Οι γαλαξίες ποτέ δεν ήταν χαμένοι. Βρίσκονται εκεί από την δημιουργία του κόσμου, είτε πριν από 8 χιλιάδες χρόνια, είτε πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι έγιναν τον 20ο ή πριν από μερικούς σιώνες. Διότι είναι γνωστοί ως παρουσία από την αρχαιότητα, οπότε και επινοήθηκαν τα “ζώδια” που απασχολούν και τους δικούς μας καιρούς.

Με λίγα λόγια, οι γαλαξίες και τα αστέρια στον ουρανό δεν έγιναν τώρα, στις μέρες μας, αλλά είναι αρχέγονα – με οποιαδήποτε χρονική έννοια θέλει κάποιος να τα δηλώσει – και μένουν εκεί μέχρι τις δικές μας μέρες που εμείς καταφέραμε να φτιάξουμε όργανα, προκειμένου να δούμε πιο καθαρά τον έναστρο ουρανό, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα περισσότερο από περιγραφή της αποκάλυψης και της δικής μας ανακάλυψης και εντοπισμό.

Τα όργανα και η διάθεση η δική μας ανακάλυψε τα αστέρια και τους γαλαξίες. Η αποκάλυψή τους όμως είναι μια βαθύτερη διαδικασία, η οποία απλώνεται σε βάθος πολλών αιώνων και πολλών αποκαλύψεων, διότι ο άνθρωπος ανακαλύπτει, αλλά κάποιος άλλος έχει φροντίσει να υπάρχουν εκεί μέχρι εμείς να τα ανακαλύψουμε. Και αυτή είναι η λογική των πραγμάτων.

Αγοράζεις εσύ σήμερα αυτοκίνητο, γιατί κάποιος άλλος πριν από σένα μερίμνησε να το κατασκευάσει, υποπτευόμενος τις μελλοντικές σου ανάγκες, και φρόντισε για την τιμή του να είναι προσιτή στο δικό σου βαλάντιο, και οργάνωσε όλα τα logistics, ώστε να είναι δυνατόν σήμερα εσύ να καλύψεις μια ανάγκη σου, την οποία εσύ την ανακάλυψες σήμερα, αλλά κάποιος ήξερε ότι εσύ κάποτε θα το έχεις ανάγκη, και μερίμνησε για όλες τις διαδικασίες και τις λεπτομέρειες, ώστε εσύ να περνάς καλύτερα.

Το προνοούντες τα καλά, είναι το βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Χριστού, και μάλιστα όχι μόνο για την κάλυψη των εποχιακών μας αναγκών – όλες μας οι ανάγκες πάνω στην γη είναι εποχιακές – αλλά και για τις μεγαλύτερης διάρκειας και αντοχής ανάγκες μας. Ο αέρας και το νερό, οι κανονικές και ανεκτές θερμοκρασίες, οι κύκλοι της φύσης με τις εποχές, και μυριάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες ανάγκες μας έχουν προβλεφθεί από τον δημιουργό πριν ακόμη την καταβολή του παρόντος κόσμου, αφού όλοι ξέρουμε ότι “του φρονίμου το παιδί, πριν πεινάσει μαγειρεύει”, δηλαδή μεριμά εκ των προτέρων – προνοεί – για οτιδήποτε ξέρει ότι θα χρειαστεί στο μέλλον, και αυτό είναι πράξη αγάπης και σύμπραξης, και όχι απάτης και εξαπάτησης από τον δημιουργό.

Το ότι εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στην τρεχάλα της ατομικής μας καθημερινότητας, δεν είναι πρόβλημα του δημιουργού, αλλά είναι δική μας άγνοια και δική μας παράλειψη, να αναζητήσουμε την ύπαρξη. Να αναζητήσουμε όσα υπάρχουν και αποκαλύπτονται, ενώ εμείς είμαστε ράθυμοι να τα ανακαλύψουμε. Οι γαλαξίες ήταν εκεί από καταβολής του κόσμου. Ο άνθρωπος δεν σήκωνε τα μάτια να τους δει και να τους εξερευνήσει.

Τώρα, χάρη στην μείωση της ραθυμίας μας, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε πράγματα πολύτιμα που υπάρχουν, αλλά εμείς τα αγνοούμε. Και αυτή ήταν η ουσία της διδασκαλίας του Χριστού. Χτυπήστε την πόρτα και η πόρτα θα ανοίξει. Όποιος επιμένει και αναζητά, πληρώνοντας το κόστος και επενδύει στην αξία της ανακάλυψής του, εξήγησε ο Χριστός, αυτός θα είναι ο τυχερός της παρέας. Οι γαλαξίες ήταν εκεί. Εμείς τους ανακαλύπτουμε σήμερα. 

Όταν η ανθρωπότητα σταμάτησε να ψάχνει και να έχει ερωτηματα και προβληματισμούς, τότε ήρθε σταδιακά η πτώση και η διάλυση. Διότι κορμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αναζήτηση του καλύτερου, με κατεύθυνση το τέλειο, το οποίο κανείς δεν το φτάνει, αλλά πορεύεται προς την τελειότητα, ξεχνώντας το παρελθόν. Όχι γιατί το παρελθόν ήταν κακό – πολλές φορές ήταν -, αλλά γιατί η παρούσα κάθε εποχή κατάσταση, απαιτούσε την εξιχνίαση του άγνωστου που μάς περιβάλλει, σε φυσικά και μεταφυσικά δεδομένα.

Διότι είναι γνωστό ότι ο κόσμος δεν περιορίζεται μόνο σε όσα αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά υπάρχουν και πράγματα – δυστυχώς πολύ περισσότερα – που εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε, ωστόσο είναι εκεί έξω, και περιμένουν την συνάντησή μας για να αφαιρέσουν ή να προσθέσουν σε οτιδήποτε έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα μετά τον 20ο αιώνα, όλοι ξέρουμε ότι όσα μέχρι σήμερα ξέραμε, είναι μόλις το ελάχιστο, σχεδόν πέντε τις εκατό. Δηλαδή αγνοούμε το ενενήντα πέντε, άρα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και η εξερεύνηση του άγνωστου και των ορίων του παραμένει πάντοτε στο τραπέζι για τους ενδιαφερομένους για την ζωή και το μέλλον, το ατομικό και το κοινωνικό, αλλά και το υπαρξιακό, για όποιο άτομο έχει τέτοιες ανησυχίες και ερωτήματα. Διότι ο θάνατος δεν είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, και κανείς δεν θέλει να πεθάνει, άρα, αναζητούμε τρόπους παράτασης της ζωής, και ώθηση του θανάτου προς τα πίσω, αυξάνοντας το προσδόκιμο, αλλά και την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.

Και αυτόν τον κανόνα των αναζητήσεων και των ερωτημάτων της ζωής ήρθε ο Χριστός να τον θέσει ως κέντρο της δικής του διδασκαλίας, τόσο ως προς την παρούσα επί γης σύντομη προσωπική παρουσία μας, όσο και ως προς τις προοπτικές του μέλλοντος. Κανέναν δεν έσπρωξε ο χριστός να τον ακολουθήσει. Ακόμη και αυτοί που τον ακολουθούσαν δεν ήταν σταθεροί γύρω του, και αυτό αποδείχθηκε όταν τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον σταυρό.

Ήταν δε τόσο σίγουρος για την αξία της διδασκαλίας του, ώστε δεν δίστασε σε κάποιες περιπτώσεις, να προκαλέσει και όσους από τους στενούς του μαθητές ήθελαν να αποχωρήσουν για οποιοδήποτε λόγο, κυρίως γιατί δεν καταλάβαιναν όσα τους έλεγε και τους εξηγούσε. Η αξία της διδασκαλίας του ήταν τόσο πολύτιμη, που δεν την χάρισε σε κανένα πρόσωπο που δεν είχε αυτό το ίδιο το πρόσωπο αποφασίσει να τον ακολουθήσει και να πληρώσει το κόστος των επιλογών του.

Διότι η διδασκαλία του, και αναφέρομαι στην υγιαίνουσα διδασκαλία και όχι στις – κατά τα άλλα – πολύτιμες ανθρώπινες διδασκαλίες και παραδόσεις, προσφέρει στροφή του ατόμου από την αδιαφορία στην αναζήτηση, από την γνώση στην παραδοχή της άγνοιας για να κατακτήσει την άγνωστη εκείνη την στιγμή γνώση, από την άμμο της ερήμου να υψώσει το βλέμμα του προς τον ουρανό, από όπου έρχονται οι ευλογίες και η αλήθεια της ζωής, από τα στενά και κακοποιημένα όρια της γης στα ανεξερεύνητα όρια του άγνωστου διαστήματος, από την μιζέρια στην αφθονία της χαράς και της εσωτερικής ειρήνης, και από την φτώχεια των αισθημάτων και των συναισθημάτων, στον ανεξιχνίαστο θησαυρό που βρίσκεται πέραν από τον φυσικό ουρανό, εκεί που οι δυνάμεις της γνώσης και της άγνοιας συγκρούονται, για να βγει ο κερδισμένος που αγάπησε και δεν μίσησε κανένα και για κανένα λόγο. 

Κατακτώντας κάτι, έχουμε εξουσία πάνω στην κατάκτηση και στο αντικείμενο, το οποίο αυτή περιλαμβάνει. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για αέρα, αλλά πρόκειται για τα εμπράγματα δικαιώματα, τα οποία και μπορεί το άτομο να τα ασκεί, κατά τον νόμο που ισχύει κάθε φορά, και για τον σκοπό που το άτομο αποφασίζει ως κατακτητής και κύριος.

Κανείς άλλος δεν έχει εξουσία πάνω στην κατάκτηση ενός άλλου, παρά μόνον εάν του αποσπάσει αυτή την κατάκτηση με άλλου είδους κατάκτηση, δηλαδή εάν την ενσωματώσει σε μια μεγαλύτερης έκτασης κατάκτηση, εντός της οποίας μεταφέρεται και το μικρότερο τμήμα που αποτελούσε νωρίτερα την μικρή κατάκτηση του προηγούμενου κατακτητή. Και αυτή είναι η πρακτική αλήθεια της ζωής. Κανείε δεν είναι απόλυτα κύριος πάνω σε κάτι, διότι μπορεί ένας ισχυρότερος να κατακτήσει την δική του κατάκτηση, και ο ίδιος να απολέσει την εξουσία επί της μικρής του κατακτήσεως.

Και αυτό είναι η πρακτική εικόνα της προσωπικής μας καθημερινότητας. Κατακτούμε κάτι προσωπικό με κόπο που μάς αποφέρει  κέρδος, αλλά πολλές φορές – συνήθως πάντα – έρχεται ο ισχυρότερος που ενσωματώνει την δική μας κατάκτηση μέσα στην δική του μεγαλύτερη αρμοδιότητα και εξουσία, και το άτομο χάνει τα δικαιώματα του κατακτητή, και αποβαίνει απλός διαχειριστής, αλλά υπό την εξουσία του μεγαλύτερου κατακτητή.

Το χωνευτήρι της ζωής δεν είναι ανέκδοτο, αλλά σκληρή πραγματικότητα, και καθένας που κατακτά κάτι πρέπει να ξέρει και να το προστατεύει από τον ισχυρότερο. Διαφορετικά, έχει την εντύπωση του κατακτητή, αλλά τελικά υπακούει στον ισχυρότερο, προσαρμόζοντας την δική του μικρή εξουσία, στα μέτρα και στην θέληση του ισχυρότερου. Και αυτά μπορεί να ακούγονται φιλοσοφικά, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της ζωής, και καθένας που θέλει να ζήσει ως κατακτητής, οφείλει να προστατεύει την κατάκτησή του από κάθε ισχυρό, διότι το άτομο ποτέ δεν είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται στον ισχυρότερο του κόσμου.

Και αυτή είναι η πρόβλεψη της διδασκαλίας του Χριστού. Κάθε κατάκτηση του ατόμου, πρέπει να εντάσσεται μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου σχεδιασμού εξουσίας, ώστε το άτομο να παρακρατεί την κυριότητα πάνω στην δική του μικρή κατάκτηση. Η αύξηση της δύναμης του μικρού κατακτητή είναι μονόδρομος. Διότι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πάντα εποφθαλμιά την περιουσία του μικρότερου και αδύνατου, και θέλει να την κατακτήσει ο ίδιος, προκειμένου να μεγαλώσει την δική του εξουσία. Και στο ζήτημα αυτό της εξουσίας επί των κατακτήσεων, ο αγώνας είναι μέχρι θανάτου, και το ξέρουμε καλά από τους ανταγωνιστές.

Ο Χριστός υπέδειξε τρόπους αποφυγής συγκρούσεων, αλλά και διατήρησης της εξουσίας. Διότι κανείς δεν εξουσιάζει κάτι εκτός από το σώμα του. Όλα τα λοιπά ανήκουν στην εξουσία του κράτους του κόσμου, και η δύναμη του κράτους είναι πάντα ισχυρότερη από την ατομική μας δύναμη. Η επίδειξη ισχύος του αδύναμου μπροστά στον ισχυρότερο είναι λόγος θανάτου και εξαφάνισης της εξουσίας του μικρού.

Η ταπεινότητα στις σκέψεις και τις αποφάσεις, αλλά και ο ταπεινός και ήσυχος τρόπος αύξησης της εξουσίας, είναι οι δύο παράγοντες αποφυγής συγκρούσεων, ενώ την ίδια ώρα το άτομο ενδυναμώνεται από την πίστη του στον ισχυρότερο πάντων. Στον Χριστό που έχει κάθε εξουσία στον ουρανό, αλλά και στην γη, όταν εμείς δεν κάνουμε δικά μας λάθη υπερηφάνειας. 

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος είναι κύριος πάνω στην γη και την διαφεντεύει όπως εκείνος, ο άνθρωπος δηλαδή, τον βολεύει. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε προχωρήσει και στην κυριότητα του ουρανού που είναι πάνω από τα κεφάλια μας, ωστόσο η κύρια δραστηριότητα – προς το παρόν – περιορίζεται στον φλοιό της γης.

Τα δέντρα και τα φυτά μάς ενοχλούν και θέλουμε να τα κόψουμε για εκμετάλλευση. Τις θάλασσες τις γεμίζουμε με τα απόβλητα, κολυμπώντας μετά μέσα σ’ αυτά. Τον αέρα που αναπνέουμε τον μολύνουμε με τα καύσιμα που χρησιμοποιούμε για τις ανάγκες μας. Γενικά, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι κυρίαρχος, ανεξάρτητα από τον τρόπο που αξιοποιεί αυτή του την ικανότητα και δικαιοδοσία.

Ωστόσο αυτό δεν είναι το παν. Διότι υπάρχουν μεν περιθώρια αυταρχισμού πάνω στην φύση, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να είναι και το μοναδικό θέμα στην κυριαρχία μας. Διότι κάθε ζημία στον φλοιό της γης, σημαίνει ότι πληγώνουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε. Και όσο αυτό δεν γίνεται συνείδηση, τόσο οδεύουμε προς την δική μας μεγαλύτερη ζημία, και κανείς άλλος δεν έχει ευθύνη στην αυτοκαταστροφή μας. Η εξουσία της οποία ασκούμε πάνω στην γη, είναι εξουσία επιβολής και όχι συνεργασίας. Καταδυνάστευσης και όχι συμβιβασμού. Και αυτό δεν είναι αποδεκτό από καμία συνείδηση λογικού ανθρώπου, παρά μόνο από πειραγμένα μυαλά.

Και αυτή η κατάσταση ήταν προβλεπόμενη από τον δημιουργό, που ήξερε ότι ο άνθρωπος δεν έχει όρια στην αυτοκαταστροφή του, προκειμένου να βγάλει το μίσος και το πονηρό που βρίσκεται μέσα του, και για τον λόγο αυτό προετοίμασε άλλον ουρανό, και άλλη γη, στην οποία επικρατεί Δικαιοσύνη, και ειρήνη και χαρά, και όχι αδικία, μάχες, και θλίψη, όπως συμβαίνει πάνω στην γη.

Και ο Χριστός άνοιξε ένα νέο δρόμο, τον δρόμο της πίστεως, όχι για να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τί γίνεται πάνω στην γη, αλλά για να έχουμε ελπίδα επιβίωσης και Ανάστασης. Και ο δρόμος αυτός βάφτηκε με αίμα αθώου, προκειμένου στην πορεία αυτή προς τον άλλο ουρανό, κανείς ανισόρροπος να μην έχει πρόσβαση. Η πύλη είναι στενή – ευτυχώς – και ο δρόμος έχει θλίψη – που την αποφεύγουν όλοι – και για τον λόγο αυτό η πορεία όσων θέλουν να περάσουν από τον δρόμο αυτό, είναι προστατευμένη από την δύναμη της Αναστάσεως.

Το μακρύ χέρι του ληστή και δολοφόνου Βαραβά, δεν μπορεί να διαπεράσει τον βαθύ ουρανό και την θάλασσα της αλήθειας. Τα βέλη του πονηρού τα πυρακτωμένα, πέφτουν μπροστά στην φλόγινη ρομφαία που φυλάσσει την θύρα της εισόδου στην οδό της ζωής. Τα σιωπηλά  χόρτα και τα δέντρα αποδεικνύουν ότι η ζωή που σχεδίασε ο δημιουργός δεν εξαρτάται από τα αεροπλάνα και τις βόμβες, αλλά από την απλότητα της εντολής της δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου.

Το οξυγόνο που αναπνέουμε δεν μας στοιχίζει τίποτα – προς το παρόν, όπως δεν στοιχίζει τίποτα και στον δημιουργό και στα υπακουα δημιουργήματά του, που παράγουν και προμηθεύουν το πιο πολύτιμο πράγμα της ζωής, δηλαδή το οξυγόνο και το νερό. Στην βάση αυτή έθεσε ο Χριστός την δική του διδασκαλία. Όχι στον θόρυβο της επίδειξης δύναμης και εξουσίας, αλλά στην αθόρυβη παραγωγή έργου δυνάμεως, αγάπης και σωφρονισμού. 

Η εικόνα της ανθρωπότητας, άρα και η προσωπική μας πλευρά, δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε, αλλά έχει και άλλες μη ορατές διαστάσεις, τις οποίες – κατά κανόνα – αγνοούμε ή τις παραβλέπουμε, ενώ τις βλέπουμε.

Αλλά αυτή η άγνοια ή η παράβλεψη σε κάτι που υπάρχει, δεν είναι και η καλύτερη επιλογή. Διότι από το άγνωστο προέρχεται το γνωστό, και όχι το αντίστροφο. Δηλαδή, η πηγή του γνωστού δεν είναι το γνωστό, αλλά το άγνωστο, το οποίο όταν εμφανιστεί και εξερευνηθεί, γίνεται γνωστό, αφού το γνωστό δεν έχει ανάγκη ανακάλυψης, αλλά μόνο κατανόησης και αξιοποίησης στην προσωπική μας ζωή. Άρα το άγνωστο είναι το προς εξερεύνηση, και όχι βέβαια το γνωστό, το οποίο έχει ήδη μπει με κάποιο τρόπο μέσα στην ζωή μας.

Και αυτή η παράμετρος, ότι δηλαδή το άγνωστο είναι το αντικείμενο της έρευνας για βελτίωση της ζωής μας, είναι η βάση της διδασκαλίας του Χριστού. Τα γνωστά, είπε ο Χριστός τα ξέρετε. Κινηθείτε να ανακαλύψετε το άγνωστο, διότι αυτό θα βελτιώσει την ζωή σας – ατομική και κοινωνική – και όχι η επανάληψη της ανακάλυψης των ήδη γνωστών.

Δεν έβαλε, δηλαδή, ο Χριστός τις προοπτικές της ζωής στην επανάληψη των γνωστών, αλλά στην κατανόηση των ήδη γνωστών, προκειμένου να προχωρήσει το άτομο σε εξερεύνηση του άγνωστου, μέσα από το οποίο θα αντλήσει τον δικό του  θησαυρό για την βελτίωση της προσωπικής του ζωής. Τα γνωστά γίνονται αντικείμενο πόθου από πολλούς. Για τα άγνωστα δεν ενδιαφέρονται πολλοί άνθρωποι, ή μάλλον ενδιαφέρονται ελάχιστοι, και αυτοί χαμένοι μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

Διότι ο ερευνητής και εξερευνητής έχει ανάγκη ησυχίας και απομόνωσης, προκειμένου να κάνει την ερευνητική δουλειά του με αποτέλεσμα, αφού ο θόρυβος και η δημοσιότητα δεν προσφέρουν, αλλά αφαιρούν δυνάμεις από τον εξερευνητή. Και ο Χριστός εξήγησε ότι όταν θέλεις να μάθεις, και να πάρεις απάντηση στα ερωτήματα και τις ελλείψεις σου, μην φωνάζεις στον κόσμο, αλλά κλείσε την πόρτα πίσω σου, και άνοιξε την επιθυμία της καρδιάς σου στον θεό, που είναι παντού και ακούει και παρακολουθεί τα πάντα. Εκείνος ακούει και βλέπει. Εσύ και εγώ – συνήθως – ούτε βλέπουμε, ούτε ακούμε, και ελάχιστα καταλαβαίνουμε, τουλάχιστον σωστά.

Οι αναζητήσεις, εξήγησε ο Χριστός, δεν γίνονται δημόσια για να μάς βλέπει και να μάς σχολιάζει ο κόσμος γύρω μας, αλλά γίνονται στο εσωτερικό του σώματός μας, στις σκέψεις και στα συναισθήματα, εκεί στον εσωτερικό μας άνθρωπο, ο οποίος έχει και την ευθύνη για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν μετά τις επιλογές και αποφάσεις μας. Η κοινωνία γενικά παρακολουθεί και περιμένει το μάννα εξ ουρανού. Λίγοι αναζητούν λύσεις στα επερχόμενα και όχι στείρες επαναλήψεις του παρελθόντος.

Και αυτή είναι η κατεύθυνση που άφησε ως παρακαταθήκη ο Χριστός από τον ουρανό για την καθημερινότητα του ατόμου επί της γης. Μελετήστε τα φυτά και τα δέντρα, πώς αυξάνονται, με τι εσωτερικές τους λειτουργίες αθόρυβα, και πάρτε παράδειγμα για την προσωπική σας αναζήτηση. Η κοινωνία περιμένει, αλλά δεν ενδιαφέρεται να ψάξει για να ανακαλύψει. Ψάχνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ζωή και αγαπούν τον άνθρωπο. Οι υπόλοιποι περνούν καλά μέσα  στην άγνοιά τους.