Όλοι γνωρίζουμε την σημασία και την αξία της ενέργειας, αλλά και του καθοριστικού ρόλου που παίζει η ενέργεια, αυτό που λέμε σήμερα “ελληνιστί”  “energy” ! στην ατομική μας καθημερινότητα. Διότι ποτέ στην ιστορία του πλανήτη ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο εξαρτημένος από την ενέργεια που παράγεται από την φύση (αέρας, ήλιος, ζώα), και μάλιστα τελευταία και με την παρέμβαση του ανθρώπου η ενέργεια παράγεται με εξελιγμένες μεθόδους, από τις ανεμογεννήτριες μέχρι την πυρηνική διαδικασία. Δηλαδή, γίνεται προσπάθεια να υπάρχει επάρκεια πρώτων υλών, από τις οποίες παράγεται η ενέργεια, αυτό το στοιχείο που συνοδεύει πλέον κάθε σχεδιασμό για όλη την ανθρωπότητα, και μάλιστα σε βαθμό εμπλοκής σε πολέμους για την απόκτηση αυτών των πρώτων υλών.

Άρα η ενέργεια η οποία αποτελεί την προϋπόθεση για την ύπαρξη δύναμης – η ενέργεια παράγει την δύναμη πχ στο όχημα που οδηγούμε – δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά αποτελεί κεντρικό άξονα ενδιαφέροντος από όλη την ανθρωπότητα, αφού η επάρκεια φέρνει ειρήνη και ευημερία. Και όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας, εμείς συμμετέχουμε εκόντες άκοντες, χωρίς ωστόσο αυτό το στοιχείο του ρόλου της ενέργειας και της δύναμης που παράγεται από αυτήν, να μάς απασχολεί στην περιοχή της προσωπικότητάς μας.

Διότι, εκτός από την ενέργεια που έχει ανάγκη η κοινωνία των ανθρώπων, υπάρχουν και οι ατομικές ανάγκες σε ενέργεια, προκειμένου το άτομο να είναι σε θέση να εκτελέσει τα καθημερινά του καθήκοντα. Διότι μπορεί το όχημα να μάς μεταφέρει στον χώρο εργασίας, όμως το όχημα θα μείνει έξω από την θέση στην οποία το άτομο θα εργαστεί όλη την ημέρα. Και αυτή η εργασία της καθημερινής μας ζωής απαιτεί ενέργεια και δύναμη, ώστε να “στεκόμαστε όρθιοι” στην παραγωγική διαδικασία της ημέρας.

Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Διότι την δύναμη το οχήματος την εξασφαλίζει το καύσιμο. Την δύναμη όμως του φυσικού μας σώματος και των λειτουργιών που συντελούνται εντός αυτού, την παράγουν οι τροφές και ο αέρας που αναπνέουμε. Χωρίς αυτές τις δύο πηγές, το άτομο κουράζεται και δεν μπορεί να αποδώσει στην εργασία και στην καθημερινή του ζωή. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο. Διότι είναι κατανοητή η δύναμη που παράγεται από την ενέργεια, ωστόσο αυτό είναι μόνο η αρχή. Διότι το άτομο δεν έχει ανάγκη μόνο στο φυσικό του σώμα, αλλά έχει ανάγκη και στον ψυχικό του κόσμο, τον έσω άνθρωπο που κατοικεί εντός του σώματος και κρίνει, διακρίνει, επιλέγει, και ενεργεί στα πλαίσια της δικής του επιθυμίας.

Με λίγα λόγια, η ζωή και οι πράξεις της καθημερινής μας ζωής προέρχονται από τις δύο αυτές πηγές. Την υγεία του φυσικού μας σώματος από την μια, και την υγεία του εσωτερικού μας κόσμου από την άλλη. Η υγεία του φυσικού μας σώματος μάς απασχολεί κάθε μέρα. Η υγεία του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των τελικών πράξεων μένει σε δεύτερη ή ακόμη και σε ανύπαρκτη θέση στην προσωπική μας καθημερινότητα. Και ο Χριστός δεν είπε να αγνοήσουμε το σώμα μας, αλλά εξήγησε ότι πρέπει να εντάξουμε την δύναμη του εσωτερικού μας κόσμου σε πρώτο πλάνο δραστηριοτήτων, και τις πράξεις για το φυσικό μας σώμα σε δεύτερο πλάνο. Το πρώτο καθορίζει την πορεία και του δεύτερου. Το αντίστροφο δεν ισχύει. 

Στον σύγχρονο κόσμο του 21ου αιώνα, η λέξη “ενέργεια” είναι ένα σημαντικό κομμάτι του καθημερινού μας λεξιλογίου, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Διότι δεν είναι μόνο το κόστος της ενέργειας, την οποία χρησιμοποιούμε κάθε στιγμή για τις δραστηριότητές μας, αλλά είναι και η εξάρτησή μας από αυτήν, δηλαδή δεν μπορούμε να ζήσουμε την καθημερινή μας ζωή, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε ενέργεια, είτε ηλεκτρική, είτε ορυκτών καυσίμων. Στο σπίτι, στην δουλειά, στο δρόμο, στα ταξίδια, παντού και πάντοτε χρειαζόμαστε ενέργεια, και αυτό αποδεικνύει την ανάγκη επαρκούς ποσότητας στην διάθεσή μας, αφού η έλλειψη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες στην ζωή μας.

Από την ποσότητα του καυσίμου στο αυτοκίνητό μας, μέχρι τα τρόφιμα για την συντήρηση του σώματός μας, και τον τραπεζικό λογαριασμό για την κάλυψη όλων μας των αναγκών σε πρώτη ύλη για την παραγωγή ενέργειας, είναι προφανές ότι η ενέργεια ως δύναμη ζωής δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά είναι ένα κεντρικό ζήτημα που αγγίζει κάθε δραστηριότητά μας σήμερα.

Και αυτό μπορεί στις μέρες μας να έχει φτάσει σε αδιανόητα όρια, ωστόσο δεν πρόκειται για νέα υπόθεση. Διότι ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, κάθε άτομο έχει ανάγκη από ενέργεια για να διατηρηθεί στην ζωή, αλλά, επιτρέψτε μου, και για να έρθει στην ζωή, όπως εμείς την κατανοούμε και την καταγράφουμε στα ληξιαρχεία.

Για να μετακινηθούμε χρειαζόμαστε ενέργεια και δύναμη. Για να μεγαλώσουμε χρειαζόμαστε τροφές και νερό για να παραχθεί η ενέργεια στο σώμα μας. Για να αναπτύξουμε τις καθημερινές μας δραστηριότητες, χρειαζόμαστε δύναμη από ενέργεια, είτε εντός, είτε εκτός του φυσικού μας σώματος. Και αυτό ανάγεται στην δημιουργική αρχή του σύμπαντος κόσμου. Διότι το άτομο δεν είναι ανεξάρτητο από τον υπόλοιπο κόσμο του σύμπαντος, αφού, εκτός της γης, μάς είναι απαραίτητος και ο ήλιος, αλλά και τα άλλα ουράνια σώματα. Και αυτός είναι ο κανόνας διατήρησης – ίσως και της δημιουργίας – της ζωής.

Η δύναμη με την οποία επιβιώνουμε αποτελεί υπαρξιακή προϋπόθεση της παρουσίας κάθε ατόμου πάνω στην γη. Και ο Δημιουργός ήξερε πώς να οργανώσει την ζωή πάνω στην γη, και έθεσε πρώτα τις πηγές της ενέργειας, το φώς και το νερό και τις τροφές, ώστε η δημιουργία του να έχει μέλλον αδιανόητο για τον άνθρωπο. Διότι αυτή η αλήθεια του ρόλου της ενέργειας εμφανίζεται στην δημιουργική αρχή, αλλά συνεχίζει να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην προσωπική μας καθημερινότητα, όπως εξήγησε ο Χριστός πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, και έκτοτε ισχύει η εξήγησή του για μάς μέχρι σήμερα.

Η αποστολή τροφών και αέρα στο φυσικό μας σώμα είναι μια προσωπική εργασία, την οποία εκτελεί κάθε άτομο από την ώρα της εμφάνισής του πάνω στην γη, μέχρι την ώρα που αφήνει την τελευταία του πνοή. Οι εξωτερικοί παράγοντες εφοδιάζουν, αλλά η αποστολή και η πρόσληψη γίνεται με την ενέργεια του ανθρώπου, και χωρίς αυτή την ενέργεια του ατόμου, η διατήρησή του στην ζωή τίθεται σε άμεσο κίνδυνο θανάτου.

Διότι το φυσικό μας σώμα έχει δυνατότητες και αντοχές. Όμως τίποτα δεν είναι απεριόριστο, αλλά έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων επιφέρει έλλειψη, στέρηση, υποχώρηση, ασθένεια, και τελικά και θάνατο, εφόσον το άτομο δεν αλλάξει τρόπο ζωής. Άρα, το μεν υλικά του φυσικού μας σώματος υφίστανται πάνω στην γη, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα υλικά αυτά πρέπει να φτάσουν στην κατάλληλη θέση μέσα στον φυσικό μας οργανισμό, και εκεί να υποστούν τις απαραίτητες φυσικές και χημικές επεξεργασίες, προκειμένου να τροφοδοτήσουν το σώμα με τις αναγκαίες ύλες παραγωγής ενέργειας και δύναμης, στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του φυσικού μας οργανισμού.

Άρα, από τη προσωπική μας εμπειρία ξέρουμε ότι δεν αρκεί η ύπαρξη των υλικών της επιβίωσης του φυσικού μας σώματος, αλλά πρέπει το άτομο να δείξει ενδιαφέρον, και να προχωρήσει στα επόμενα στάδια, τα οποία όλα έχουν ως προϋπόθεση την προσωπική του επιθυμία. Δηλαδή, η επιθυμία είναι αυτή που οδηγεί το άτομο στην εξεύρεση των τροφών, και η δική του επιθυμία ενεργοποιεί και τα λοιπά όργανα του φυσικού του σώματος, τα οποία με την σειρά τους κάνουν το δικό τους μέρος και το αποτέλεσμα καταλήγει στην διατήρηση και αύξηση του φυσικού μας σώματος.

Και αυτό δηλώνει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι χωρίς την προσωπική μας θέληση και επιθυμία, καμία ενέργεια επιβίωσης δεν μπορεί να συντελεστεί, και το άτομο θα προχωρήσει σε στέρηση, ασθένεια και τελικά και στον θάνατο. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά είναι η προσωπική μας εμπειρία μέσα στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, όλοι οι ζωντανοί ξέρουμε, ότι από εμάς – κυρίως – εξαρτάται η επιβίωση και η εξέλιξη της υγιεινής μας ζωής, και χωρίς εμάς δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη ζωής, αλλά σταδιακά θα επέλθει η ασθένεια και ο θάνατος. Και αυτή ακριβώς η προσωπική μας εμπειρία παραπέμπει στην διδασκαλία του Χριστού για την προοπτική του μέλλοντος και της αιωνιότητας. Χωρίς το προσωπικό μας ενδιαφέρον, τις προσωπικές μας επιλογές, και την προσωπική μας επιθυμία να αφήσουμε στην άκρη τις δικαιολογίες και να πάρουμε τα στοιχεία που θα τροφοδοτήσουν και τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τίποτα στην ζωή μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Η τροφοδοσία του εσωτερικού μας ανθρώπου, του ψυχικού μας κόσμου ο οποίος επιλέγει το ωφέλιμο, απορρίπτει το επιζήμιο, και παίρνει τις αποφάσεις για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν, ακολουθεί την ίδια διαδικασία που παρακολουθούμε στο φυσικό μας σώμα, ώστε να είναι υγιές και δυνατό, για να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η επιθυμία του καλού, η απόρριψη του κακού και πονηρού, η προθυμία να επιλέξουμε το ωφέλιμο και να απορρίψουμε το επιζήμιο και βλαβερό, οδηγεί χωρίς καμία αμφιβολία στην εμβάθυνση της διδασκαλίας του Χριστού, από την απλότητα της παιδικής ηλικίας, στους προβληματισμούς και στην αναζήτηση απαντήσεων για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής: την ασθένεια, την αδυναμία, την έλλειψη, την πενία, και τελικά την απώλεια του προσωπικού μας μέλλοντος. Ο άρτος τρέφει το φυσικό μας σώμα. Το θέαμα τρέφει τον εσωτερικό μας άνθρωπο. Το μη ορατό θέαμα του προσωπικού μας μέλλοντος, τρέφει την πίστη μας για το μη βλεπόμενο.