Οι αλλαγές στην επικοινωνία του 21ου αιώνα είναι πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ποτέ στο παρελθόν ο ένας άνθρωπος δεν ήταν τόσο κοντά επικοινωνιακά με τον άλλον, όσο είναι σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός. Τώρα κάθε στιγμή ανταλλάσσουμε μηνύματα μεταξύ μας σε βαθμό ανυποψίαστο για αμέτρητα θέματα, χωρίς αυτό να εμποδίζει και την προσωπική μας ζωή. Αντίθετα, την διευκολύνει σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις.

Η σπουδαιότητα όμως δεν βρίσκεται μόνο στην ευκολία της επικοινωνίας, αλλά και στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου που αυτή η επικοινωνία περιλαμβάνει, διότι δεν χρησιμοποιούμε πλέον χαρτί και μολύβι, ούτε περιστέρια και ταχυδρόμους, όπως κάναμε στο παρελθόν. Τώρα μέσω της τεχνολογίας μπορούμε να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με αμέτρητους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανά πάσα ώρα και στιγμή, και αυτό είναι μια επανάσταση στην επικοινωνία των ανθρώπων, με ότι αυτή συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής μας.

Και αυτή η επικοινωνιακή ευκολία φέρνει το άτομο σε μια νέα πραγματικότητα, την οποία καλείται να διαχειριστεί προς το συμφέρον του. Διότι, δεν είναι μόνο τα θετικά από μια ευκολία επικοινωνίας, αλλά είναι και τα αρνητικά, τα οποία καλούμαστε να τα διαχειριστούμε κάθε στιγμή. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν σε μάς, δεν είναι μόνο για την απλή καθημερινότητα, αλλά υπάρχουν και μηνύματα που επηρεάζουν και το μέλλον μας, και αυτό είναι κρίσιμο σημείο.

Τα καθημερινά είναι σπουδαία και αναγκαία. Το μέλλον όμως έχει μεγαλύτερη αξία, όταν το προβλέπουμε, και δεν θέλουμε να το καθορίζουν άλλοι, ενώ θα μπορούσαμε εμείς να το προβλέψουμε –  κατά τα μέτρα και την δύναμή μας – και όχι κάποιοι άλλοι. Πολλά μηνύματα δεν αφορούν μόνο το σήμερα, αλλά μάς δεσμεύουν και για το μέλλον, το οποίο κανείς ακόμη δεν το γνωρίζει. Διότι η δέσμευση μπορεί να είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά αυτό είναι εύκολα κατανοητό και μπορούμε να το αποφεύγουμε. Εκείνο που δεν είναι πολλές φορές αντιληπτό βρίσκεται στις δεσμεύσεις του εαυτού μας σε πράγματα που δεν θα θέλαμε να δεσμευτούμε, διότι μπορεί να αποτελέσουν παγίδα για το προσωπικό μας μέλλον.

Διότι το μέλλον είναι άγνωστο σε βάθος χρόνου, και αυτή η άγνοια γίνεται παγίδα εις βάρος της συνειδήσεώς μας. Κάθε τι που επιφέρει μακροχρόνια εξάρτηση στο άτομο, απαιτεί μεγάλη προσοχή στις επιλογές του. Διότι το χαλασμένο μήλο το πετάς και τελείωσε. Τον σύντροφο δεν μπορείς να το πετάξεις, διότι θα υποφέρεις. Και μπορεί τον σύντροφο να τον απομακρύνεις, αλλά οτιδήποτε είναι κολλημένο μέσα στην συνείδησή σου, αυτό δεν μπορείς να το αποβάλλεις, διότι είναι ταυτισμένο με την προσωπικότητά σου.

Άρα, τα μεν μηνύματα που αφορούν την απλή καθημερινότητα μπορούμε να τα ελέγξουμε και να τα διαχειριζόμαστε. Όσα όμως μηνύματα επηρεάζουν την συνείδησή μας, απαιτούν βαθύτερη έρευνα και εξέταση, διότι τα αποτελέσματα της παρουσίας τους μέσα στην συνείδησή μας θα φανούν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότε θα είναι αργά, γιατί θα έχουν φέρει τους αρνητικούς καρπούς στην προσωπική μας ζωή, χωρίς δυνατότητα αποδέσμευσης από τις αρνητικές συνέπειες. Ο Χριστός εξήγησε ότι το άτομο πρέπει να προσέχει τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή του. Οι τροφές του σώματος σύντομα αποβάλλονται. Η τροφή της συνειδήσεως ποτέ δεν αποβάλλεται, αλλά εγκαθίσταταιι μόνιμα μέσα μας και παράγει τους προβλεπόμενους από την φύση τους καρπούς.

Οι περιοχές ανάμεσα στα όρια απαιτούν εξιχνίαση, εξερεύνηση, γνώση, κατάκτηση, διαχείριση, διότι αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν τα όρια: να ορίζουν περιοχές, πάνω στις οποίες κάποιος έχει εξουσία διαχείρισης των όσων στοιχείων περιλαμβάνονται στην περιοχή αυτή ανάμεσα στα όρια.

Τα όρια, δηλαδή, καθορίζουν μία περιοχή θεμάτων, τα οποία μπορεί να είναι και ανομοιογενή, και όχι μόνο ταυτόσημα ή ενός μόνο ενδιαφέροντος. Μέσα στα όρια μπορεί να υπάρχουν πολλά περισσότερα από ένα θέμα, και αυτό αποτελεί θέμα εξιχνίασης από τον ενδιαφερόμενο, ο οποίος έχει και την εξουσία να εξιχνιάσει, να εξερευνήσει, να κατανοήσει και να διαχειριστεί το περιεχόμενο που περικλείεται εντός αυτών των ορίων.

Ωστόσο, αυτό αφορά μόνο οτιδήποτε περιλαμβάνεται εντός των συγκεκριμένων ορίων. Διότι, τα όρια – ξέρουμε καλά σήμερα τον 21ο αιώνα – δεν είναι δυνατόν να καθοριστούν με ακρίβεια, αλλά τα όρια ποικίλλουν ανάλογα με το θέμα, και – για τους δικούς μας καιρούς της παγκοσμιοποίησης – τα όρια διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Διότι, για παράδειγμα, το internet που επιτρέπει την επικοινωνία, δεν ταυτίζεται με τα κρατικά όρια, όπως συμβαίνει με την ξηρά και την θάλασσα, αλλά υπερβαίνει αυτά τα όρια, έχοντας δικούς του κανόνες και δικά του όρια – τα οικονομικά – στα οποία δεν υπάρχει ακόμη κανένα όριο μεταξύ των κρατών της γης.

Και αυτό είναι ένα μόνο δείγμα των υπερβάσεων των κοινώς εννοουμένων ορίων, διότι εμείς ταυτίζουμε την έννοια με τα όρια πάνω στην ξηρά, την θάλασσα ή και τον αέρα. Άρα, υπάρχουν περιοχές θεμάτων που δεν ταυτίζονται με τα φυσικά όρια, αλλά κινούνται σε άλλα επίπεδα πρακτικής καθημερινότητας, όπως είναι η γνώση και χιλιάδες άλλα θέματα που ενώ τα γνωρίζουμε, αποδεχόμαστε τα όρια που κάποιος επιβάλλει ή διαχειρίζεται.

Ωστόσο, η ελευθερία είναι παγκόσμιο αγαθό, και είναι το αγαθό που όλοι εκτιμούμε ως ύψιστο μέσα στην επί γης παρουσία μας, διότι ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος μεν να εργάζεται και να κοπιάζει, αλλά όχι να είναι και δούλος στον διπλανό του. Και αυτό δεν χρειάζεται να το μάθει κάποιος στο σχολείο, γιατί είναι μέσα στην φύση μας, και όλοι αποφεύγουμε να γίνουμε δούλοι στον οποιονδήποτε και για οτιδήποτε, διότι αυτό ενοχλεί και αντίκειται στην προσωπική μας συνείδηση.

Και αυτή ακριβώς η αλήθεια της ελευθερίας, οδηγεί το άτομο σε αναζήτηση λύσης από τα τυχόν δεσμά που τον παρακρατούν παρά την θέλησή του στην δουλεία έναντι ανθρώπων. Τα όρια της δουλείας και της ελευθερίας είναι ταυτισμένα με την συνείδηση του ανθρώπου και όχι μόνο με την ισχύ των πυροβόλων όπλων. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι δούλος μέσα σε ένα ελεύθερο κράτος, όχι γιατί το κράτος του στερεί την ελευθερία του, αλλά γιατί δεν “ακούει” την φωνή της συνειδήσεως, και γίνεται δούλος των λανθασμένων επιλογών στην προσωπική του καθημερινότητα.

Ο Χριστός εξήγησε δια μακρών ότι όποιος κάνει λαθη τα πληρώνει εδώ και τώρα, και αυτό του στερεί το προσωπικό του μέλλον και όχι η τιμωρία του θεού. Τα λάθη δεν είναι μόνο αυτά που – κατά κανόνα – καθορίζουν τις αρνητικές συνέπειες στην ζωή μας, αλλά είναι και τα αποτυπώματα που αφήνουν αυτά τα λάθη μέσα στην ατομική μας συνείδηση. Αυτά τα αποτυπώματα καθορίζουν και τα όρια της ελευθερίας μας, και όλοι θα θέλαμε να τα αποφύγουμε στο μέλλον, έχοντας μάθει να μην κάνουμε πλέον τόσα λάθη, όσα κάναμε στο παρελθόν. 

Όταν η αλλοίωση σε ένα τρόφιμο είναι μόνο επιφανειακή, τότε έχουμε τον τρόπο να απαλλάξουμε το τρόφιμο από την αλλοίωση, όπως κάνουμε για παράδειγμα σε ένα φρούτο, το οποίο το καθαρίζουμε και χρησιμοποιούμε το υπόλοιπο. Αυτό όμως συμβαίνει μόνο στην επιφανειακή αλλοίωση. Διότι, εάν έχει επέλθει αλλοίωση σε βαθύτερα στρώματα, τότε υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης, και μάλιστα μέχρι θανάτου, εάν το τρόφιμο ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Άρα οι αλλοιώσεις δεν είναι όλες του ιδίου χαρακτήρα, αλλά έχουν διαβαθμίσεις ανάλογα με τον βαθμό αλλοίωσης, αλλά και τον βαθμό επίδρασης στην υγεία του ατόμου που θα το καταναλώσει. Ωστόσο, αυτό είναι εύκολα διαχειρίσιμο όταν πρόκειται για τις τροφές, γιατί όλα φαίνονται, είναι ορατά με το μάτι, οπότε και λαμβάνουμε τα μέτρα μας για να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις.

Όταν όμως πρόκειται για μη ορατές αλλοιώσεις, δηλαδή δεν τις βλέπουμε με το μάτι μας, εκεί τα πράγματα μπαίνουν σε δύσκολο δρόμο, διότι από την μια απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή για τον εντοπισμό, και από την άλλη οι συνέπειες θα είναι και πιο οδυνηρές, σε περίπτωση που απαιτηθεί να στερηθούμε το προϊόν που έχουμε ήδη αγοράσει, και έχουμε διαθέσει τις οικονομικές μας δυνάμεις. Και αυτό το τελευταίο, ότι δηλαδή μπορεί να στερηθούμε το προϊόν που έχουμε αγοράσει, αυτή η αλήθεια “τυφλώνει” και αδρανοποιεί τα ανακλαστικά μας, διότι υπολογίζουμε το κόστος αγοράς έναντι της υγείας.

Άρα, οι υπολογισμοί μας δεν κινούνται σε σωστό δρόμο, διότι η αξία του κέρδους επισκιάζει την αξία της υγείας μας. Και αυτό μάς φέρνει σε αντιπαράθεση εσωτερική, και η επιλογή είναι πολύ προσωπική, διότι το άτομο θα πληρώσει το κόστος και στην μια αλλά και στην άλλη περίπτωση, δηλαδή τις συνέπειες για την υγεία ή την τσέπη μας. Και επειδή θεωρητικά όλοι ξέρουμε ότι η υγεία μας είναι πάνω απ’ όλα, ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις παραβλέπουμε αυτή την αλήθεια, και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να μην ζημιωθούμε, αλλά να κρατήσουμε και τα δύο, πράγμα που μπορεί να φέρει και τις δυσάρεστες συνέπειες.

Και στο θέμα αυτό της καθαρότητας από τις αλλοιώσεις εντόπισε ο Χριστός την ζημία που μπορεί να προκληθεί μέσα μας, εάν η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου δεν έχει ελεγχθεί, ή δεν έχει ελεγχθεί επαρκώς. Διότι στα φυσικά τρόφιμα όλοι κατανοούμε τις αλλοιώσεις με τις πέντε αισθήσεις μας. Στα τρόφιμα όμως που συντελούν στην υγεία του εσωτερικού μας κόσμου, εκεί που γίνεται όλη η επεξεργασία των δεδομένων από τον γύρω κόσμο χωρίς τίποτα να είναι ορατό, εκεί τα πράγματα απαιτούν άλλου είδους ενέργειες και “καθαριστικά” καθαρισμού από τις αλλοιώσεις και τις μολύνσεις.

Και ο Χριστός ξεκαθάρισε ότι το μόνο καθαριστικό του εσωτερικού μας κόσμου είναι τα λόγια της δικής του διδασκαλίας, όπως μάς τα παρέδωσαν οι μαθητές του και τα έχουμε στην Καινή Διαθήκη και τα ακούμε στην Εκκλησία. Από αυτά τα λόγια πηγάζει το καθαριστικό, όχι γιατί δεν θα μολυνθούμε ποτέ ξανά, αλλά γιατί αυτός ο λόγος, ο λόγος του Χριστού, είναι αναγεννητικός και καθαριστικός από την καθημερινή μόλυνση και αλλοίωση του εσωτερικού μας κόσμου. Εδώ, στον έσω άνθρωπο της καρδιάς, εντοπίζονται οι κοιτίδες των αλλοιώσεων της συνειδήσεως του ατόμου, και εκεί μπορεί να φτάσει μόνο ο δικός του λόγος. Όλα τα υπόλοιπα βοηθούν, αλλά δεν έχουν τον τελικό λόγο της υγιαίνουσας κατάστασης, όπως όλοι επιθυμούμε για την προσωπική μας καθημερινότητα. 

Στον καιρό του 21ου αιώνα το μήνυμα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απλή καθημερινότητα. Όλοι οι άνθρωποι στέλνουμε και λαμβάνουμε μηνύματα μέ το κινητό ή τον υπολογιστή μας, και αυτό γίνεται δεκάδες φορές την ημέρα – ή την ώρα – για χιλιάδες λόγους, επαγγελματικούς, φιλικούς, οικογενειακούς, κλπ. Και αυτή η καθημερινή μας πρακτική αποδεικνύει ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων δεν είναι μικρό πράγμα, διότι αντανακλά μια ανάγκη του ατόμου να επικοινωνήσει.

Μάλιστα τελευταία, ακόμη και οι εταιρείες επικοινωνούν με τους πελάτες, για πολλούς λόγους τους οποίους όλοι τους δοκιμάζουμε καθημερινά, ή ακόμη και οι κρατικές υπηρεσίες γνωρίζουν το ηλεκτρονικό μας στίγμα, και ειδοποιούν για χιλιάδες λόγους μαζί μας μέσω μηνυμάτων. Ενώ, δηλαδή, μέχρι πριν λίγα χρόνια έπρεπε το άτομο να εμφανιστεί στην αρμόδια υπηρεσία ή το αρμόδιο κατάστημα, σήμερα πλέον αρκεί ένα μήνυμα στο κινητό ή τον υπολογιστή, για να γίνει η ίδια συναλλαγή.

Άρα, όλοι δοκιμάζουμε μια νέα πρακτική, η οποία έχει τα ίδια αποτελέσματα, αλλά είναι πιο συμφέρουσα, διότι εξοικονομούμε χρόνο και κόπο, και αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να μας πουν κάτι. Αρκεί ένα μήνυμα στο κινητό, ακόμη και δύο λέξεις για να κατανοήσουμε τον λόγο της επικοινωνίας. Και αυτή είναι σπουδαία ένδειξη, ότι κάτι έχει αλλάξει στην πρακτική μας καθημερινότητα, αφού για την ίδα ανάγκη έχουμε εφεύρει άλλους τρόπους, πιο πρακτικούς και οικονομικούς – σε χρόνο και σε δαπάνες – για να καλύπτουμε τις καθημερινές μας ανάγκες.

Και αυτή η αλλαγή των εξωτερικών δεδομένων, δίνει το “μήνυμα” και για αλλαγή στην νοοτροπία μας, σε όσους από εμάς αναζητούμε στηρίγματα στην πίστη. Οι παλαιότερες πρακτικές στα ζητήματα αυτά έχουν αρχίσει να δημιουργούν αναπάντητα – πολλές φορές – ερωτήματα, για το τί πιστεύω και γιατί το πιστεύω. Η συντόμευση των συναλλαγών μας, οτιδήποτε και αν αφορούν αυτές, δηλαδή είτε πρόκειται για μια φιλική επικοινωνία, είτε πρόκειται για επαγγελματική ανάγκη, δίνουν το στίγμα των αλλαγών που έχουν ήδη επέλθει στην πρακτική καθημερινή μας ζωή.

Και αυτό δεν μπορεί να είναι αμελητέο ζήτημα, για όσους επιδιώκουν να κατανοήσουν την σχέση τους με το αντικείμενο της πίστης τους, δηλαδή το Ιερό Πρόσωπο στο οποίο καταφεύγουν για βοήθεια, και στην διαχείριση αυτής της γνωριμίας, αφού κάθε πίστη έχει ανάγκη, εκτός από το φυσικό πρόσωπο που την επικαλείται, να υπάρχει και ένα ιερό πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται η πίστη του ατόμου που το αναζητά.

Δηλαδή, δεν πρόκειται για αέρα, αλλά από την μια πρόκειται για μια εσωτερική λειτουργία του ατόμου που αναζητά στήριγμα, αλλά και από την άλλη έχει και ένα Ιερό Πρόσωπο, στο οποίο απευθύνεται η πίστη του. Το θέμα που μπορεί να απασχολεί ένα άτομο είναι απόλυτα προσωπική του υπόθεση και δεν χρειάζεται καμία διευκρίνιση. Το αντικείμενο, δηλαδή το Ιερό Πρόσωπο, καθένας επιλέγει το πρόσωπο που κατά την δική του γνώμη μπορεί να δώσει την απάντηση στο ζήτημα που τον απασχολεί.

Η σύνδεση με το Ιερό Πρόσωπο, είναι εσωτερική λειτουργία κάθε ατόμου, και κανείς δεν μπορεί να υπεισέλθει στον χώρο αυτό, αφού πρόκειται για την συνείδηση του ατόμου και όχι για κοινωνική εικόνα σχολιασμού. Και ο Χριστός σε αυτό ακριβώς το σημείο της προσωπικότητας του ατόμου έθεσε την βάση της διδασκαλίας του: την ατομική μας συνείδηση, η οποία και αντανακλά τον εσωτερικό κόσμο, αλλά και το κοινωνικό μας περιβάλλον, μαζί με την ανάγκη, για την οποία προσφεύγουμε κάθε φορά σε αναζήτηση λύσεων.