Δανείστηκα τον τίτλο “αγράμματοι και ιδιώτες” από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, διότι είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, λίγο μετά την Ανάσταση του Χριστού, κάνοντας οι μαθητές του Χριστού Πέτρος και Ιωάννης ένα θαύμα θεραπείας ενός ανθρώπου με προβλήματα ακινησίας στα πόδια του, προκάλεσαν μεγάλο θόρυβο μεταξύ των αρχόντων της Ιερουσαλήμ. Ενώ, δηλαδή, ήταν γνωστό το γεγονός της Ανάστασης και τα όσα ακολούθησαν, οι άρχοντες δεν θέλησαν να το αποδεχτούν ως αληθές γεγονός, με τις συνέπειες που είχε αυτό το γεγονός στην ζωή του λαού των Εβραίων, και, παρακολουθώντας τις εξελίξεις, έμαθαν για το θαύμα του Ιωάννη και Πέτρου, το οποίο δεν έγινε εν κρυπτώ, αλλά μπροστά στα μάτια εκατοντάδων Εβραίων στον Ναό του Σολομώντα.
Αναγκάστηκαν, λοιπόν, να λάβουν μέτρα, ώστε το γεγονός του θαύματος να μην συνδυαστεί με το γεγονός της Ανάστασης, πράγμα το οποίο φυσικά δεν μπορούσε να γίνει, διότι οι μαθητές που είχαν κάνει το θαύμα ήταν εκεί, και κανένας δεν μπορούσε να αμφισβητήσει το θαύμα, διότι ο άνθρωπος που είχε θεραπευθεί ήταν περισσότερο από σαράντα χρονών, άρα είχε επίγνωση του θαύματος και μπορούσε να καταθέσει την εμπειρία του. Ωστόσο, επειδή πάντα η εξουσία θέλει να έχει τον τελευταίο λόγο, κάλεσαν τον Ιωάννη και τον Πέτρο να απολογηθούν για το θαύμα, χωρίς όμως να το αμφισβητήσουν ως γεγονός. Επρόκειτο δηλαδή για ένα παιχνίδι της κεντρικής εξουσίας, εις βάρος των μαθητών του Χριστού.
Τους έβαλαν στο κρατητήριο, γιατί ήταν ήδη αργά όταν έγινε το θαύμα, και την επομένη το πρωί συγκεντρώθηκαν οι επίσημοι της εξουσίας και κάλεσαν τους δύο μαθητές να απολογηθούν, πράγμα το οποίο έγινε, χωρίς όμως να υποχωρήσουν οι μαθητές από την αλήθεια του θαύματος. Και οι άρχοντες, βλέποντας τους δύο μαθητές, αναγνώρισαν ότι ήταν με τον Ιησού, αλλά τους προξένησε εντύπωση, διότι επρόκειτο για ιδιώτες – ήξεραν ότι ήταν επαγγελματίες ψαράδες – οι οποίοι ωστόσο είχαν δύναμη λόγου αληθείας, και δεν υποτάσσονταν στις απαγορεύσεις των αρχόντων.
Και αυτό είναι το μεγάλο μάθημα. Το επάγγελμα δεν παίζει κανένα ρόλο, εάν ο άνθρωπος της πίστεως ακολουθεί την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. Η κριτική ότι επρόκειτο για αγράμματους – ο ένας έγραψε το Ευαγγέλιο, και άλλος έγραψε δύο επιστολές της Καινής Διαθήκης που άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας ! – δεν ήταν ουσιαστική, Διότι η πίστη μεταμορφώνει το άτομο, και δίνει νέα ζωή στην δική του καθημερινότητα, εφόσον μένει και παραμένει στην τήρηση της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού.
Αντίθετα, η ατομική επαγγελματική απασχόληση, όπως συνέβαινε με τους δύο Ιωάννη και Πέτρο, και όπως είχε συμβεί και με τον εκατόνταρχο, όχι μόνο δεν ήταν αρνητικό στοιχείο πίστης, αλλά ο εργασιακός χώρος ήταν ο χώρος εξάσκησης της πίστης μέσα από την τριβή με τους άλλους ανθρώπους και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις. Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός δεν κάλεσε κανένα άτομο από το τότε Ιερατείο του Ναού του Σολομώντα, αλλά κάλεσε επαγγελματίες. Διότι το επάγγελμα δεν φθείρει την συνείδηση, αλλά η επιθυμία της απάτης, αυτή διαφθείρει την συνείδηση, και υποσκάπτει την πίστη στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, στρέφοντας την προσοχή σε πνεύματα πλάνης και διδασκαλίες δαιμονίων, όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος.