Κάθε κατάκτηση προϋποθέτει και στόχο, ανεξάρτητα εάν πρόκειται για ένα ή περισσότερους στόχους. Κάθε κατάκτηση απαιτεί και τον δικό της στόχο, κύριο ή δευτερεύοντα, και δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Ακόμη και όταν κάτι συμβαίνει χωρίς να το περιμένουμε ως αποτέλεσμα της πορείας σε άλλον στόχο, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση η κατάκτηση εγγράφεται μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της προσπάθειάς μας για την κατάκτηση ενός μεγαλύτερου στόχου, άρα ο κανόνας ως αρχή, δηλαδή ότι καμία κατάκτηση δεν υπάρχει χωρίς στόχο, παραμένει σε ισχύ και δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση.

Κεντρικό, λοιπόν, ρόλο για μια κατάκτηση, δηλαδή για μία αλλαγή, μια βελτίωση της υφιστάμενης καλής ή κακής κατάστασης, αποτελεί ο εντοπισμός ενός στόχου, προς τον οποίο στρέφονται όλες μας οι διαθέσιμες δυνάμεις, προκειμένου να τον κατακτήσουμε, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την βελτίωση της προσωπικής μας ζωής στην ατομική – και όχι μόνο – καθημερινότητα.

Άρα, ο καθορισμός ενός στόχου είναι απαραίτητος, διότι αυτός ο στόχος ως κέντρο θα παίξει τον καθοριστικό ρόλο και ως προς την χάραξη της πορείας προς την κατακτηση του. Αυτό συμβαίνει σε ένα ταξίδι με το αεροπλάνο, το αυτοκίνητο, το καράβι. Κάθε μετακίνηση προϋποθέτει τον στόχο, προς τον οποίο θα κινηθεί η ζωή την επόμενη στιγμή, ώρα, μέρα, χρόνο, αιώνες ή και ολόκληρη την προσωπική μας ζωή. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για όποιο άτομο ενδιαφέρεται για να κατακτήσει, όχι μόνο τα αναγκαία για την επιβίωσή του στην καθημερινότητα, αλλά έχει προσωπικό ενδιαφέρον και για κατακτήσεις πέραν αυτής, δηλαδή κατακτήσεις του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου για όσους πιστεύουν στον Χριστό, στην διδασκαλία του, και στο Σύμβολο της Πίστεως.

Διότι, ο στόχος του Χριστού όταν κατέβηκε από τον ουρανό, δεν ήταν να μάς τιμωρήσει, να μας κρίνει και να μάς κατακρίνει για τα λάθη και τις ανοησίες μας, αλλά στόχος του ήταν να αποκαλύψει την αλήθεια της ζωής. Και μάλιστα, όχι μόνο της καλύτερης καθημερινότητας – αυτό ήταν το πρώτο του  μέλημα όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη με τις παρεμβάσεις του στις ανάγκες της τότε τοπικής κοινωνίας -, αλλά στόχος του ήταν να μάς αποκαλύψει και άλλους στόχους, στόχους πέραν των ορατών και σημερινών αναγκαίων, στόχους τους οποίους μόνον όσοι ενδιαφέρονται να κατακτήσουν μπορεί να τους κατανοήσουν.

Διότι, όπως περνώντας απ έξω από μια τράπεζα δεν σημαίνει ότι πήρα και τα χρήματα, έτσι και στις κατακτήσεις που αποκάλυψε ο Χριστός, μόνο όποιο άτομο  ενδιαφέρεται προσωπικά, μπορεί να τους κατακτήσεις. Με το ζόρι δεν υπάρχει καμία κατάκτηση.

Προϋπόθεση της ανταποδοτικής πίστεως, για την οποία μίλησε και δίδαξε ο Χριστός, είναι η ελεύθερη βούληση, η προσωπική επιθυμία από το άτομο, που θέλει, και είναι διαθέσιμο, να υποστεί την ταλαιπωρία για την κατάκτηση αυτή. Ο όρος της ελευθερίας είναι ο πρώτος αναγκαίος  στόχος και όχι ο τελευταίος. Διότι μόνο το ελεύθερο άτομο μπορεί να αξιοποιήσει την ανταπόδοση, δεδομένου ότι ο θεός ανταποδίδει πρώτα στο φυσικό πρόσωπο που αναζητά την ανταπόδοση, και μετά στο περιβάλλον του το κοινωνικό. Χωρίς το άτομο που έχει πραγματικό ενδιαφέρον για την κατάκτηση για την οποία μίλησε και δίδαξε ο Χριστός, δεν μπορεί να υπάρξει καμία κοινωνική κατάκτηση για τους πολλούς.

Κατάκτηση δεν υπάρχει, μέχρι να φτάσει το ενδιαφερόμενο άτομο στο τέλος της διαδρομής, δηλαδή να φτάσει στον στόχο, τον οποίο είχε θέσει όταν ξεκίνησε αυτή την συγκεκριμένη πορεία. Τυχόν αλλαγή στόχου κατά την πορεία υπάρχουν πολλές πιθανότητες η κατάκτηση να αποτύχει και το άτομο να χάσει οτιδήποτε έχει επενδύσει στην συγκεκριμένη απόφασή του να κατακτήσει ένα σημαντικό – για τον ίδιο – στόχο.

Και αυτό δηλώνει ότι πριν ξεκινήσει κάποιο άτομο ένα ταξίδι για ένα στόχο, πρέπει να έχει ελέγξει στον ύψιστο βαθμό την αξία του στόχου, δηλαδή να αξίζει τους κόπους της κατάκτησης. Διότι, όλοι οι στόχοι περιστοιχίζονται από απαιτήσεις και εμπόδια, και, μάλιστα, όσο πιο υψηλοί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτερα είναι τα εμπόδια, οι απαιτήσεις, αλλά και οι συναγωνισμοί ή και ανταγωνισμοί από κάποιους άλλους δίπλα του.

Με λίγα λόγια, δεν αρκεί μόνο η ωραία εικόνα των “μεταλλίων” της κατάκτησης, αλλά θα πρέπει το άτομο να έχει εξερευνήσει και όλες τις κρυφές – ή και απόκρυφες πολλές φορές – απαιτήσεις για την άφιξη στον στόχο. Και αυτή η έρευνα δεν αφορά τους άλλους, αλλά αποκλειστικά το ενδιαφερόμενο άτομο, το οποίο και θα πληρώσει το κόστος της διαδρομής. Και αυτό το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό – θα μπορούσε αυτό να είναι προβλέψιμο -, αλλά το μεγαλύτερο κόστος αφορά τα πράγματα που θυσιάζει το άτομο, προκειμένου να ασχοληθεί με την διαδρομή σε κόπους και χρόνο, αφήνοντας άλλα θέματα της καθημερινότητας – και όχι μόνο – στην άκρη.

Και αυτή η αθέατη πλευρά του κόστους απαιτεί υψηλή προσωπική ανάλυση σχέσης κόστους και κέρδους. Δηλαδή εάν το κέρδος είναι ασήμαντο, προφανώς κανείς δεν θα θέλει να επενδύσει και να θυσιάσει πολύτιμο χρόνο, χρήμα και κόπο. ‘Αρα, οι υπολογισμοί πρέπει να είναι σοβαροί και υπεύθυνοι με αριθμητικές προσεγγίσεις, όπως εξήγησε ο Χριστός προκειμένου για θέματα της ζωής, παρούσας καθημερινής, αλλά και μέλλουσας.

Το παράδειγμα που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε για το θέμα αυτό είναι το ξεκίνημα ενός αεροπλάνου για ένα ταξίδι. Στην περίπτωση αυτή ο υπεύθυνος πιλότος είναι υποχρεωμένος, όχι μόνο να ξέρει τον τελικό του στόχο και προορισμό, αλλά να έχει ελέγξει και το σκάφος, εάν έχει την ικανότητα, τα όργανα και τα εφόδια, για τον προορισμό που πρέπει να φτάσει. Πρόχειροι υπολογισμοί δεν αρκούν, για να είναι το αποτέλεσμα ασφαλές και η άφιξη στον στόχο επιτυχής. Και αυτό το απλό στοιχείο της φροντίδας και του ελέγχου για τους ανθρώπους της πίστης το τόνισε και το ανέλυσε ο ίδιος ο Χριστός.

Η επιθυμία για ζωή, παρούσα και μέλλουσα, είναι μέσα στους στόχους της πίστης στην δύναμη που διαθέτει ο Χριστός. Όμως, το ταξίδι και την διαδρομή δεν την κάνει ο Χριστός – αυτός το έκανε με επιτυχία εφάπαξ -, αλλά το κάνει ή θέλει να το κάνει το άτομο, που αγαπά – ή τουλάχιστον έτσι λέει – τον Χριστό, και θα πρέπει να συμπεριφερθεί με σοφία ελάγχου όλων των παραμέτρων μιας τέτοιας αναζήτησης και κατάκτησης του στόχου, όπως το εξήγησε ο Χριστός στην υγιαίνουσα διδασκαλία του.

Οι προχειρότητες και η επίκληση της συνδρομής του Χριστού στις δύσκολες ώρες του ταξιδιού, δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, διότι η σοφία προσδιορίζει και τον χαρακτήρα της πίστης στον παντοδύναμο θεό. Οι μωρές παρθένες είχαν ξεκινήσει με κέφι για την συμμετοχή τους στον γάμο. Απέτυχαν, αν και χτύπησαν παράκαιρα την κλειστή θύρα! 

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ζητήματα και θέματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και θέματα που δεν σχετίζονται μόνο με αυτήν την καθημερινότητα, αλλά μπορεί να επεκτείνονται και σε άλλες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή στην φαντασία μας, στα αισθήματά μας, στις προσδοκίες μας για το προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και, γενικά, το ρεπερτόριο αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας είναι απέραντο, και εκτείνεται από τα απλούστερα για τις ανάγκες μας, έως τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια ή και αιώνια, για όσους “προσδοκούν Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος”, κατά το Σύμβολο της Πίστεως.

Άρα, το κάθε ζωντανό άτομο όσο ζει και κινείται πάνω στην γη, κατανοεί την απλή αυτή διαφορά μεταξύ των καθημερινών που αφορούν την ατομική μας επιβίωση, και των ατομικών και πάλι, τα οποία όμως δεν αφορούν αλλά και δεν αντιστρατεύονται τα προς επιβίωση. Διότι ο άνθρωπος, δηλαδή κάθε άτομο που γεννιέται, διαθέτει και ένα εσωτερικό κόσμο που υπάρχει και ενεργοποιείται μέσα στο φυσικό σώμα του, αλλά δεν αφορά μόνο την επιβίωση του φυσικού σώματος, αλλά αναφέρεται και αφορά και πράγματα-θέματα που αναφέρονται και σχετίζονται με το προσωπικό ή και το κοινωνικό και πανανθρώπινο γένος, δηλαδή όλη την ανθρωπότητα.

Διότι ζητήματα όπως το Δίκαιο και η Δικαιοσύνη και η απόδοση και εφαρμογή της στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν αφορά μόνο τους κατοίκους μιας περιοχής του κόσμου, αλλά είναι ζητήματα που απασχολούν κάθε ζωντανό άνθρωπο πάνω στην γη, κατά την επίγεια εδώ παραμονή του. Διότι πίσω από την Δικαιοσύνη δεν κρύβεται μόνο ο ρόλος των νομοθετών και των δικαστών, αλλά κρύβονται και τα προσωπικά μας συμφέροντα, τα οποία αφορούν ή μπορεί να αφορούν και τα παρόντα, αλλά και τα μέλλοντα. Και αυτό δεν είναι υπόθεση προσωπική μόνον – υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟΝ, αλλά αντιστοιχεί και στις αγωνίες εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως, αφού σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο της προσωπικής επιβίωσης κάθε ζώντος οργανισμού.

Με λίγα λόγια, η Δικαιοσύνη και το Δίκαιο δεν σχετίζονται μόνο με μια στιγμή της προσωπικής μας ζωής, αλλά επεκτείνονται ή μπορεί να επεκτείνονται και σε όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητάς μας, αφού η στέρηση της αλήθειας και του Δικαίου δεν είναι μόνο για το σήμερα ή δεν αφορά μόνο στα ζητήματα του σήμερα, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και περιοχές του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, όπως σημειώθηκε παραπάνω.

Άρα, το ενδιαφέρον των κατακτήσεών μας μπορεί να αφορά μικρά ζητήματα της καθημερινότητας, αλλά μπορεί να αφορά και ζητήματα, τα οποία εμπλέκουν και τις προοπτικές του προσωπικού μας μέλλοντος, με ό,τι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει στην ατομική μας φαρέτρα ενδιαφερόντων. Διότι όλα ξεκινούν από τις μνήμες του παρελθόντος, αλλά όλα δεν τελειώνουν στο σήμερα. Πολλά – ίσως τα περισσότερα – δεν περιορίζονται μόνο στον ορίζοντα ενός 24ώρου, αλλά επεκτείνονται και σε προσδοκίες και ελπίδες του μέλλοντος, και αυτό είναι ένα ανθρώπινο στοιχείο, ίσως το πολυτιμότερο που διαθέτει κάθε ανθρώπινος οργανισμός πάνω στην γη κατά την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. 

Αυτό που έχει αξία σε μια προσωπική μας κατάκτηση δεν είναι μόνο η επιτυχία, αλλά εξίσου σημαντική είναι και η εμπειρία από την πορεία προς την κατάκτηση ενός στόχου. Διότι, τα πλεονεκτήματα δεν είναι μόνο στο τελικό περιεχόμενο της κατάκτησης, αλλά βρίσκονται και στις εμπειρίες μέχρι να φτάσουμε στον τελικό μας στόχο. Αυτές οι εμπειρίες αποτελούν τον πολύτιμο θησαυρό, ο οποίος εναποτίθεται μέσα στην ατομική μας συνείδηση, και αυτό το στοιχείο αποτελεί τον προσωπικό μας θησαυρό, πολύτιμο για κάθε επόμενη μέρα.

Διότι αυτός ο θησαυρός δεν πλανάται στον αέρα για να φύγει μακριά, αλλά αφήνει τα στίγματά του μέσα στην προσωπική μας συνείδηση, και αυτό εμπλουτίζει το βιολογικό μας λεξικό, προκειμένου να το αξιοποιούμε σε κάθε δεδομένη ανάγκη, η οποία μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με όσο κόπο καταβάλλαμε για να πετύχουμε τον στόχο μας, αλλά έχει ήδη ενισχύσει και άλλες παραμέτρους της προσωπικότητάς μας, ίσως πιο κρίσιμες αποσο φανταζόμαστε εμείς προσωπικά.

Διότι ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ μηχανικό μόνο, αλλά είναι και ένας κόσμος πλασμένος με διασταλτικά όρια, στοιχείο που μετατρέπει το σώμα μας, υλικό, ψυχικό, και πνευματικό, σε ένα απέραντο παράδεισο εμπειριών, οι οποίες βρίσκονται μέσα εκεί, προκειμένου το σώμα μας σε όλες του τις εκφράσεις και δραστηριότητες, να μην ενεργεί  μόνο μηχανικά, αλλά να εμπλέκει σε κάθε ανάγκη του, και στοιχεία από τους άλλους κόσμους που ζουν και κινούνται μέσα στο φυσικό μας σώμα, επιστρατεύοντας εφεδρείες άγνωστες μέχρι την στιγμή που θα κληθούν αυτές για βοήθεια στην συγκεκριμένη ανάγκη μας.

Τα ψυχικά μας όρια είναι απεριόριστα. Τα στοιχεία του φυσικού μας σώματος είναι πλασμένα με διασταλτικές ιδιότητες, ώστε να φτάνουμε σε άγνωστα μέχρι εκείνη την στιγμή όρια, “ξεπερνώντας τον εαυτό μας”. Και ενώ η απογοήτευση είναι πρόχειρη, έρχεται ένας άγνωστος “ιππότης”, ο οποίος προσέρχεται απρόσκλητος, αλλά μπορεί να κάνει και την διαφορά στην προκειμένη περίπτωση.

Διότι μέσα στο φυσικό μας σώμα δεν κατοικούν και δεν λειτουργούν μόνο τα φυσικά μας όργανα, τα οποία μάς διατηρούν στην ζωή καθημερινά, αλλά μέσα σε αυτά τα φυσικά όργανα υπάρχουν και άλλα μη ορατά όργανα και στοιχεία, τα οποία, μάλιστα, είναι σε θέση να δραστηριοποιήσουν ακόμη και τυχόν νεκρά όργανα του φυσικού μας σώματος. Και αυτό συμβαίνει όταν το άτομο έχει εναποθέσει στον εσωτερικό του κόσμο, τον μη ορατό κόσμο που ζει μέσα μας, στοιχεία πέραν των αναγκαίων για την προσωπική μας επιβίωση.

Η χαρά για παράδειγμα δεν είναι όργανο, αλλά είναι ένα στοιχείο γνωστό σε όλους, ότι μπορεί να ενισχύσει την διάθεσή μας, και να μετατρέψει μια δύσκολη στιγμή, σε στιγμή νίκης, χωρίς ορατή εξωτερική παρέμβαση. Διότι, τα στοιχεία που “ενεργοποιούν την χαρά”, δεν είναι μεν ορατά, αλλά έχουν την δύναμη να μετατρέψουν τις πεποιθήσεις μας για το μέλλον, από τυχόν αδιέξοδο της αποτυχίας, στην υπέρβαση προς την επιτυχία του στόχου που μάς απασχολεί την συγκεκριμένη στιγμή της προσωπικής μας ζωής.

Και αυτή η μεταβλητή παράμετρος που διεγείρει τον εσωτερικό μας μηχανισμό από απαισιοδοξία σε αισιοδοξία, είναι ένα από τα μυριάδες στοιχεία που μπορεί να εγκατασταθούν μόνιμα μέσα μας, και να αποτελούν ένα επιπλέον εφόδιο του κάθε ατόμου για το μέλλον του.

Και η διδασκαλία του Χριστού είχε – και παραμένει σε ισχύ – το πλεονέκτημα να προσελκύει μέσα στο άτομο την οπτική γωνία της ελευθερίας της σκέψης, στοιχείο πολύτιμο για την αναγκαία υπέρβαση της δύσκολης συγκυρίας μια προσωπικής μας στιγμής μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. 

Αυτό που έχει πρωτεύουσα αξία για το άτομό μας, είναι η προσωπική μας κατάκτηση μέσα στο ατομικό μας καθημερινό πρόγραμμα, είτε αυτή αφορά επιτυχία στα θέματα της καθημερινότητας, είτε αφορά μακροπρόθεσμους στόχους, προκειμένου να πετύχουμε κάτι καλύτερο στο προσωπικό μας μέλλον, πράγμα όμως που προφανώς απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια, όπως οι επιδόσεις στις σπουδές και τα αθλήματα.

Εργαζόμαστε δηλαδή καθημερινά, αλλά ο στόχος δεν αφορά μόνο το σήμερα – προφανώς το περιλαμβάνει – αλλά αφορά ζητήματα του μέλλοντος, τα οποία ωστόσο απαιτούν μακροχρόνιες διαδικασίες και όχι μόνο στιγμιαίες αποφάσεις. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην προσωπική μας καθημερινότητα. Διότι, άλλη προσπάθεια απαιτείται για τον άρτο τον επιούσιο – και όχι τον ανούσιο – και άλλη προσπάθεια απαιτείται όταν πρόκειται για κατακτήσεις που θα αποδώσουν το άρτο – τον επιούσιο και όχι τον ανούσιο – στο μέλλον, και μάλιστα στο μακρινό μέλλον. Δηλαδή το απώτερο, το απώτατο ή και το αιώνιο για όσους πιστεύουν ακόμη στην Ανάσταση του Χριστού.

Διότι το μέλλον περιλαμβάνει τον παράγοντα του μη ορατού – αφού δεν έχει έρθει ακόμη στην επιφάνεια  – στοιχείου, το οποίο προϋποθέτει καλλιέργεια ανταποδοτικής πίστης, δηλαδή όχι νεκρής ή καυτηριασμένης -, αλλά ζωντανή πίστη, η οποία εγγυάται και την ανταπόδοση από ένα αναστημένο και ζωντανό ακόμη και σήμερα θεό. Αυτό το άτομο, δηλαδή, δεν κινείται μόνο στο απαραίτητο για το σήμερα στοιχείο του επιουσιου άρτου, αλλά προσδοκά ανταπόδοση και για το μέλλον, στο οποίο επενδύει με πίστη στον Αναστημένο Χριστό, δηλαδή στην διδασκαλία του, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του και έχει διατηρήσει η εκκλησία μέσα στους είκοσι αιώνες από τότε.

Διότι αυτή η διδασκαλία περιέχει τον λόγο του, και ο λόγος του δεν είναι μόνο λόγος ιστορικός, αλλά είναι και λόγος αληθείας, ο οποίος, όταν γίνει αποδεκτός από το άτομο στην συνείδησή του, τότε αρχίζει μέσα του ένας νέος γύρος ζωής, από την γέννηση έως την πλήρη μεταμόρφωση, όπου η αμφιβολία υποχωρεί σταδιακά μπροστά στην αλήθεια και την επιβεβαίωση από το έργο που εκτελεί μέσα στον άτομο ο λόγος της δικής του – του Χριστού – διδασκαλίας.

Αυτός ο λόγος δεν είναι μόνο λόγος γνώσης – που είναι -, αλλά είναι και θεόπνευστος, δηλαδή ανοίγει παράθυρα και σε άλλους ορίζοντες πλην των του επιουσιου άρτου. Διότι αυτός ο άρτος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ανταποκρίνεται – που ανταποκρίνεται – μόνο στις καθημερινές μας ανάγκες, και έχουμε όσα χρειαζόμαστε για την καθημερινή μας ζωή – μια Lamborghini δεν είναι και τόσο απαραίτητη!! -, αλλά μάς τροφοδοτεί με ελπίδα και αισιοδοξία για το ατομικό μας  μέλλον, ανεξάρτητα από το τί πιστεύουν οι άλλοι για το μέλλον.

Διότι ο λόγος του Χριστού είναι λόγος αιώνιος – έχει δοκιμαστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια από δισεκατομμύρια άτομα πάνω στην γη -, άρα έχουμε μια σπουδαία παράδοση αληθείας, η οποία αποτελεί και το στερέωμα της δικής μας ατομικής πίστης για την κατάκτηση των μελλοντικών πραγμάτων, όχι μόνο της καθημερινότητας, αλλά όπως εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός, πολύ περισσότερα από όσα εμείς μπορούμε να φανταστούμε. Όχι γιατί εμείς γινόμαστε δυνατοί περισσότερο από τους άλλους, αλλά γιατί μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε την δική του διδασκαλία, που ελευθερώνει από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, και καλλιεργεί την πίστη για καλύτερες προσωπικές κατακτήσεις στο μέλλον.