν και την σύγχρονη κάθε φορά κοινωνία, μέσα στην οποία το άτομο βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα.

Η κατάκτηση των ουρανών ήταν ένα όνειρο για την ανθρωπότητα από την αρχαία ακόμη εποχή, αν λάβουμε υπόψη μας την ιστορία του Ίκαρου και Δαίδαλου, που τοποθετείται χρονικά στην προ του χίλια προ Χριστού εποχή -[  Μινωική εποχή ], για να ακολουθήσουν οι προσπάθειες του Leonardo da Vinci στον μεσαίωνα, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.

Και αυτή η κατάκτηση δεν ήρθε από την μια μέρα στην άλλη, αλλά είναι το αποτέλεσμα μεγάλων προσπαθειών από χιλιάδες ανθρώπους, που ακόμη και σήμερα αγωνίζονται για την βελτίωση των συνθηκών πτήσης στους ουρανούς ή στο διάστημα. Και αυτή η πραγματικότητα επιβεβαιώνει την ανάγκη του ανθρώπου να κατακτήσει το άγνωστο, να έρθει σε επαφή με το μη γνωστό, να γνωρίσει και να γνωρίζει νέους κόσμους, είτε με την φυσική, είτε με την μεταφυσική έννοια.

Δεν χωράει ο άνθρωπος πάνω στην γη. Του πέφτει λίγη, και αγωνίζεται – χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί με τον τρόπο αυτό – να υπερβεί τα όρια της φυσικής του κατάστασης, θέλοντας να ανοίξει τους ορίζοντες της ζωής του, είτε σε χρόνο, είτε σε ποιότητα καθημερινότητας. Και δεν διστάζει να υποθηκεύει αξίες, για να κατακτήσει έστω λίγο, από αυτόν τον άγνωστο χώρο της ύπαρξης. Διότι κατανοεί όλο και περισσότερο ο άνθρωπος ότι έχει μέσα του τα εφόδια για τις υπερβάσεις αυτές των φυσικών του ορίων, και αγωνίζεται να τις αξιοποιήσει προς αυτή την κατεύθυνση: των νέων κατακτήσεων.

Κατακτήσεις που δεν καλύπτουν πλέον αποκλειστικά και μόνο τις πρακτικές καθημερινές του ανάγκες, αλλά επεκτείνονται και σε ακαθοριστους και ακατανόητους – ίσως – ορίζοντες, μη ξέροντας πολλές φορές τι ακριβώς θέλει να πετύχει. Φτάνει να βγάλει από μέσα του την επιθυμία για κατάκτηση. Η υπέρβαση των ορίων των πραγμάτων και θεμάτων που ήδη έχει κατακτήσει, αποβαίνει ένας στόχος, σχεδόν “μανίας”, φτάνει να περάσει το κατώφλι της γνώσης σε μια άλλη διάσταση κατάκτησης μέρους της άγνοιας.

Το πληρώνει ακριβά, αλλά δεν το υπολογίζει, γιατί αποτελεί εσωτερική του ανάγκη, η οποία δεν εξαργυρώνεται με οτιδήποτε ήδη έχει στην διάθεσή του. Αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπου μέσα από τις εμπειρίες των τελευταίων τουλάχιστον πέντε χιλιετιών. Η κατάκτηση του “γνωστού άγνωστου”, δηλαδή της περιοχής που ξέρει ότι υπάρχει, αλλά ακόμη ο ίδιος δεν την γνωρίζει και δεν την έχει κατακτήσει, έχει μεγαλύτερη δύναμη από την αδράνεια της γνώσης και της υφιστάμενης επίγνωσης.

Και ο Χριστός σε αυτόν ακριβώς το θεμέλιο λίθο έθεσε την αναζήτηση της ζωής, τόσο της μέλλουσας, όσο και της παρούσας. Με την διδασκαλία του έθεσε τα θεμέλια για αναζητήσεις έξω από τα γνωστά όρια, και εξήγησε ότι βασιλεία δεν είναι μόνο αυτή που ασκείται από τον επίγειο βασιλέα και την επίγεια εξουσία, αλλά υπάρχει θησαυρισμένη ως παρακαταθήκη, παραθήκη όπως την γράφει ο απόστολος Παύλος, η οποία δεν είναι προσιτή με φυσικές μεθόδους, παρά μόνον δια της λογικής πίστεως, όταν αυτή στηρίζεται στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.

Τα ταξίδια στους ουρανούς τα τελευταία εκατό χρόνια, και οι αποστολές του ανθρώπου στο διάστημα εκτός γήινης πραγματικότητας, αποδεικνύουν ότι ίσως ο Χριστός δεν μάς έλεγε ψέματα, αλλά ότι εμείς δεν έχουμε ακόμη καταλάβει σωστά την διδασκαλία του. Μια διδασκαλία που ενεργείται μέσα στο άτομο, αυξάνει την πίστη και την εσωτερική λογική του, και τον κάνει να βιώνει εμπειρίες άγνωστες μέχρι σήμερα. Οι κατακτήσεις που υπέδειξε ο Χριστός είναι πέραν των φυσικών, αλλά δοκιμάζονται σήμερα μέσα από την ατομική μας εμπειρία στην προσωπική μας καθημερινότητα. 

Οι κατακτήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά απαιτούν την συνέργεια και σύμπραξη του ανθρώπου. Διότι μπορεί ο ουρανός να είναι εκεί από καταβολής του κόσμου, αλλά μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ήταν μόνο για θέαση και θαυμασμό για το κάλλος και την αίσθηση της ελευθερίας από την γήινη μιζέρια, που κατά κανόνα μαστίζει κάθε άνθρωπο πάνω στην γη, ανεξάρτητα από πλούτο και δόξα.

Διότι ο θάνατος, δηλαδή η απώλεια των εμπειριών – αυτό είναι το καταστάλαγμα της προσωπικής μας ζωής – όλοι κατανοούμε ότι δεν μπορεί να είναι και το τέλος αυτού του καταπληκτικού δημιουργήματος που λέγεται κόσμος, δηλαδή κόσμημα. Και είναι πραγματι κόσμημα, εάν αφαιρέσουμε την αδικία και τον πόνο από τον ψυχικό – και όχι μόνο – κόσμο μας. Αρκεί – εάν μπορούμε – να κλείσουμε μια μέρα το κινητό μας τηλέφωνο και να ανέβουμε σε ένα ύψωμα, αντικρίζοντας ένα λιβάδι ή μια απέραντη θάλασσα ή λίμνη, για να κατανοήσουμε τον κόσμο, το κόσμημα μέσα στο οποίο ζούμε, αλλά χάνουμε την εμπειρία αυτή, κρατώντας μόνο το άγχος για τις ανάγκες μας, που δεν είναι και πάντα τόσο ανάγκες.

Τα περιττά που συσσωρεύουμε όλοι μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν είναι και τόσο αναγκαία όσο νομίζουμε πολλές φορές. Αντίθετα, αργότερα συνειδητοποιούμε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει καλύτερα χωρίς πολλά από αυτά, τα οποία δεν στοίχισαν μόνο δαπάνες, αλλά στοίχισαν και τον πολύτιμο ελάχιστο χρόνο που καθένας διαθέτει στην σύντομη παραμονή του μέσα στον κόσμο αυτόν, και αντί για ευτυχία και πληρότητα, έγιναν το “στοιχειό” που μάς στοιχειώνει κάθε μέρα, απομυζώντας το πολύτιμο οξυγόνο της ελευθερίας μας.

Και ο Χριστός στο θέμα αυτό ήταν εξαιρετικά σαφής και διακριτικός. Εάν μαζεύετε περιττά πράγματα, αυτά δεν θα προσθεσουν ζωή στην καθημερινότητά σας, διότι θα γίνουν βάρος, εις βάρος της ελευθερίας που είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου. Και ενώ όλοι το αντιλαμβανόμαστε ως αλήθεια αυτό που δίδαξε ο Χριστός – ιδιαίτερα εάν περάσουν λίγα χρόνια – ωστόσο δεν αντιδρούμε, αλλά παραδινόμαστε χωρίς κανένα προβληματισμό στην πλεονεξία, και αφήνουμε την φιλαργυρία να μάς κυριεύει, λές και δεν θα ζήσουμε χωρίς πολλά από αυτά.

Η ισορροπία μεταξύ αναγκών της φαντασίας και των πραγματικών αναγκών για τον κάθε άνθρωπο είναι εξαιρετικά προσωπική του υπόθεση. Δηλαδή, κάθε άτομο καλείται στην περίοδο της εδώ επί της γης ύπαρξής του, να θέσει τα όρια των πραγματικών του αναγκών, ώστε να διαθέτει την πληρότητα που είναι αναγκαία για την προσωπική μας ισορροπία, αλλά αφήνοντας χώρο και για το μέλλον. Διότι η ικανοποίηση του παρόντος δεν είναι το όλον, αλλά είναι τμήμα του όλου, αφού το άτομο δεν ζει μόνο μια στιγμή, αλλά ζει διαδοχικές στιγμές, και αυτές οι στιγμές συνθέτουν την αλυσίδα της προσωπικής του πορείας, ανεξάρτητα από τα χρόνια που θα βιώσει την εδώ ύπαρξή του.

Σε αυτήν ακριβώς την αλήθεια έθεσε ο Χριστός την στροφή του ατόμου στην κατάκτηση της επέκεινα του τάφου πραγματικής ζωής. Όχι στην εδώ ηθελημένη στέρηση, αλλά στην ισορροπία μεταξύ των πραγματικών και των φανταστικών αναγκών μας, δηλαδή της πλεονεξίας μας. Η πλεονεξία δεν προσθέτει. Αντίθετα αφαιρεί ζωτικό χώρο από την εδώ σύντομη παρουσία μας. Αυτή είναι – ίσως – η σπουδαιότερη κατάκτηση: η πληρότητα και η ισορροπία μεταξύ αναγκών και ζωής.