Η αποστολή τροφών και αέρα στο φυσικό μας σώμα είναι μια προσωπική εργασία, την οποία εκτελεί κάθε άτομο από την ώρα της εμφάνισής του πάνω στην γη, μέχρι την ώρα που αφήνει την τελευταία του πνοή. Οι εξωτερικοί παράγοντες εφοδιάζουν, αλλά η αποστολή και η πρόσληψη γίνεται με την ενέργεια του ανθρώπου, και χωρίς αυτή την ενέργεια του ατόμου, η διατήρησή του στην ζωή τίθεται σε άμεσο κίνδυνο θανάτου.

Διότι το φυσικό μας σώμα έχει δυνατότητες και αντοχές. Όμως τίποτα δεν είναι απεριόριστο, αλλά έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων επιφέρει έλλειψη, στέρηση, υποχώρηση, ασθένεια, και τελικά και θάνατο, εφόσον το άτομο δεν αλλάξει τρόπο ζωής. Άρα, το μεν υλικά του φυσικού μας σώματος υφίστανται πάνω στην γη, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα υλικά αυτά πρέπει να φτάσουν στην κατάλληλη θέση μέσα στον φυσικό μας οργανισμό, και εκεί να υποστούν τις απαραίτητες φυσικές και χημικές επεξεργασίες, προκειμένου να τροφοδοτήσουν το σώμα με τις αναγκαίες ύλες παραγωγής ενέργειας και δύναμης, στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του φυσικού μας οργανισμού.

Άρα, από τη προσωπική μας εμπειρία ξέρουμε ότι δεν αρκεί η ύπαρξη των υλικών της επιβίωσης του φυσικού μας σώματος, αλλά πρέπει το άτομο να δείξει ενδιαφέρον, και να προχωρήσει στα επόμενα στάδια, τα οποία όλα έχουν ως προϋπόθεση την προσωπική του επιθυμία. Δηλαδή, η επιθυμία είναι αυτή που οδηγεί το άτομο στην εξεύρεση των τροφών, και η δική του επιθυμία ενεργοποιεί και τα λοιπά όργανα του φυσικού του σώματος, τα οποία με την σειρά τους κάνουν το δικό τους μέρος και το αποτέλεσμα καταλήγει στην διατήρηση και αύξηση του φυσικού μας σώματος.

Και αυτό δηλώνει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι χωρίς την προσωπική μας θέληση και επιθυμία, καμία ενέργεια επιβίωσης δεν μπορεί να συντελεστεί, και το άτομο θα προχωρήσει σε στέρηση, ασθένεια και τελικά και στον θάνατο. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά είναι η προσωπική μας εμπειρία μέσα στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, όλοι οι ζωντανοί ξέρουμε, ότι από εμάς – κυρίως – εξαρτάται η επιβίωση και η εξέλιξη της υγιεινής μας ζωής, και χωρίς εμάς δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη ζωής, αλλά σταδιακά θα επέλθει η ασθένεια και ο θάνατος. Και αυτή ακριβώς η προσωπική μας εμπειρία παραπέμπει στην διδασκαλία του Χριστού για την προοπτική του μέλλοντος και της αιωνιότητας. Χωρίς το προσωπικό μας ενδιαφέρον, τις προσωπικές μας επιλογές, και την προσωπική μας επιθυμία να αφήσουμε στην άκρη τις δικαιολογίες και να πάρουμε τα στοιχεία που θα τροφοδοτήσουν και τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τίποτα στην ζωή μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Η τροφοδοσία του εσωτερικού μας ανθρώπου, του ψυχικού μας κόσμου ο οποίος επιλέγει το ωφέλιμο, απορρίπτει το επιζήμιο, και παίρνει τις αποφάσεις για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν, ακολουθεί την ίδια διαδικασία που παρακολουθούμε στο φυσικό μας σώμα, ώστε να είναι υγιές και δυνατό, για να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η επιθυμία του καλού, η απόρριψη του κακού και πονηρού, η προθυμία να επιλέξουμε το ωφέλιμο και να απορρίψουμε το επιζήμιο και βλαβερό, οδηγεί χωρίς καμία αμφιβολία στην εμβάθυνση της διδασκαλίας του Χριστού, από την απλότητα της παιδικής ηλικίας, στους προβληματισμούς και στην αναζήτηση απαντήσεων για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής: την ασθένεια, την αδυναμία, την έλλειψη, την πενία, και τελικά την απώλεια του προσωπικού μας μέλλοντος. Ο άρτος τρέφει το φυσικό μας σώμα. Το θέαμα τρέφει τον εσωτερικό μας άνθρωπο. Το μη ορατό θέαμα του προσωπικού μας μέλλοντος, τρέφει την πίστη μας για το μη βλεπόμενο.

Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.

Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.

Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.

Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.

Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.

Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.

Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο. 

Στην διδασκαλία του Χριστού θίγονται όλα τα θέματα της ατομικής καθημερινότητας, από τα πλέον απλά, έως τα πλέον σύνθετα και δυσνόητα, διότι αναφέρονται σε μελλοντικές καταστάσεις, και το άτομο οφείλει, εφόσον ενδιαφέρεται για την δική του διδασκαλία και όχι των ανθρώπων που την διαχειρίζονται, να την εξερευνήσει, όπως εξερευνά τα δάνεια από την τράπεζα, προκειμένου να αποκτήσει ένα σπίτι.

Διότι, και η διδασκαλία του Χριστού οικοδομεί μέσα στον άνθρωπο ένα νέο άνθρωπο, ο οποίος δεν παραβλέπει την καθημερινότητα και τις ανάγκες της, αλλά προσθέτει επιπλέον  και ένα νέο ορίζοντα ζωής μέλλοντος, και μάλιστα αιωνίου μέλλοντος, κατά την δήλωση του ίδιου του Χριστού. Άρα, η γνώση και εφαρμογή της διδασκαλίας αυτής, ενώ δεν παραβλέπει τις καθημερινές ανάγκες, έρχεται να προσθέσει και ένα νέο ορίζοντα με ανεξιχνίαστα όρια, τα οποία, κατά δήλωση του ίδιου του Χριστού, είναι ανεξιχνίαστα μέχρι τώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι στο παρελθόν δεν πέτυχαν σπουδαία πράγματα, επεκτείνοντας τα μέχρι τότε όρια στις διαστάσεις που ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Είναι δηλαδή προφανές, ότι όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα όρια της ζωής δεν είναι το παν, αλλά υπάρχουν και άλλες περιοχές,  εκτός αυτών των ορίων, οι οποίες αναμένουν εξερεύνηση. Διότι ο Χριστός δεν ήρθε να μας κλείσει σε ένα δωμάτιο – ο ΄ιδιος έκανε τα μαθήματά του στην ύπαιθρο όταν επρόκειτο για μεγάλους πληθυσμούς χιλιάδων ανθρώπων που παρακολουθούσαν την διδασκαλία του -, αλλά ζήτησε την έξοδο από την ατομική μας μιζέρια, μέσα από τις αποκαλύψεις του θεού, οι οποίες παραμένουν ακόμη στα αζήτητα.

Ενώ δηλαδή ο θεός έχει αποκαλύψει στους ανθρώπους απίστευτα πράγματα, ωστόσο είναι προφανές ότι υπάρχουν ακόμη ανεξιχνίαστες περιοχές με δυσνόητα όρια, τα οποία και αναμένουν τους εξερευνητές της πίστης. Μάλιστα, ο απόστολος Παύλος καθορίζει αυτές τις περιοχές με τους όρους μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος, πράγμα που αφήνει τους αριθμούς και την αύξηση εκτός ανθρωπίνων ορίων και της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας, όπως αποδεικνύεται τώρα, τον 21ο αιώνα, οπότε και η φυσική επιστήμη έχει επισημάνει με μαθηματικούς όρους το μέγεθος της γνώσης έναντι της άγνοιας, και αυτό σε αναλογικούς αριθμούς είναι 95 για την άγνοια και μόλις 5 για την γνώση του φυσικού και μόνο κόσμου.

Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι περιοριστική, αλλά αυξητική σε γνώση και εμπειρία ζωής, εφόσον το άτομο αναζητά νέους ανεξιχνίαστους ορίζοντες, όχι μόνο στον φυσικό χώρο της γήινης υπόστασης, αλλά και στον χώρο πέραν αυτής, στον χώρο της Αναστάσεως, απ’ όπου ο Χριστός εξήγησε ότι στέλνει την δική του δύναμη, προκειμένου το άτομο να προσθέτει στα εφόδια της εξιχνίασης που ήδη διαθέτει, και τα εφόδια της πίστης, τα οποία εκτείνονται σε απροσδιόριστα μήκη, πλάτη, ύψη και βάθη, κατά τον λόγο του Χριστού.

Και αυτή είναι μία πρόκληση για τους σύγχρονους αναζητητές της αλήθειας, δηλαδή σε όσους δεν ικανοποιούνται με όσα μέχρι σήμερα έχουν κατακτηθεί, αλλά αναζητά και όσα θα μπορούσε το άτομο σήμερα να κατακτήσει, και να εξιχνιάσει νέους ορίζοντες και περιοχές εκτός του φυσικού κόσμου, ώστε παίρνοντας μαθήματα από εκεί – την οικουμένη την μέλλουσα – να βελτιώνει και την δική του προσωπική καθημερινότητα.

Οι εξωτερικές αλλοιώσεις είναι εύκολα αντιληπτές, και εύκολα διαχειρίσιμες. Οι εσωτερικές όμως, ούτε εύκολα αντιληπτές, ούτε εύκολα διαχειρίσιμες είναι, αλλά απαιτούν ειδική προσοχή, προκειμένου να μην περάσει η αλλοίωση στο δικό μας το σώμα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υγεία μας. Και, κατά την γνώμη μου, αυτό είναι κρίσιμο θέμα: ο εντοπισμός των εσωτερικών αλλοιώσεων, που δεν συνδέονται πάντα και με τις εξωτερικές.

Διότι μπορεί εξωτερικά να μην βλέπουμε τίποτα επιλήψιμο, όμως το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στο μη ορατό τμήμα του θέματος που μας απασχολεί, άρα απαιτείται έρευνα, εξερεύνηση του περιεχομένου, και όχι μόνο επιδερμική παρατήρηση. Και για μεν τις τροφές το θέμα είναι απλό, καθώς δοκιμάζουμε το περιεχόμενο στην καθημερινή μας πρακτική. Όταν όμως ερχόμαστε στα θέματα του εσωτερικού μας ανθρώπου, των σκέψεων, των συλλογισμών, των επιλογών και των αποφάσεων, εκεί ο χώρος δεν είναι εύκολα προσβάσιμος, και το περιεχόμενο δεν είναι ορατό με τα φυσικά μας μάτια, άρα απαιτείται άλλου είδους διαδικασία για τον εντοπισμό των αλλοιώσεων στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας, οι οποίες μπορεί να προέρχονται από έμπιστη πηγή, αλλά ακόμη και  η πηγή να κάνει λάθος, και να χρειάζεται να προσέχουμε ακόμη περισσότερο.

Η δοκιμασία και η δοκιμές είναι το μέτρο με το οποίο εξασφαλίζουμε τις λιγότερες πιθανότητες λαθών και αλλοιώσεων, όταν πρόκειται για θέματα που δεν είναι ορατά με τα φυσικά μας μάτια. Εκεί, στον αθέατο κόσμο των πληροφοριών και γνώσεων απαιτείται έλεγχος με βάση όχι μια απλή ματιά και μια απλή αποδοχή ή απόρριψη, αλλά με βάση εμπεριστατωμένη άποψη, η οποία να στηρίζεται στην αλήθεια των πραγμάτων και όχι σε ότι καθένας μπορεί να σερβίρει για προσωπικό του όφελος. Και η πείρα της ζωής έχει αποδείξει ότι εδώ και εκατομμύρια χρόνια η μέθοδος της μεθοδίας του διαβόλου, εκείνου δηλαδή που υποβάλλει πονηρές και μη αληθινές προτάσεις, έχει φέρει μεγάλα αποτελέσματα, όπως αυτά περιγράφονται στο Ευαγγέλιο και στην συνολική αλήθεια της Βίβλου.

Η Χρήση της εξαπάτησης με το ωραίο φαινόμενο αλλά με το πονηρό περιεχόμενο, είναι ο κλασσικός τρόπος με τον οποίο όλοι πέφτουμε στην παγίδα των μη ορατών αλλοιώσεων της αλήθειας, τις οποίες όμως τις οικειοποιούμαστε ως αληθινές, ενώ στην πραγματικότητα περιέχουν αλλοιωμένα στοιχεία, τα οποία δηλητηριάζουν τον εσωτερικό μας κόσμο των σκέψεων και των υπολογισμών, οπότε και φθείρουν τις πεποιθήσεις μας για την αλήθεια, σπέρνοντας την αμφιβολία για την πραγματική αλήθεια.

Όμως όλοι ξέρουμε ότι μόνο η αλήθεια ελευθερώνει, ενώ το ψέμα και η απάτη οδηγούν το άτομο σε βαθύτερες αλλοιώσεις και μολύνσεις, οι οποίες δεν λειτουργούν πλέον στο φυσικό μας σώμα,  όπως συμβαίνει με τα τρόφιμα, αλλά επηρεάζουν και την συνείδησή μας δημιουργώντας σύγχυση ως προς την ορθότητα των απόψεών μας για την αλήθεια.

Η υποκρισία που εξήγησε ο Χριστός στην διδασκαλία του, δεν ήταν μόνο τότε κοινό φαινόμενο, αλλά συνεχίζει και σήμερα και θα συνεχίζει πάντα να επηρεάζει τις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων, οι οποίοι προσέρχονται με ειλικρίνεια στην πίστη του Χριστού, αλλά πολλές φορές πέφτουμε θύματα εξαπάτησης, που οδηγούν τα σώματα, τις περιουσίες, και την συνείδησή μας σε μη ορατούς σκοτεινούς χώρους της επίγειας αβύσσου.