Το άγνωστο σύμπαν, με τους αμέτρητους γαλαξίες και τα αναρίθμητα αστέρια, μάς προκαλεί να τους γνωρίζουμε, ενώ τους γνωρίζουμε. Ενώ, δηλαδή, είναι γνωστοί ως ύπαρξη, είναι γνωστοί μόνον κατά την εικόνα την οποία ο άνθρωπος έχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Αλλά αυτή είναι μόνο η εικόνα και όχι το περιεχόμενο. Δηλαδή βλέπαμε μέχρι τώρα τα αστέρια και τους γαλαξίες, ωστόσο πέραν της εικόνας δεν ξέραμε τίποτα άλλο.

Τώρα, τους τελευταίους δύο – κυρίως – αιώνες αρχίσαμε να τους εξερευνούμε σε μεγαλύτερο βάθος γνωριμίας, όχι γιατί τώρα γίνονται οι γαλαξίες, αλλά γιατί τώρα καταφέραμε να κατασκευάσουμε κατάλληλα μηχανήματα, με τα οποία αποκτούμε καλύτερη εικόνα, αλλά και πάλι τίποτα περισσότερο, διότι η απόσταση που μάς χωρίζει είναι αδιανόητη για τις ανθρώπινες ικανότητες μετακίνησης, άρα μένουμε μόνο στην πληρέστερη εικόνα – όσο πληρέστερη μπορεί να είναι – και τίποτα περισσότερο.

Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν το βάζει κάτω. Παρά τα αδιέξοδα και την ανυπαρξία κατάλληλων μηχανημάτων, ο άνθρωπος επιμένει, διότι θεωρεί ότι από εκεί έχει να μάθει πολλά, ίσως όχι τόσο για την πρακτική του καθημερινότητα, αλλά γιατί όσο προσπαθεί να κατανοήσει αυτά τα μακρινά ουράνια σώματα, τόσο καλύτερες προσπάθειες κάνει, και αυτό είναι το κέρδος. Η αδράνεια οδηγεί σε στασιμότητα. Η έρευνα μπορεί να μην φτάνει ως το τέλος – και ποιό είναι άραγε το τέλος; – αλλά οπωσδήποτε ανοίγει παράλληλους ορίζοντες και δίνει θάρρος για νέες κατακτήσεις και αποκαλύψεις.

Ο άνθρωπος είναι εφοδιασμένος με μη ορατά  όργανα στο σώμα του, τα οποία ωστόσο του δίνουν την ικανότητα να ελπίζει και να επιμένει στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση του κόσμου που μάς περιβάλλει. Σε αυτά, λοιπόν, τα μη ορατά όργανα που κατοικούν μέσα στο σώμα, αλλά δεν είναι ανιχνεύσιμα – ακόμη – με τα μηχανήματα, εκεί κατοικεί και η πίστη.

Η πίστη είναι η ικανότητα του ατόμου να βλέπει χωρίς να βλέπουν τα μάτια του, να γνωρίζει χωρίς να βλέπει ή να αγγίζει, να θεωρεί υπαρκτά πράγματα που δεν έχει τρόπο να τα προσεγγίσει, και γενικά η πίστη του ανθρώπου τον συνδέει με τον μη ορατό – ακόμη – κόσμο, εκείνο τον κόσμο που δίδαξε ο Χριστός ότι ήταν, από εκεί ήρθε εδώ, και από εδώ έφυγε για να επιστρέψει εκεί που ήταν πριν έρθει εδώ, χωρίς ποτέ να φύγει ούτε από εδώ ούτε από εκεί.

Και μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ως λογοπαίχνιο, ωστόσο και ο Κολόμβος από μια ελπίδα ξεκίνησε, ότι θα βρει τις Ινδίες, τις οποίες δεν βρήκε τελικά, αλλά ανακάλυψε την Αμερικανική ήπειρο, με ό,τι αποτέλεσμα αυτή η ανακάλυψη είχε για την καθημερινή μας ζωή όλου του πλανήτη. Η Αμερικανική ήπειρος ήταν εκεί, αλλά εμείς δεν το ξέραμε, μέχρι που κάποιος τολμηρός αναζητώντας το γνωστό στόχο της Ινδίας, έφτασε στον άγνωστο τόπο, χωρίς ποτέ να τον κατηγορήσει κάποιος ότι δεν βρήκε τις Ινδίες.

Και μεταξύ μας, οι Ινδίες ξέραμε ότι υπάρχουν, άρα δεν θα ανακάλυπτε κάτι άγνωστο. Στην προσπάθειά του όμως να φτάσει στον γνωστό στόχο, ανακάλυψε ένα νέο κόσμο, μια νέα πηγή πλούτου που αφορά όλη την ανθρωπότητα. Η αποτυχία του να φτάσει στις Ινδίες ξεχάστηκε. Η ανακάλυψη μιάς άλλης ηπείρου, αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερης αξίας. Οι προσπάθειες να φτάσουμε στον κόσμο που δίδαξε ο Χριστός μπορεί να μην πετύχουν να φτάσουμε ως εκεί, όμως στην διαδρομή ανοίγονται νέες χώρες για κατάκτηση, όχι μόνο για “πληρέστερους χάρτες”, αλλά και για τον πλούτο που διαθέτουν αυτές οι χώρες για τον κάθε αναζητητή αυτής της γης που δίδαξε ο Χριστός.  

Τα αεροπορικά ταξίδια είναι πλέον μέσα στην κοινή μας καθημερινότητα, διότι όλοι για τις μεγάλες αποστάσεις χρησιμοποιούμε τα ιπτάμενα μέσα και όχι τα επίγεια οχήματα, και προπαντός σε περίπτωση διάβασης ωκεανών. Με λίγα λόγια, όλοι έχουμε εμπειρία από την αιώρηση στους ουρανούς, και αυτό είναι ένα προσωπικό συναίσθημα που δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί με λόγια, διότι η αιώρηση, όπως και εκατοντάδες άλλες εμπειρίες, είναι απόλυτα προσωπικές, και καμία δύναμη δεν υπάρχει για να μεταφέρει σε κάποιον άλλον την ατομική μας εμπειρία.

Και αυτή η εμπειρία περιλαμβάνει τους πλατύτερους ορίζοντες, όσο ψηλότερα ανεβαίνει το ιπτάμενο όχημα, και την αίσθηση της ελευθερίας, η οποία, βεβαίως, είναι απλώς συναίσθημα, και όταν προσγειώνεται το αεροπλάνο, χάνεται κυριολεκτικά, ενώ εάν υπάρξουν απρόσμενες αναταράξεις, το αίσθημα της ελευθερίας μετατρέπεται σε τρόμο.

Αυτός ο συνδυασμός των συναισθημάτων, από την μια της ελευθερίας και από την άλλη ο τρόμος όταν υπάρχουν αναταράξεις, είναι τα στοιχεία που γεύεται όποιος τολμήσει να χρησιμοποιήσει ιπτάμενο μέσον, κάτι που κάνουμε όλο και περισσότεροι κάθε μέρα. Ωστόσο, είναι απόλυτα εξακριβωμένο, ότι κανείς δεν εγκαταλείπει το ταξίδι με αεροπλάνο, γιατί πέρασε μια δυσάρεστη εμπειρία. Αντίθετα, η εμπειρία μετατρέπεται σε αίσθημα νίκης, και ξανά θα μπούμε στο αεροπλάνο για τα ταξίδια μας, γιατί το κέρδος είναι μεγαλύτερο από τον φόβο και την αίσθηση της προσέγγισης ακόμη και του θανάτου.

Αυτό συνιστά η ατομική μας και, τελικά, και η συλλογική μας συνείδηση. Να ξεχνάμε τα – ίσως και δικαιολογημένα – αρνητικά συναισθήματα, και να δοκιμάζουμε ξανά χωρίς δισταγμούς. Το κέρδος είναι αναμφίβολο, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους αριθμούς των επιβατών που χρησιμοποιούν ιπτάμενα μέσα, για να κατανοήσει ότι, ο άνθρωπος μέσα από το επιθυμία του κέρδους δοκιμάζει τον εαυτό του ξανά και ξανά. Ο στόχος και η ελπίδα του κέρδους, είναι ισχυρότερη δύναμη από τον προσωρινό μας φόβο.

Και αυτή είναι μια απόλυτη αλήθεια για όλους τους ανθρώπους πάνω στην γη διαχρονικά. Η ελπίδα του κέρδους υπερνικά τους φόβους, και ενισχύει το σωματικό μας στίγμα, για να επιχειρήσουμε κάτι μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε πετύχει μέχρι αυτή την στιγμή.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η ελπίδα της νίκης είναι η κινητήρια δύναμη για μεταβολή στην νοοτροπία της καθίζησης και της παρελθοντολογίας. Το μέλλον και το κέρδος της επιτυχίας, κινούν τα νήματα της θέλησης και των σωματικών μας δυνάμεων απέναντι στην αδράνεια του παρελθόντος, της απραξίας ή του φόβου, δικαιολογημένου ή αδικαιολόγητου.

Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι στην παρελθοντολογία, αλλά στην ελπίδα του μέλλοντος και στις δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος. Το παρελθόν έγινε πείρα και εμπειρία, θετική ή αρνητική. Όμως το μέλλον είναι αυτό που εξασφαλίζει την προκοπή και την κατάκτηση των γαλαξιών της πίστης. Η προσκόλληση στο παρελθόν πρέπει να αποτελεί μάθημα σοφίας και πλατύτερης κατανόησης του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι σύστημα επανάληψης τύπων χωρίς να κατανοούμε το σκοπό και το περιεχόμενο. Ο χριστός με την διδασκαλία του διδάσκει το μέλλον. Οι άνθρωποι διδάσκουμε το παρελθόν, από τον φόβο του άγνωστου μέλλοντος. 

Στην σύγχρονη εποχή του 21ου αιώνα τα όρια του φυσικού σύμπαντος γίνονται όλο και πιο ασαφή. Οι επιστήμονες μιλούν – για μάς τους απλούς ανθρώπους – για ένα σύμπαν με τους μυριάδες γαλαξίες, που όμως επεκτείνεται – τί θα πει αυτό άραγε, όταν μιλάμε για το σύμπαν; πού επεκτείνεται; υπάρχει και άλλο σύμπαν, υποκείμενο ή υπερκείμενο στο υφιστάμενο σύμπαν; και ποιός είναι ο ορισμός του σύμπαντος; Τι περιλαμβάνει, άρα και τι αφήνει απ’ έξω;

Αυτά και μυριάδες άλλα ερωτηματικά εγείρονται στον σύγχρονο σκεπτόμενο άνθρωπο ανάμεσα στις καθημερινές του έγνοιες για την δική του επιβίωση επί της γης. Μάλιστα, η αποστολή των Voyagers στο διάστημα – των δύο εξερευνητικών αποστολών στο αχανές σύμπαν, που ταξιδεύουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες εδώ και πενήντα χρόνια – δημιουργεί σε μάς τους απλούς ανθρώπους δέος και φόβο, διότι δεν ξέρουμε τελικά πού βρισκόμαστε, αφού εκτός όλων των άλλων έχουμε να διαχειριστούμε στην καθημερινή μας ζωή και το θέμα των ατομικών και προσωπικών προβλημάτων, παράλληλα με τον υποκείμενο φόβο του ανελέητου θανάτου, δηλαδή του τέλους της επίγειας παρουσίας μας.

Άρα, τα όρια – με οποιαδήποτε έννοια – για τον σύγχρονο άνθρωπο έχουν άλλες διαστάσεις και όχι μόνο  όσες νόμιζαν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες. Τώρα “ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας. Τώρα ξέρουμε – κατά τους ειδικούς – το 5% και αγνοούμε το 95% του κόσμου που μάς περιβάλλει, άρα, εάν προσθέσουμε σε αυτό και τον παντελώς άγνωστο εσωτερικό μας κόσμο, τότε είναι προφανές ότι οι γνώσεις μας για τον κόσμο και το σύμπαν μέσα στο οποίο περνάμε την ζωή μας είναι φτωχές και περιορίζονται στις πέντε ουσιαστικά αισθήσεις μας.

Και αυτό προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά ζωής και εξερεύνησης του φυσικού και κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Διότι εγώ, το φυσικό πρόσωπο ως μονάδα, αισθάνομαι ανασφαλής, περικυκλωμένος από άγνωστα στοιχεία και δεδομένα, με μόνη βεβαιότητα ότι αυτά θα τελειώσουν – ως φόβοι – με τον θάνατό μου. Και αυτή η προσωπική άποψη φέρνει στο άτομο άγχος και απελπισία, διότι δεν μπορεί να κατανοήσει τον ρόλο και τον σκοπό της ύπαρξής του πάνω στην γη, που είναι το μόνο βέβαιο στοιχείο της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Και αυτήν ακριβώς την αβεβαιότητα ήρθε ο Χριστός να επεξεργαστεί όσο ήταν πάνω στην γη με τους – κατά τα άλλα – επαγγελματίες μαθητές του. Ο Χριστός ξεδίπλωσε ένα άλλο κόσμο από τον οποίο ο ίδιος είχε έρθει, εξηγώντας ότι υπάρχει και άλλος κόσμος, και δεν είναι μόνο ο κόσμος του καθημερινού μας άγχους με τα προσωπικά και κοινωνικά μας αδιέξοδα. Μάλιστα εξήγησε ότι σε αυτόν τον κόσμο, τον μη ορατό κόσμο δηλαδή, το μόνο “διαβατήριο” είναι η πίστη που υπάρχει ως εφόδιο μέσα στον άνθρωπο, ανεξάρτητα από περιοχή [΄χώρο ] και εποχή [χρόνο] που ζει.

Αυτό το εφόδιο, το “όργανο” που βρίσκεται μέσα μας από την εποχή της δημιουργίας μας, αυτό το “όργανο” δίνει την δυνατότητα στο κάθε άτομο που γεννιέται πάνω στην γη, να εξερευνά όχι μόνο τους χαμένους γαλαξίες με τα τηλεσκόπια, αλλά να εξερευνά και για απαντήσεις στα προσωπικά του ερωτήματα για την ζωή και τον χρόνο. Ο Χριστός εξήγησε – για όσους ενδιαφέρονται – τον στόχο, αλλά και τον τρόπο που το άτομο μπορεί να καλλιεργήσει το “όργανο” της προσωπικής του πίστης, ώστε τα όρια του σύμπαντος να είναι πέραν από τα αντιληπτικά όρια των πέντε αισθήσεων.

Το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πια ένα άπιαστο μακρινό όνειρο, αλλά είναι μια πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής, ανεξάρτητα από τον τόπο που ζει ο κάθε άνθρωπος. Τα αεροπλάνα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας, μεταφέρουν ανθρώπους και εμπορεύματα, ιδέες και βόμβες ή πολιτισμό, και γενικά στον ουρανό έχει μεταφερθεί σταδιακά – και χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει την αλλαγή-  ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής καθημερινής ζωής.

Εάν δε λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός ότι, όχι μόνο μεταφέρουν τα αεροπλάνα ανθρώπους και τα λοιπά, αλλά στον 21ο αιώνα όλες μας οι διαδικασίες λειτουργούν μέσω των δορυφόρων που κινούνται στον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας – όχι δηλαδή και πολύ μακριά – είναι προφανές ότι η ζωή μας έχει μπει για τα καλά στην φάση του ουρανού, και όχι μόνο πλέον μόνο της γης, όπως συνέβαινε ανέκαθεν, και μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.

Τώρα ο ουρανός δεν είναι μόνο για να τον θαυμάζουμε τις νύχτες, ή να μάς φωτίζει ο ήλιος, αλλά έχει γίνει σταδιακά τμήμα της προσωπικής μας καθημερινής ζωής, χωρίς να το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της μεγαλύτερης ηλικίας. Βαδίζουμε εξ ανάγκης σε ένα δρόμο που ο ουρανός δεν είναι πλέον μακριά, αλλά είναι τμήμα των καθημερινών μας πρακτικών διαδικασιών, και αυτό έχει παγιωθεί μέσα στις συνειδήσεις μας, διότι δεν υπάρχει και άλλη διέξοδος.

Η άρνηση αυτής της αλήθειας και της πραγματικότητας, απλώς συνιστά ηθελημένη παραπλάνηση του εαυτού μας, και θα το συναντήσουμε μπροστά μας όταν χρειαστεί – και συνήθως χρειάζεται πολλάκις και πολυτρόπως – να τον χρησιμοποιήσουμε ως χώρο μεταφοράς αναγκαίων πραγμάτων ή του ίδιου του εαυτού μας. Άρα, το ταξίδι στους ουρανούς δεν είναι πλέον φαντασία ή βιβλική προφητεία, αλλά είναι τμήμα της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Διότι, και όσοι ακόμη δεν χρησιμοποιούν τα αεροπάνα ή τις δορυφορικές συνδέσεις στα τηλεφωνα – και όχι μόνο -, βλέπουν τους άλλους να τα χρησιμοποιούν και μαθαίνουν ότι τελικά ο ουρανός παίζει καθοριστικό ρόλο σε όλες μας τις δραστηριότητες. Η συναισθηματική αξία παρέμεινε. Προστέθηκε όμως και η πρακτική αξία, η οποία και καλύπτει τις ανάγκες όλων μας στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, οι άνθρωποι της πίστεως, όσοι δηλαδή αναζητούμε θέλημα θεού στην ατομική μας καθημερινή ζωή, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Το ρομαντικό τμήμα της θέασης των άστρων και του φεγγαριού, τώρα είναι πλέον ένα τμήμα – συνήθως το μικρότερο – του ανθρώπινου ενδιαφέροντος. Η αλήθεια στην πρακτική της εφαρμογή, παίζει πιο σημαντικό ρόλο, και μάλιστα αυξανόμενης χωρητικότητας, από ότι συνέβαινε στο παρελθόν και στις φαντασίες των αισθημάτων μας.

Τώρα η πραγματικότητα θέλει- έχει ανάγκη – τον ουρανό, και χωρίς τον δικό του χώρο, ο άνθρπος αισθάνεται πνιγμένος, αγχωμένος από την στενότητα του χώρου που υφίσταται πάνω στην γη. Ο άνθρωπος αναζητά πλέον όλο και περισσότερο τα δικαιώματά του πέρα από τους φυσικούς ορίζοντες, όπως αυτοί είχαν διαμορφωθεί μέχρι τον 20ο αιώνα. Τώρα όλα πλέον λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους το τί συμβαίνει στον ουρανό, από τα αεροπλάνα μέχρι τα μηνύματα, διότι από εκεί – και μέσω αυτού – μετακινούνται όλα τα αγαθά. Στην διδασκαλία του Χριστού ο ουρανός είναι το μεγάλο πεδίο εξερεύνησης για τον άνθρωπο της πίστης. Ως εν ουρανώ και επί της γης. ΟΧΙ ως επί της γης και εν ουρανώ!!!