Για τους Χριστιανούς στην Βίβλο, το Ιερόν και Θείον Ευαγγέλιον, η κατάκτηση έχει διάφορες έννοιες, και με αυτές τις έννοιες γίνεται κατανοητή η διδασκαλία του Χριστού, για όποιον Χριστιανό, βεβαίως, ενδιαφέρεται να την κατανοήσει και να την εφαρμόσει στην προσωπική του καθημερινότητα, δηλαδή στην συμπεριφορά και τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του πρώτα, και κατόπιν απέναντι στους άλλους ανθρώπους, και γιατί όχι – για τους τολμηρούς – και απέναντι στον θεό, για όποιο άτομο ενδιαφέρεται και για αυτή την διάσταση της προσωπικής του ζωής.

Διότι η προσωπική μας ζωή δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο “προσωπική” όπως εμείς πολλές φορές εκλαμβάνουμε την δική μας σχέση με τον γύρω κόσμο, ο οποίος μάς παρακολουθεί με την άκρη – ή ακόμη και με το κέντρο στις περισσότερες στιγμές – του ματιού του, προκειμένου να μάς “βαθμολογήσει” ανάλογα με τις δικές του εκτιμήσεις για την προσωπική ζωή και τα ζητήματα που συνδέονται με αυτήν καθημερινά. Ο ένας παρακολουθεί τον άλλον άνθρωπο – με την καλή ή την αρνητική έννοια -, και κρίνει, δηλαδή μετράει τις πράξεις μας με τα δικά του μέτρα, και, εάν είναι ειλικρινής αποσιωπά τα βλεπόμενα. Εάν όμως δεν είναι ειλικρινής τότε γίνεται εκτιμητής των άλλων, αλλά με τις δικές του εκτιμήσεις για τα ζητήματα της προσωπικής ζωής.

Και για μεν την κρίση και την γνώμη των άλλων ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε ότι αυτό αποτελεί ματαιότητα χωρίς κανένα κέρδος για τον θεατή των πραγμάτων που συμβαίνουν στον άλλο άνθρωπο, κατακρίνοντας ουσιαστικά τον εαυτό του. Ωστόσο αυτό το μάθημα του Χριστού, πολύτιμο κατά τα άλλα, δεν μάς βοηθά στην δική μας καθημερινότητα, διότι αυτή είναι μόνο η πλευρά που αφορά τα έργα των άλλων, και όχι βέβαια τα δικά μας. Διότι τα έργα που κάνουν οι άλλοι αφορούν τους άλλους και κρίνονται από τον κριτή και όχι μόνο από τους ανθρώπους.

Και είναι φυσικά κατανοητό το κενό, για όποιο άτομο περιορίζει την κρίση του Δημιουργού στην άποψη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι, δηλαδή κρίνει εμάς με βάση όχι τις δικές μας πράξεις, δηλαδή αυτά που κάνουμε – ή λεμε – εμείς, αλλά με βάση τις πράξεις των άλλων και την γνώμη που έχουμε εμείς για τις ξένες πράξεις. Αυτό, για τους Χριστιανούς είναι μεγάλη παγίδα, αφού αποστρέφει το ενδιαφέρον από την δική μας πλευρά, και το στρέφει αποκλειστικά στην πλευρά των άλλων, των οποίων δεν γνωρίζουμε κατά κανόνα τίποτα άλλο εκτός από την πληροφόρηση που φτάνει σε μάς, εάν αυτή είναι πλήρης, είναι ορθή, και τα κριτήρια του μεταφορέα της πράξης του άλλου είναι υγιή.

Διότι, πολλές φορές – σχεδόν στην πλειονότητα – η αλήθεια δεν βρίσκεται στην είδηση που φτάνει σε εμάς, αλλά είναι εκ διαμέτρου αντίθετη ή προσομοιάζει, με αποτέλεσμα να κατακρίνουμε ή να επαινούμε πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζουμε στην πραγματικότητα την αλήθεια σε όλες τις διαστάσεις της. Και αυτό το φαινόμενο της καθημερινότητάς μάς αποτρέπει από το εκτιμούμε τον εαυτό μας με τις πράξεις του, απομακρύνοντας την έννοια της κατάκτησης, δηλαδή της κατανόησης του εαυτού μας και των στοιχείων που περιλαμβάνει ο δικός μας χαρακτήρας ή όπως αυτός εμφανίζεται προς τους έξω.

Η ενασχόληση με τις πράξεις των άλλων λέγεται κατάκριση, και αυτό δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί χρόνο και προσθέτει πίκρα στον εσωτερικό μας άνθρωπο. Η ενασχόληση με τον εαυτό μας και τις δικές μας πράξεις, φέρνει κέρδος και προοπτικές υπέρβασης των προσωπικών μας αδυναμιών. Αυτή είναι μια σπουδαία κατάκτηση η οποία αξίζει, και φέρνει αποτελέσματα στο μέλλον. 

Οι κατακτήσεις της γης και οι κατακτήσεις των επιγείων πραγμάτων και θεμάτων απασχολούν τους ηγέτες των χωρών του πλανήτη, πάνω στον οποίο περνάμε ολόκληρο τον επίγειο βίο μας. Και αυτές οι κατακτήσεις ορίζουν και καθορίζουν και τους κυβερνήτες, οι οποίοι με την σειρά τους παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητα όλων των υπηκόων τους.

Αυτή είναι η κλασσική οπτική της άσκησης εξουσιών πάνω στον πλανήτη, χωρίς να χρειάζεται να σχολιάσουμε τα υπέρ ή τα κατά κάθε κυβερνήτη κάθε κράτους. Διότι, καθένας έχει το κράτος και τους υπηκόους του, τους οποίους κρίνει, αλλά και ο ίδιος κρίνεται για τους χειρισμούς του στην διαχείριση της εξουσίας που του αναθέτουν ή εν πάσει περιπτώσει ασκεί ο κυβερνήτης. Και αυτός ο κυβερνήτης δεν είναι ένας, αλλά είναι πολλοί, αφού καθένα άτομο δεν έρχεται σε επαφή με τον κυβερνήτη, αλλά με την κυβέρνησή του και τα όργανα άσκησης της εξουσίας, που το κάθε όργανο έχει επωμιστεί να τηρεί. Αυτός είναι ο γενικός κανόνας, η γενική εικόνα της ανθρώπινης κοινωνίας σήμερα, αλλά σε γενικές γραμμές αυτή ήταν πάντοτε με μικρές ή μεγάλες ίσως αποκλίσεις.

Και αυτό αποδεικνύει την ισχύ της εξουσίας, η οποία παρά την δισαρμονία με τους υπηκόους της, συνεχίζει να υφίσταται ως γενική αρχή εξουσίας – τα πρόσωπα εναλλάσσονται στην άσκηση της εξουσίας, και όχι οι εξουσίες – και αυτή η εξουσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην ποιότητα της ζωής των ατόμων που είναι εξαρτημένα ή υπόκεινται στην συγκεκριμένη εξουσία. Και με βάση αυτή την κοινωνική εικόνα των ανθρωπίνων κοινωνιών, εύκολα γίνεται κατανοητή η διαφορά μεταξύ των ηγετών.

Διότι υπάρχουν ηγέτες που κρίνονται με καλό βαθμό, αλλά υπάρχουν και ηγέτες που κρίνονται με αρνητικό βαθμό, ανάλογα με το πόσο ωφελούνται οι υπήκοοι τους οποίους εξουσιάζει. Και αυτή είναι η αρχή, με την οποία οι άνθρωποι της πίστεως ασκούν τα καθημερινά τους κοινωνικά καθήκοντα, δηλαδή εντάσσονται μέσα στην κοινωνία στην οποία ζουν. Δηλαδή, κατανοούν τις διαφορές μεταξύ των κοινωνικών δεδομένων που είναι υποχρεωτικά, και μεταξύ των ατομικών δεδομένων, τα οποία είναι επιλογές του ατόμου και δεν επιβάλλονται έξωθεν.

Τα άτομα δηλαδή της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού, οι Χριστιανοί δηλαδή, δεν έχουν μόνο τον επίγειο άρχοντα στον οποίο κάνουν υπακοή εξ ανάγκης, αλλά έχουν και έναν άλλο άρχοντα, ο οποίος καθορίζει την επέκεινα του τάφου ζωή, αλλά παρεμβαίνει και στην ατομική καθημερινότητα, προκειμένου το άτομο να υπερβαίνει τα εμπόδια και να αυξάνεται στην δύναμη της πίστεως, μέσω της οποίας αυξάνεται και κατά την εσωτερική του δύναμη, δηλαδή δύναμη θέλησης και σοφίας, ώστε να υπερβαίνει και όχι να παραβαίνει τους επίγειους κανόνες, οι οποίοι – κατά κανόνα – περιορίζουν ή και εμποδίζουν την ελεύθερη επιλογή μεταξύ πολλών δεδομένων.

Αυτή είναι η βασική αρχή της διδασκαλίας του Χριστού. Όχι παράβαση των κοινωνικών αρχών που ορίζουν οι άρχοντες του κόσμου, αλλά αναζήτηση των αρχών που εξοπλίζουν το άτομο με ικανότητα διάκρισης και δύναμη υπέρβασης του ψεύδους και της απάτης, μέσω της αλήθειας και της αρετής. Οι άρχοντες του κόσμου τούτου μεταχειρίζονται αυτές τις μεθόδους, του ψεύδους και της επιθυμίας της απάτης. Ο άρχοντας Χριστός υποδεικνύει στο άτομο, και ενισχύει το άτομο, να κατανοεί το μακροχρόνιο συμφέρον του έναντι του προσωρινού και εφήμερου. Αυτή είναι η σπουδαία κατάκτηση για τον άνθρωπο της πίστεως.