Για τους Χριστιανούς στην Βίβλο, το Ιερόν και Θείον Ευαγγέλιον, η κατάκτηση έχει διάφορες έννοιες, και με αυτές τις έννοιες γίνεται κατανοητή η διδασκαλία του Χριστού, για όποιον Χριστιανό, βεβαίως, ενδιαφέρεται να την κατανοήσει και να την εφαρμόσει στην προσωπική του καθημερινότητα, δηλαδή στην συμπεριφορά και τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του πρώτα, και κατόπιν απέναντι στους άλλους ανθρώπους, και γιατί όχι – για τους τολμηρούς – και απέναντι στον θεό, για όποιο άτομο ενδιαφέρεται και για αυτή την διάσταση της προσωπικής του ζωής.
Διότι η προσωπική μας ζωή δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο “προσωπική” όπως εμείς πολλές φορές εκλαμβάνουμε την δική μας σχέση με τον γύρω κόσμο, ο οποίος μάς παρακολουθεί με την άκρη – ή ακόμη και με το κέντρο στις περισσότερες στιγμές – του ματιού του, προκειμένου να μάς “βαθμολογήσει” ανάλογα με τις δικές του εκτιμήσεις για την προσωπική ζωή και τα ζητήματα που συνδέονται με αυτήν καθημερινά. Ο ένας παρακολουθεί τον άλλον άνθρωπο – με την καλή ή την αρνητική έννοια -, και κρίνει, δηλαδή μετράει τις πράξεις μας με τα δικά του μέτρα, και, εάν είναι ειλικρινής αποσιωπά τα βλεπόμενα. Εάν όμως δεν είναι ειλικρινής τότε γίνεται εκτιμητής των άλλων, αλλά με τις δικές του εκτιμήσεις για τα ζητήματα της προσωπικής ζωής.
Και για μεν την κρίση και την γνώμη των άλλων ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε ότι αυτό αποτελεί ματαιότητα χωρίς κανένα κέρδος για τον θεατή των πραγμάτων που συμβαίνουν στον άλλο άνθρωπο, κατακρίνοντας ουσιαστικά τον εαυτό του. Ωστόσο αυτό το μάθημα του Χριστού, πολύτιμο κατά τα άλλα, δεν μάς βοηθά στην δική μας καθημερινότητα, διότι αυτή είναι μόνο η πλευρά που αφορά τα έργα των άλλων, και όχι βέβαια τα δικά μας. Διότι τα έργα που κάνουν οι άλλοι αφορούν τους άλλους και κρίνονται από τον κριτή και όχι μόνο από τους ανθρώπους.
Και είναι φυσικά κατανοητό το κενό, για όποιο άτομο περιορίζει την κρίση του Δημιουργού στην άποψη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι, δηλαδή κρίνει εμάς με βάση όχι τις δικές μας πράξεις, δηλαδή αυτά που κάνουμε – ή λεμε – εμείς, αλλά με βάση τις πράξεις των άλλων και την γνώμη που έχουμε εμείς για τις ξένες πράξεις. Αυτό, για τους Χριστιανούς είναι μεγάλη παγίδα, αφού αποστρέφει το ενδιαφέρον από την δική μας πλευρά, και το στρέφει αποκλειστικά στην πλευρά των άλλων, των οποίων δεν γνωρίζουμε κατά κανόνα τίποτα άλλο εκτός από την πληροφόρηση που φτάνει σε μάς, εάν αυτή είναι πλήρης, είναι ορθή, και τα κριτήρια του μεταφορέα της πράξης του άλλου είναι υγιή.
Διότι, πολλές φορές – σχεδόν στην πλειονότητα – η αλήθεια δεν βρίσκεται στην είδηση που φτάνει σε εμάς, αλλά είναι εκ διαμέτρου αντίθετη ή προσομοιάζει, με αποτέλεσμα να κατακρίνουμε ή να επαινούμε πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζουμε στην πραγματικότητα την αλήθεια σε όλες τις διαστάσεις της. Και αυτό το φαινόμενο της καθημερινότητάς μάς αποτρέπει από το εκτιμούμε τον εαυτό μας με τις πράξεις του, απομακρύνοντας την έννοια της κατάκτησης, δηλαδή της κατανόησης του εαυτού μας και των στοιχείων που περιλαμβάνει ο δικός μας χαρακτήρας ή όπως αυτός εμφανίζεται προς τους έξω.
Η ενασχόληση με τις πράξεις των άλλων λέγεται κατάκριση, και αυτό δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί χρόνο και προσθέτει πίκρα στον εσωτερικό μας άνθρωπο. Η ενασχόληση με τον εαυτό μας και τις δικές μας πράξεις, φέρνει κέρδος και προοπτικές υπέρβασης των προσωπικών μας αδυναμιών. Αυτή είναι μια σπουδαία κατάκτηση η οποία αξίζει, και φέρνει αποτελέσματα στο μέλλον.