Η αρχαία ρήση ότι ο άνθρωπος θέλει ψωμί και θέαμα, δηλαδή τροφή και εξωτερική παρατήρηση, αποτελεί σήμερα την καθημερινότητα του ατόμου. Αυτές οι δύο ανάγκες ικανοποιούν το άτομο σε πρώτη φάση. Διότι, ενώ το άτομο έχει και άλλες ανάγκες, αυτές οι δύο είναι οι πλέον διαδεδομένες, αφού ικανοποιούν μεγάλο τμήμα της σωματικής και ψυχικής μας ανάγκης μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Η τροφή καλύπτει την ανάγκη του σώματος, το θέαμα καλύπτει την ανάγκη της ψυχής.

Αυτός είναι και ο λόγος της σημερινής εικόνας του κόσμου. Το άτομο αγωνίζεται – με οποιαδήποτε έννοια – για την τροφή προς συντήρηση, και το θέαμα, για να αισθάνεται ελεύθερο από τα περιοριστικά δεσμά του σώματος. Και αυτή ακριβώς η διάκριση μεταξύ αναγκών του φυσικού μας σώματος και του ψυχικού μας κόσμου δηλώνει και την φύση του ατόμου. Κάθε άτομο έχει ανάγκη τροφής για το σώμα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει και χωρίς την ελευθερία της ψυχής του, η οποία βρίσκεται μέσα στο σώμα του και θέλει και αυτή την δική της τροφή για διατήρηση και επιβίωση.

Το θέαμα, αυτό, δηλαδή, που προσφέρει η όραση, παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά μας και στον τρόπο αντιμετώπισης του γύρω κόσμου, μέσα στον οποίο όλοι βιώνουμε την προσωπική μας καθημερινότητα. Την ανάγκη της τροφής δεν χρειάζεται να μάς την διδάξει κάποιος, γιατί το σώμα ειδοποιεί. Την ψυχική όμως ανάγκη, κάποιος χρειάζεται να μάς την επισημάνει, όχι ως επείγουσα, αλλά ως υπάρχουσα ανάγκη του εσωτερικού μας κόσμου. Διότι το άτομο δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά είναι – κυρίως – αυτό που υφίσταται μέσα του, διότι από αυτό, το εσωτερικό μας περιεχόμενο, είναι εξαρτημένες όλες μας οι σκέψεις, εκτιμήσεις, προτιμήσεις, επιλογές και αποφάσεις της ατομικής μας καθημερινότητας.

Και αυτό δηλώνει την αξία, αλλά και την σημασία αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας. Καλή και αναγκαία η εξωτερική μας εμφάνιση. Απαραίτητη όμως και η εσωτερική μας αρτιότητα. Διότι η επαφή με τον κόσμο, ανεξάρτητα από αριθμούς και θέση, επηρεάζεται και επηρεάζει με την προσφορά του εσωτερικού μας ανθρώπου, και όχι μόνο με την φυσική του παρουσία. Τα λόγια, οι σκέψεις, ο τρόπος, είναι – κατά κανόνα – αυτά που επηρεάζουν τους γύρω μας και δίνουν νόημα στην επαφή μας με τον κόσμο.

Στο τέλος όλοι διακρίνουμε ότι σε μια επιτυχία ή αποτυχία της καθημερινής μας ζωής, το μικρότερο ρόλο έπαιξε η εξωτερική μας εμφάνιση και τον μεγαλύτερο η εσωτερική μας επάρκεια και ικανότητα. Το θέαμα έπαιξε τον περιορισμένο ρόλο του. Ο άρτος στήριξε την μέγιστη αξία. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι ένας κρίσιμος παράγοντας: η τροφή και όχι μόνο το θέαμα. Η τροφή φέρνει την δύναμη στο φυσικό μας σώμα. Και η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου επιτελεί αυτό ακριβώς το έργο. Φέρνει δύναμη στον εσωτερικό μας άνθρωπο, στις σκέψεις και τον λόγο του, στοιχεία που επηρεάζουν και ενεργοποιούν τον κόσμο γύρω μας.

Ο Χριστός δεν παράβλεψε το θέαμα, αλλά έδωσε βαρύτητα στον λόγο και στην τροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου. Από τον έσω άνθρωπο της καρδιάς βγαίνουν τα μαργαριτάρια και οι ανούσιες σκέψεις και προτάσεις, που δεν προσθέτουν – κατά κανόνα – αλλά αφαιρούν από το απόθεμα που κάθε άτομο διαθέτει πάνω στον περιορισμένο χρόνο που παροικεί πάνω στην γη. 

Συνήθως λέμε ότι τα μηνύματα έρχονται βροχή στο κινητό μας, προκειμένου να δηλώσουμε την πληθώρα των μηνυμάτων που φτάνουν στην προσωπική μας συσκευή. Δηλαδή, όπως η βροχή δεν μπορεί να μετρηθεί με τις σταγόνες που πέφτουν, έτσι και τα μηνύματα δεν μπορούν, πολλές φορές, να μετρηθούν με αριθμούς. Όχι γιατί δεν μπορούν να μετρηθούν πραγματικά, αλλά γιατί ο όγκος των αριθμών θα είναι τεράστιος, και αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι οι αριθμοί, αλλά η ποσότητα της βροχής που θα φέρει καλά αποτελέσματα οπουδήποτε πέσει.

Και αυτή η λογική της καταμέτρησης των μηνυμάτων φέρνει στον εσωτερικό μας κόσμο, ένα πλήθος πληροφοριών, και το άτομο καλείται να τις επεξεργαστεί και να αντιδράσει ανάλογα κατά περίπτωση, σύμφωνα με το δικό του συμφέρον. Δεν είναι, δηλαδή, όλα τα μηνύματα σημαντικά για το άτομο που τα παραλαμβάνει, αλλά σε κάθε περίπτωση όλα πρέπει να τα διαβάσει, να τα επεξεργαστεί στοιχειωδώς, και να αντιδράσει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά και τις ανάγκες του.

Άρα, το θέμα δεν είναι μόνο ο αποστολέας ενός μηνύματος, αλλά και ο αποδέκτης, ο οποίος και πρέπει να μπει στον κόπο να τα δει και να τα επεξεργαστεί ανάλογα. Και αυτό φέρνει το άτομο στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος. Διότι ο αποστολέας μπορεί να είναι άγνωστος, σε κάθε περίπτωση όμως ο παραλήπτης δεν είναι άγνωστος, αφού για να φτάσει το μήνυμα στην δική του συσκευή, κάποιος πρέπει να ήξερε τον αριθμό και τα ενδιαφέροντα του συγκεκριμένου ατόμου, ώστε να του στείλει το συγκεκριμένο μήνυμα.

Και ενώ ο αποδέκτης ήταν μέχρι την παραλαβή ήσυχος και ανυποψίαστος, ξαφνικά έρχεται από το κινητό του τηλέφωνο ένας ήχος – ειδοποίηση, ότι έχεις ένα μήνυμα! Τότε το άτομο παραλήπτης μπαίνει στην διαδικασία της επαφής με τον αποστολέα του μηνύματος, άσχετα εάν θα ενεργήσει και θα ανταποκριθεί, ή θα το αγνοήσει και θα το απορρίψει, είτε στην πραγματικότητα, είτε στην εγκατάλειψη. Ωστόσο, κάθε ενέργεια ή μη ενέργεια του παραλήπτη αντανακλά την θέλησή του σε σχέση με το μήνυμα που έλαβε στο δικό του κινητό τηλέφωνο.

Άρα, δεν υπάρχουν μηνύματα “άγνωστα”, αλλά υπάρχουν άγνωστες αντιδράσεις από τον παραλήπτη, και αυτό συνδέει αυτόματα με θετικό ή αρνητικό τρόπο τον παραλήπτη με τον αποστολέα. Και αυτή η καθημερινή μας εμπειρία έρχεται να επιβεβαιώσει την διδασκαλία του Χριστού ως ένα μήνυμα που φτάνει στην δική μας συνείδηση, εκεί δηλαδή που γίνεται η επεξεργασία όλων των πληροφοριών που φτάνουν σε ένα ζωντανό άτομο, στον εσωτερικό του κόσμο.

Τα μηνύματα που φτάνουν εκεί, στην συνείδηση του ατόμου, έχουν αποστολέα και παραλήπτη, άσχετα από τον τρόπο, τον χρόνο, και τον τόπο που έγινε η αποστολή και η παραλαβή των μηνυμάτων. Και το άτομο αντιδρά κατά την ανάγκη και τα προσωπικά του ενδιαφέροντα. Η ανταπόκριση του ατόμου, άσχετα εάν είναι θετική ή αρνητική ή αδιάφορη, αποδεικνύει τον βαθμό του ενδιαφέροντος σε σχέση με τον αποστολέα του μηνύματος και το περιεχόμενο που περιέχει το μήνυμα.

Τα μηνύματα της προοπτικής της  ζωής φτάνουν στην “κινητή μας συνείδηση” όπως φτάνουν στο κινητό μας τηλέφωνο τα δεκάδες μηνύματα καθημερινά. Το άτομο αποφασίζει εάν θα ανταποκριθεί ή θα διαγράψει το μήνυμα. Ευτυχώς που ο αποστολέας δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει την αποστολή του ίδιου μηνύματος πολλάκις και πολυτρόπως σε κάθε άνθρωπο που διαθέτει ανοιχτές τις κεραίες της δικής του συνείδησης. 

Οι εξωτερικές αλλοιώσεις είναι εύκολα αντιληπτές, και εύκολα διαχειρίσιμες. Οι εσωτερικές όμως, ούτε εύκολα αντιληπτές, ούτε εύκολα διαχειρίσιμες είναι, αλλά απαιτούν ειδική προσοχή, προκειμένου να μην περάσει η αλλοίωση στο δικό μας το σώμα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υγεία μας. Και, κατά την γνώμη μου, αυτό είναι κρίσιμο θέμα: ο εντοπισμός των εσωτερικών αλλοιώσεων, που δεν συνδέονται πάντα και με τις εξωτερικές.

Διότι μπορεί εξωτερικά να μην βλέπουμε τίποτα επιλήψιμο, όμως το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στο μη ορατό τμήμα του θέματος που μας απασχολεί, άρα απαιτείται έρευνα, εξερεύνηση του περιεχομένου, και όχι μόνο επιδερμική παρατήρηση. Και για μεν τις τροφές το θέμα είναι απλό, καθώς δοκιμάζουμε το περιεχόμενο στην καθημερινή μας πρακτική. Όταν όμως ερχόμαστε στα θέματα του εσωτερικού μας ανθρώπου, των σκέψεων, των συλλογισμών, των επιλογών και των αποφάσεων, εκεί ο χώρος δεν είναι εύκολα προσβάσιμος, και το περιεχόμενο δεν είναι ορατό με τα φυσικά μας μάτια, άρα απαιτείται άλλου είδους διαδικασία για τον εντοπισμό των αλλοιώσεων στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας, οι οποίες μπορεί να προέρχονται από έμπιστη πηγή, αλλά ακόμη και  η πηγή να κάνει λάθος, και να χρειάζεται να προσέχουμε ακόμη περισσότερο.

Η δοκιμασία και η δοκιμές είναι το μέτρο με το οποίο εξασφαλίζουμε τις λιγότερες πιθανότητες λαθών και αλλοιώσεων, όταν πρόκειται για θέματα που δεν είναι ορατά με τα φυσικά μας μάτια. Εκεί, στον αθέατο κόσμο των πληροφοριών και γνώσεων απαιτείται έλεγχος με βάση όχι μια απλή ματιά και μια απλή αποδοχή ή απόρριψη, αλλά με βάση εμπεριστατωμένη άποψη, η οποία να στηρίζεται στην αλήθεια των πραγμάτων και όχι σε ότι καθένας μπορεί να σερβίρει για προσωπικό του όφελος. Και η πείρα της ζωής έχει αποδείξει ότι εδώ και εκατομμύρια χρόνια η μέθοδος της μεθοδίας του διαβόλου, εκείνου δηλαδή που υποβάλλει πονηρές και μη αληθινές προτάσεις, έχει φέρει μεγάλα αποτελέσματα, όπως αυτά περιγράφονται στο Ευαγγέλιο και στην συνολική αλήθεια της Βίβλου.

Η Χρήση της εξαπάτησης με το ωραίο φαινόμενο αλλά με το πονηρό περιεχόμενο, είναι ο κλασσικός τρόπος με τον οποίο όλοι πέφτουμε στην παγίδα των μη ορατών αλλοιώσεων της αλήθειας, τις οποίες όμως τις οικειοποιούμαστε ως αληθινές, ενώ στην πραγματικότητα περιέχουν αλλοιωμένα στοιχεία, τα οποία δηλητηριάζουν τον εσωτερικό μας κόσμο των σκέψεων και των υπολογισμών, οπότε και φθείρουν τις πεποιθήσεις μας για την αλήθεια, σπέρνοντας την αμφιβολία για την πραγματική αλήθεια.

Όμως όλοι ξέρουμε ότι μόνο η αλήθεια ελευθερώνει, ενώ το ψέμα και η απάτη οδηγούν το άτομο σε βαθύτερες αλλοιώσεις και μολύνσεις, οι οποίες δεν λειτουργούν πλέον στο φυσικό μας σώμα,  όπως συμβαίνει με τα τρόφιμα, αλλά επηρεάζουν και την συνείδησή μας δημιουργώντας σύγχυση ως προς την ορθότητα των απόψεών μας για την αλήθεια.

Η υποκρισία που εξήγησε ο Χριστός στην διδασκαλία του, δεν ήταν μόνο τότε κοινό φαινόμενο, αλλά συνεχίζει και σήμερα και θα συνεχίζει πάντα να επηρεάζει τις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων, οι οποίοι προσέρχονται με ειλικρίνεια στην πίστη του Χριστού, αλλά πολλές φορές πέφτουμε θύματα εξαπάτησης, που οδηγούν τα σώματα, τις περιουσίες, και την συνείδησή μας σε μη ορατούς σκοτεινούς χώρους της επίγειας αβύσσου. 

Τα όρια της ζωής μας τοποθετούνται από εμάς σταδιακά, καθώς κτίζουμε την ζωή μας καθημερινά. Κάθε μέρα προσθέτουμε – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να προσθέσουμε – ένα μικρό τμήμα της περιοχής που βρίσκεται κοντά μας, ώστε να μεγαλώσει ο χώρος της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Διότι αυτά που ήδη έχουμε, δεν απαιτείται να τα κατακτήσουμε, αλλά να τα γνωρίσουμε. Οτιδήποτε όμως είναι έξω από τα προσωπικά μας όρια, πασχίζουμε να το κατακτήσουμε και να το θέσουμε στην δική μας εξουσία της καθημερινής – και όχι μόνο – ζωής.

Με λίγα λόγια, όλοι πασχίζουμε να γνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε, και από την άλλη προσπαθούμε να επεκτείνουμε τους ορίζοντές μας σε κάτι που δεν βρίσκεται σήμερα εντός των ορίων της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι το κίνητρο, για μια δράση ζωής. Διότι κανείς ζωντανός άνθρωπος δεν θέλει να διακόψει την πορεία των κατακτησεων του, αφού χωρίς κατάκτηση περιοχών πέραν των ήδη κατεκτημένων το άτομο χάνει το ενδιαφέρον του για την ζωή, και ουσιαστικά έχει ήδη παραιτηθεί από την ενεργή δράση.

Συνεπώς, η προσπάθειά μας καθημερινά δεν είναι τίποτα άλλο από προσπάθεια υπέρβασης των υφιστάμενων ορίων, άσχετα με το αντικείμενο που μάς απασχολεί στην καθημερινότητα. Διότι ζωή δεν είναι μόνο το επάγγελμά μας, αλλά είναι και οι προοπτικές του μέλλοντος, αφού μόνο αυτές οι προοπτικές δίνουν ελπίδα, και θέτουν σε δράση τον φυσικό, αλλά και τον ψυχικό μας κόσμο. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο είναι το κίνητρο της προσωπικής μας ζωής, και δεν είναι μόνο η ικανοποίηση για το σήμερα, αφού αυτό το έχουμε ήδη στην διάθεσή μας, και δεν απαιτεί άλλη δράση για να το κατακτήσουμε και να το εντάξουμε μέσα στον “χώρο” ευθύνης μας.

Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας καθημερινότητας επιβεβαιώνει ότι, τα όρια της ζωής μας είναι δυνητικά μετακινήσιμα, δηλαδή έχουν περιθώρια να ανοίξουν περισσότερο τον χώρο της προσωπικής μας καθημερινότητας. Μάλιστα στην δική μας εποχή των διαστημικών εξερευνήσεων, ο “χώρος” της προσωπικής μας ζωής φαντάζει πολύ μικρός και περιορισμένος, με αποτέλεσμα να αναζητούμε περισσότερο “χώρο” – και όχι φως ! – όπως θα περίμενε κάποιος πιο λογικός.

Δηλαδή επιζητούμε να επεκτείνουμε τα φυσικά μας όρια, εκείνα, δηλαδή που  δημιουργούν τον “έσω των ορίων” φυσικό μας χώρο των πέντε αισθήσεων, και όχι τον “έσω χώρο” του ψυχικού μας εσωτερικού ανθρώπου, δηλαδή των σκέψεων, των προβληματισμών και των αναζητήσεων των ορίων της ζωής, η οποία προφανώς δεν περιορίζεται μόνο στον “χώρο” των πέντε αισθήσεων, αλλά αναζητά χώρο και εκτός αυτών των ορίων.

Και ο Χριστός αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει. Μην μένετε μόνον στα όρια των πέντε αισθήσεων, υπογραμμίζω το “ΜΟΝΟ”, διότι διαθέτετε και άλλα όργανα, για να επεκτείνετε τις αναζητήσεις εκτός του φυσικού κόσμου των πέντε σιαθήσεων. Έχετε μέσα σας και το πνεύμα, το οποίο διαθέτει άπειρες διαστάσεις αναζητήσεων και επεκτάσεων. Και αυτό το πνεύμα θα σάς οδηγήσει σε μεγαλύτερους χώρους, σε χώρους που διαθέτουν άλλα μέτρα και άλλες διαστάσεις μήκους, πλάτους, ύψους και βάθους, εκεί που κρύβεται η ελευθερία από τους περιορισμούς των καθημερινών σας ορίων. Σε αυτά τα όρια, σε αυτό το πνεύμα να επενδύσετε χώρο και χρόνο, γιατί αυτό θα φέρει την ικανοποίηση, αλλά και την ελπίδα για περισσότερη ζωή.