Στην σύγχρονη εποχή του 21ου αιώνα τα όρια του φυσικού σύμπαντος γίνονται όλο και πιο ασαφή. Οι επιστήμονες μιλούν – για μάς τους απλούς ανθρώπους – για ένα σύμπαν με τους μυριάδες γαλαξίες, που όμως επεκτείνεται – τί θα πει αυτό άραγε, όταν μιλάμε για το σύμπαν; πού επεκτείνεται; υπάρχει και άλλο σύμπαν, υποκείμενο ή υπερκείμενο στο υφιστάμενο σύμπαν; και ποιός είναι ο ορισμός του σύμπαντος; Τι περιλαμβάνει, άρα και τι αφήνει απ’ έξω;
Αυτά και μυριάδες άλλα ερωτηματικά εγείρονται στον σύγχρονο σκεπτόμενο άνθρωπο ανάμεσα στις καθημερινές του έγνοιες για την δική του επιβίωση επί της γης. Μάλιστα, η αποστολή των Voyagers στο διάστημα – των δύο εξερευνητικών αποστολών στο αχανές σύμπαν, που ταξιδεύουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες εδώ και πενήντα χρόνια – δημιουργεί σε μάς τους απλούς ανθρώπους δέος και φόβο, διότι δεν ξέρουμε τελικά πού βρισκόμαστε, αφού εκτός όλων των άλλων έχουμε να διαχειριστούμε στην καθημερινή μας ζωή και το θέμα των ατομικών και προσωπικών προβλημάτων, παράλληλα με τον υποκείμενο φόβο του ανελέητου θανάτου, δηλαδή του τέλους της επίγειας παρουσίας μας.
Άρα, τα όρια – με οποιαδήποτε έννοια – για τον σύγχρονο άνθρωπο έχουν άλλες διαστάσεις και όχι μόνο όσες νόμιζαν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες. Τώρα “ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας. Τώρα ξέρουμε – κατά τους ειδικούς – το 5% και αγνοούμε το 95% του κόσμου που μάς περιβάλλει, άρα, εάν προσθέσουμε σε αυτό και τον παντελώς άγνωστο εσωτερικό μας κόσμο, τότε είναι προφανές ότι οι γνώσεις μας για τον κόσμο και το σύμπαν μέσα στο οποίο περνάμε την ζωή μας είναι φτωχές και περιορίζονται στις πέντε ουσιαστικά αισθήσεις μας.
Και αυτό προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά ζωής και εξερεύνησης του φυσικού και κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Διότι εγώ, το φυσικό πρόσωπο ως μονάδα, αισθάνομαι ανασφαλής, περικυκλωμένος από άγνωστα στοιχεία και δεδομένα, με μόνη βεβαιότητα ότι αυτά θα τελειώσουν – ως φόβοι – με τον θάνατό μου. Και αυτή η προσωπική άποψη φέρνει στο άτομο άγχος και απελπισία, διότι δεν μπορεί να κατανοήσει τον ρόλο και τον σκοπό της ύπαρξής του πάνω στην γη, που είναι το μόνο βέβαιο στοιχείο της προσωπικής μας καθημερινότητας.
Και αυτήν ακριβώς την αβεβαιότητα ήρθε ο Χριστός να επεξεργαστεί όσο ήταν πάνω στην γη με τους – κατά τα άλλα – επαγγελματίες μαθητές του. Ο Χριστός ξεδίπλωσε ένα άλλο κόσμο από τον οποίο ο ίδιος είχε έρθει, εξηγώντας ότι υπάρχει και άλλος κόσμος, και δεν είναι μόνο ο κόσμος του καθημερινού μας άγχους με τα προσωπικά και κοινωνικά μας αδιέξοδα. Μάλιστα εξήγησε ότι σε αυτόν τον κόσμο, τον μη ορατό κόσμο δηλαδή, το μόνο “διαβατήριο” είναι η πίστη που υπάρχει ως εφόδιο μέσα στον άνθρωπο, ανεξάρτητα από περιοχή [΄χώρο ] και εποχή [χρόνο] που ζει.
Αυτό το εφόδιο, το “όργανο” που βρίσκεται μέσα μας από την εποχή της δημιουργίας μας, αυτό το “όργανο” δίνει την δυνατότητα στο κάθε άτομο που γεννιέται πάνω στην γη, να εξερευνά όχι μόνο τους χαμένους γαλαξίες με τα τηλεσκόπια, αλλά να εξερευνά και για απαντήσεις στα προσωπικά του ερωτήματα για την ζωή και τον χρόνο. Ο Χριστός εξήγησε – για όσους ενδιαφέρονται – τον στόχο, αλλά και τον τρόπο που το άτομο μπορεί να καλλιεργήσει το “όργανο” της προσωπικής του πίστης, ώστε τα όρια του σύμπαντος να είναι πέραν από τα αντιληπτικά όρια των πέντε αισθήσεων.