Κατάκτηση δεν υπάρχει, μέχρι να φτάσει το ενδιαφερόμενο άτομο στο τέλος της διαδρομής, δηλαδή να φτάσει στον στόχο, τον οποίο είχε θέσει όταν ξεκίνησε αυτή την συγκεκριμένη πορεία. Τυχόν αλλαγή στόχου κατά την πορεία υπάρχουν πολλές πιθανότητες η κατάκτηση να αποτύχει και το άτομο να χάσει οτιδήποτε έχει επενδύσει στην συγκεκριμένη απόφασή του να κατακτήσει ένα σημαντικό – για τον ίδιο – στόχο.

Και αυτό δηλώνει ότι πριν ξεκινήσει κάποιο άτομο ένα ταξίδι για ένα στόχο, πρέπει να έχει ελέγξει στον ύψιστο βαθμό την αξία του στόχου, δηλαδή να αξίζει τους κόπους της κατάκτησης. Διότι, όλοι οι στόχοι περιστοιχίζονται από απαιτήσεις και εμπόδια, και, μάλιστα, όσο πιο υψηλοί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτερα είναι τα εμπόδια, οι απαιτήσεις, αλλά και οι συναγωνισμοί ή και ανταγωνισμοί από κάποιους άλλους δίπλα του.

Με λίγα λόγια, δεν αρκεί μόνο η ωραία εικόνα των “μεταλλίων” της κατάκτησης, αλλά θα πρέπει το άτομο να έχει εξερευνήσει και όλες τις κρυφές – ή και απόκρυφες πολλές φορές – απαιτήσεις για την άφιξη στον στόχο. Και αυτή η έρευνα δεν αφορά τους άλλους, αλλά αποκλειστικά το ενδιαφερόμενο άτομο, το οποίο και θα πληρώσει το κόστος της διαδρομής. Και αυτό το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό – θα μπορούσε αυτό να είναι προβλέψιμο -, αλλά το μεγαλύτερο κόστος αφορά τα πράγματα που θυσιάζει το άτομο, προκειμένου να ασχοληθεί με την διαδρομή σε κόπους και χρόνο, αφήνοντας άλλα θέματα της καθημερινότητας – και όχι μόνο – στην άκρη.

Και αυτή η αθέατη πλευρά του κόστους απαιτεί υψηλή προσωπική ανάλυση σχέσης κόστους και κέρδους. Δηλαδή εάν το κέρδος είναι ασήμαντο, προφανώς κανείς δεν θα θέλει να επενδύσει και να θυσιάσει πολύτιμο χρόνο, χρήμα και κόπο. ‘Αρα, οι υπολογισμοί πρέπει να είναι σοβαροί και υπεύθυνοι με αριθμητικές προσεγγίσεις, όπως εξήγησε ο Χριστός προκειμένου για θέματα της ζωής, παρούσας καθημερινής, αλλά και μέλλουσας.

Το παράδειγμα που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε για το θέμα αυτό είναι το ξεκίνημα ενός αεροπλάνου για ένα ταξίδι. Στην περίπτωση αυτή ο υπεύθυνος πιλότος είναι υποχρεωμένος, όχι μόνο να ξέρει τον τελικό του στόχο και προορισμό, αλλά να έχει ελέγξει και το σκάφος, εάν έχει την ικανότητα, τα όργανα και τα εφόδια, για τον προορισμό που πρέπει να φτάσει. Πρόχειροι υπολογισμοί δεν αρκούν, για να είναι το αποτέλεσμα ασφαλές και η άφιξη στον στόχο επιτυχής. Και αυτό το απλό στοιχείο της φροντίδας και του ελέγχου για τους ανθρώπους της πίστης το τόνισε και το ανέλυσε ο ίδιος ο Χριστός.

Η επιθυμία για ζωή, παρούσα και μέλλουσα, είναι μέσα στους στόχους της πίστης στην δύναμη που διαθέτει ο Χριστός. Όμως, το ταξίδι και την διαδρομή δεν την κάνει ο Χριστός – αυτός το έκανε με επιτυχία εφάπαξ -, αλλά το κάνει ή θέλει να το κάνει το άτομο, που αγαπά – ή τουλάχιστον έτσι λέει – τον Χριστό, και θα πρέπει να συμπεριφερθεί με σοφία ελάγχου όλων των παραμέτρων μιας τέτοιας αναζήτησης και κατάκτησης του στόχου, όπως το εξήγησε ο Χριστός στην υγιαίνουσα διδασκαλία του.

Οι προχειρότητες και η επίκληση της συνδρομής του Χριστού στις δύσκολες ώρες του ταξιδιού, δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, διότι η σοφία προσδιορίζει και τον χαρακτήρα της πίστης στον παντοδύναμο θεό. Οι μωρές παρθένες είχαν ξεκινήσει με κέφι για την συμμετοχή τους στον γάμο. Απέτυχαν, αν και χτύπησαν παράκαιρα την κλειστή θύρα! 

Αυτό που έχει πρωτεύουσα αξία για το άτομό μας, είναι η προσωπική μας κατάκτηση μέσα στο ατομικό μας καθημερινό πρόγραμμα, είτε αυτή αφορά επιτυχία στα θέματα της καθημερινότητας, είτε αφορά μακροπρόθεσμους στόχους, προκειμένου να πετύχουμε κάτι καλύτερο στο προσωπικό μας μέλλον, πράγμα όμως που προφανώς απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια, όπως οι επιδόσεις στις σπουδές και τα αθλήματα.

Εργαζόμαστε δηλαδή καθημερινά, αλλά ο στόχος δεν αφορά μόνο το σήμερα – προφανώς το περιλαμβάνει – αλλά αφορά ζητήματα του μέλλοντος, τα οποία ωστόσο απαιτούν μακροχρόνιες διαδικασίες και όχι μόνο στιγμιαίες αποφάσεις. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην προσωπική μας καθημερινότητα. Διότι, άλλη προσπάθεια απαιτείται για τον άρτο τον επιούσιο – και όχι τον ανούσιο – και άλλη προσπάθεια απαιτείται όταν πρόκειται για κατακτήσεις που θα αποδώσουν το άρτο – τον επιούσιο και όχι τον ανούσιο – στο μέλλον, και μάλιστα στο μακρινό μέλλον. Δηλαδή το απώτερο, το απώτατο ή και το αιώνιο για όσους πιστεύουν ακόμη στην Ανάσταση του Χριστού.

Διότι το μέλλον περιλαμβάνει τον παράγοντα του μη ορατού – αφού δεν έχει έρθει ακόμη στην επιφάνεια  – στοιχείου, το οποίο προϋποθέτει καλλιέργεια ανταποδοτικής πίστης, δηλαδή όχι νεκρής ή καυτηριασμένης -, αλλά ζωντανή πίστη, η οποία εγγυάται και την ανταπόδοση από ένα αναστημένο και ζωντανό ακόμη και σήμερα θεό. Αυτό το άτομο, δηλαδή, δεν κινείται μόνο στο απαραίτητο για το σήμερα στοιχείο του επιουσιου άρτου, αλλά προσδοκά ανταπόδοση και για το μέλλον, στο οποίο επενδύει με πίστη στον Αναστημένο Χριστό, δηλαδή στην διδασκαλία του, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του και έχει διατηρήσει η εκκλησία μέσα στους είκοσι αιώνες από τότε.

Διότι αυτή η διδασκαλία περιέχει τον λόγο του, και ο λόγος του δεν είναι μόνο λόγος ιστορικός, αλλά είναι και λόγος αληθείας, ο οποίος, όταν γίνει αποδεκτός από το άτομο στην συνείδησή του, τότε αρχίζει μέσα του ένας νέος γύρος ζωής, από την γέννηση έως την πλήρη μεταμόρφωση, όπου η αμφιβολία υποχωρεί σταδιακά μπροστά στην αλήθεια και την επιβεβαίωση από το έργο που εκτελεί μέσα στον άτομο ο λόγος της δικής του – του Χριστού – διδασκαλίας.

Αυτός ο λόγος δεν είναι μόνο λόγος γνώσης – που είναι -, αλλά είναι και θεόπνευστος, δηλαδή ανοίγει παράθυρα και σε άλλους ορίζοντες πλην των του επιουσιου άρτου. Διότι αυτός ο άρτος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ανταποκρίνεται – που ανταποκρίνεται – μόνο στις καθημερινές μας ανάγκες, και έχουμε όσα χρειαζόμαστε για την καθημερινή μας ζωή – μια Lamborghini δεν είναι και τόσο απαραίτητη!! -, αλλά μάς τροφοδοτεί με ελπίδα και αισιοδοξία για το ατομικό μας  μέλλον, ανεξάρτητα από το τί πιστεύουν οι άλλοι για το μέλλον.

Διότι ο λόγος του Χριστού είναι λόγος αιώνιος – έχει δοκιμαστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια από δισεκατομμύρια άτομα πάνω στην γη -, άρα έχουμε μια σπουδαία παράδοση αληθείας, η οποία αποτελεί και το στερέωμα της δικής μας ατομικής πίστης για την κατάκτηση των μελλοντικών πραγμάτων, όχι μόνο της καθημερινότητας, αλλά όπως εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός, πολύ περισσότερα από όσα εμείς μπορούμε να φανταστούμε. Όχι γιατί εμείς γινόμαστε δυνατοί περισσότερο από τους άλλους, αλλά γιατί μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε την δική του διδασκαλία, που ελευθερώνει από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, και καλλιεργεί την πίστη για καλύτερες προσωπικές κατακτήσεις στο μέλλον. 

Τα όρια των προσωπικών μας κατακτήσεων φανερώνουν και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, αλλά και τις δυνάμεις-ικανότητες που διαθέτουμε. Διότι, κάθε κατάκτηση απαιτεί από το άτομο να έχει ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει με τους πρωταθλητές, αλλά να έχει και τις ικανότητες για να πετύχει τον στόχο του. Εάν ένα από τα δύο δεν υπάρχει, τότε καταργείται κάθε έννοια κατάκτησης, διότι, απλούστατα, ποτέ δεν πρόκειται αυτή να έρθει, εάν το άτομο δεν την διεκδικήσει μεταξύ πολλών ενδιαφερομένων συναγωνιστών ή ακόμη καιι ανταγωνιστών, αφού είναι γνωστό ότι, για τους καλούς στόχους όλοι ενδιαφέρονται, αλλά λίγοι έχουν την δύναμη και τα εφόδια, προκειμένου η επιθυμία τους να γίνει πράξη.

Ωστόσο δεν χρειάζεται απελπισία! Διότι δεν θα γίνουμε όλοι πρωταθλητές στο ίδιο αγώνισμα τον ίδιο χρόνο και περίοδο, αφού υπάρχουν άπειρα θέματα που απαιτούν κατάκτηση, άρα δεν χρειάζεται συνωστισμός σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, πχ στο άλμα επί κοντώ, αφού μπορεί κάποιος να επιλεξει άλλο άθλημα, και εκεί να πετύχει την κατάκτηση του στόχου. Μάλιστα, η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, αφήνει πολλά περιθώρια και για άλλες κατακτήσεις, εκτός των παραδοσιακών, οι οποίες και αποτελούν και το μεγάλο αντικείμενο ενδιαφέροντος από πολλούς συναγωνιστές.

Άρα, η επιλογή του στόχου που θα αποτελέσει το θέμα της κατάκτησης, είναι προσωπικό ζήτημα, και κάθε φυσικό πρόσωπο μπορεί να επιλέγει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, και όχι ανάλογα με τον “συρμό” της εποχής. Άλλωστε, στις κατακτήσεις δεν υπάρχουν περιορισμοί, αφού η κατάκτηση ενός προσώπου, δεν απαγορεύει σε άλλο πρόσωπο να προσπαθήσει να ξεπεράσει τα προηγούμενα όρια, και να επεκταθεί ακόμη περισσότερο, καταγράφοντας νέα όρια επιτυχίας.

Και επειδή αυτά είναι κοινός τόπος στην σύγχρονη κοινωνία, υπάρχουν πλέον άπειρες περιοχές της ζωής για να κατακτήσει ένα άτομο, χωρίς να υπάρχει συνωστισμός σε ένα μόνο ζήτημα, με πολλούς συναγωνιστές, αλλά και πολλούς ανταγωνιστές. Και για τους ανθρώπους της πίστης, τα όρια των επιλογών και των στόχων είναι άπειρα, διότι, εκτός όλων των άλλων, διαθέτουν και το εφόδιο της πίστης, δηλαδή είναι σε θέση να προβλέπουν καλύτερα, και να αξιοποιούν καλύτερα, τα ειδικά προσόντα τα οποία κάθε άτομο οπωσδήποτε διαθέτει.

Δηλαδή, η πίστη δεν περιορίζει, αλλά είναι σε θέση να ανοίγει νέους ορίζοντες και νέα θέματα, αφού η πίστη εγγυάται την ζωή χωρίς τα φυσικά όρια που έχουν θέσει με τις κατακτήσεις τους οι προγενέστεροι. Και αυτό είναι το θαύμα. Η πίστη όχι μόνο δεν περιορίζει, αλλά επεκτείνει τα υπάρχοντα σε άλλες διαστάσεις χρόνου και χώρου, αφήνοντας περιθώρια για προσωπικές επιδόσεις χωρίς να απαιτείται η άδεια κανενός ανθρώπου.

Ο χώρος και ο χρόνος μέσα στους οποίους όλοι βιώνουμε την ατομική μας καθημερινότητα, δεν περιορίζεται από τις ανθρώπινες διατάξεις, αφού ο χρόνος – το πότε – είναι προσωπική υπόθεση καθενός, και ο χώρος – το που – πάνω στην γη παραμένει απέραντος. Και αυτό είναι το μεγάλο μυστικό της διδασκαλίας του Χριστού. Όχι μόνο δεν περιόρισε την θέληση του ατόμου, αλλά άνοιξε και νέους ορίζοντες με την Ανάστασή του. Ορίζοντες πέρα από τις περιοχές δράσης των αεροπλανοφόρων και της ανθρώπινης μιζέριας και κατάντιας.