Η εικόνα της ανθρωπότητας, άρα και η προσωπική μας πλευρά, δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε, αλλά έχει και άλλες μη ορατές διαστάσεις, τις οποίες – κατά κανόνα – αγνοούμε ή τις παραβλέπουμε, ενώ τις βλέπουμε.

Αλλά αυτή η άγνοια ή η παράβλεψη σε κάτι που υπάρχει, δεν είναι και η καλύτερη επιλογή. Διότι από το άγνωστο προέρχεται το γνωστό, και όχι το αντίστροφο. Δηλαδή, η πηγή του γνωστού δεν είναι το γνωστό, αλλά το άγνωστο, το οποίο όταν εμφανιστεί και εξερευνηθεί, γίνεται γνωστό, αφού το γνωστό δεν έχει ανάγκη ανακάλυψης, αλλά μόνο κατανόησης και αξιοποίησης στην προσωπική μας ζωή. Άρα το άγνωστο είναι το προς εξερεύνηση, και όχι βέβαια το γνωστό, το οποίο έχει ήδη μπει με κάποιο τρόπο μέσα στην ζωή μας.

Και αυτή η παράμετρος, ότι δηλαδή το άγνωστο είναι το αντικείμενο της έρευνας για βελτίωση της ζωής μας, είναι η βάση της διδασκαλίας του Χριστού. Τα γνωστά, είπε ο Χριστός τα ξέρετε. Κινηθείτε να ανακαλύψετε το άγνωστο, διότι αυτό θα βελτιώσει την ζωή σας – ατομική και κοινωνική – και όχι η επανάληψη της ανακάλυψης των ήδη γνωστών.

Δεν έβαλε, δηλαδή, ο Χριστός τις προοπτικές της ζωής στην επανάληψη των γνωστών, αλλά στην κατανόηση των ήδη γνωστών, προκειμένου να προχωρήσει το άτομο σε εξερεύνηση του άγνωστου, μέσα από το οποίο θα αντλήσει τον δικό του  θησαυρό για την βελτίωση της προσωπικής του ζωής. Τα γνωστά γίνονται αντικείμενο πόθου από πολλούς. Για τα άγνωστα δεν ενδιαφέρονται πολλοί άνθρωποι, ή μάλλον ενδιαφέρονται ελάχιστοι, και αυτοί χαμένοι μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

Διότι ο ερευνητής και εξερευνητής έχει ανάγκη ησυχίας και απομόνωσης, προκειμένου να κάνει την ερευνητική δουλειά του με αποτέλεσμα, αφού ο θόρυβος και η δημοσιότητα δεν προσφέρουν, αλλά αφαιρούν δυνάμεις από τον εξερευνητή. Και ο Χριστός εξήγησε ότι όταν θέλεις να μάθεις, και να πάρεις απάντηση στα ερωτήματα και τις ελλείψεις σου, μην φωνάζεις στον κόσμο, αλλά κλείσε την πόρτα πίσω σου, και άνοιξε την επιθυμία της καρδιάς σου στον θεό, που είναι παντού και ακούει και παρακολουθεί τα πάντα. Εκείνος ακούει και βλέπει. Εσύ και εγώ – συνήθως – ούτε βλέπουμε, ούτε ακούμε, και ελάχιστα καταλαβαίνουμε, τουλάχιστον σωστά.

Οι αναζητήσεις, εξήγησε ο Χριστός, δεν γίνονται δημόσια για να μάς βλέπει και να μάς σχολιάζει ο κόσμος γύρω μας, αλλά γίνονται στο εσωτερικό του σώματός μας, στις σκέψεις και στα συναισθήματα, εκεί στον εσωτερικό μας άνθρωπο, ο οποίος έχει και την ευθύνη για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν μετά τις επιλογές και αποφάσεις μας. Η κοινωνία γενικά παρακολουθεί και περιμένει το μάννα εξ ουρανού. Λίγοι αναζητούν λύσεις στα επερχόμενα και όχι στείρες επαναλήψεις του παρελθόντος.

Και αυτή είναι η κατεύθυνση που άφησε ως παρακαταθήκη ο Χριστός από τον ουρανό για την καθημερινότητα του ατόμου επί της γης. Μελετήστε τα φυτά και τα δέντρα, πώς αυξάνονται, με τι εσωτερικές τους λειτουργίες αθόρυβα, και πάρτε παράδειγμα για την προσωπική σας αναζήτηση. Η κοινωνία περιμένει, αλλά δεν ενδιαφέρεται να ψάξει για να ανακαλύψει. Ψάχνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ζωή και αγαπούν τον άνθρωπο. Οι υπόλοιποι περνούν καλά μέσα  στην άγνοιά τους. 

Από την καθημερινή μας ζωή μπορούμε, παρατηρώντας τον εαυτό μας και γύρω μας, να κατανοήσουμε τις μη ορατές λειτουργίες της ζωής, της προσωπικής αλλά και της κοινωνικής γενικότερα.

Διότι μπορεί όλοι οι άνθρωποι να μην είμαστε ίδιοι στην εμφάνιση και στο περιεχόμενο, στον πλούτο και τα ταλέντα που διαθέτουμε, όμως όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι, ζωντανοί με την έννοια ότι αναπνέουν και είναι ακόμη  σε δράση, έχουμε κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον ότι όλοι αναπνέουμε. Δεύτερον ότι όλοι έχουμε ανάγκη το νερό. Τρίτον όλοι χρειαζόμαστε τροφές. Τέταρτον όλοι έχουμε ανάγκη την συντροφικότητα και την επικοινωνία. Και οι τέσσερεις αυτές ανάγκες της προσωπικής μας καθημερινής ζωής είναι ανελαστικές για να διατηρούμαστε στην ζωή. Η έλλειψη αυτών οδηγεί σε λίγα δευτερόλεπτα στον θάνατο ή την ασθένεια, ή την παραφροσύνη.

Και επειδή το πρώτο – η αναπνοή – είναι και το σπουδαιότερο – χωρίς αυτό πεθαίνουμε άμεσα – είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι αυτό δεν είναι αυτονόητο. Διότι η μη ύπαρξη οξυγόνου, όπως συμβαίνει με τους γύρω πλανήτες, απαγορεύει την ύπαρξη της ζωής, αφού η βάση της ζωής αποδεικνύεται ότι είναι το οξυγόνο. Και επειδή εμείς μέσα στην καθημερινότητα θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να αμφισβητούμε τα logistics της δημιουργίας, δηλαδή την συνέπεια και συνέχεια ύπαρξης των αξιών με τις οποίες υπάρχει η ζωή, άρα υπάρχουμε και εμείς, καλό είναι να βάζουμε το μυαλό μας να δουλεύει, και να μην θεωρούμε δεδομένα πράγματα που  αποτελούν την βάση της ζωής, διότι γινόμαστε άφρονες και παράφρονες, με δυσάρεστες συνέπειες στην προσωπική μας ζωή και καθημερινότητα.

Κανείς δεν μπορεί να υπάρχει πάνω στην γη, εάν πρώτα δεν γεννηθεί. Και κανείς δεν διατηρείται στην ζωή χωρίς αναπνοή και οξυγόνο. Η βάση της ζωής, όπως την ξέρουμε, είναι το οξυγόνο και όχι το κινητό μας τηλέφωνο. Η ανάπτυξη της ζωής, του βρέφους που θα γίνει ολοκληρωμένος άνθρωπος, είναι απόλυτα εξαρτημένη από το νερό και τις τροφές και την συντροφικότητα. Δεν είναι εξαρτημένη από τον γείτονα ή τον φίλο, ή τις ιδέες που κυκλοφορούν στο internet.

Και αυτό δηλώνει ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει κατανοητό από όποιο ζωντανό και μη εξαρτημένο εν ζωή άτομο, είναι τα logistics της δημιουργίας, μέσα στην οποία θα περάσουμε ολόκληρο τον επίγειο βίο μας. Η άγνοια, η παράβλεψη, ή η αμφισβήτηση της ύπαρξης των αξιών πάνω στο θέμα αυτό, οδηγεί το άτομο σε εξωπραγματική φαντασία, κυνηγώντας το μέλλον χωρίς βάση συντήρησης στην ζωή.

Και ο Χριστός δεν έθεσε την ανακάλυψη του μυστηρίου της ζωής στις ιδέες και στα συναισθήματα, αλλά στην παρατήρηση και στην γνώση, και μάλιστα ξεκινώντας από τα φυτά και τα δέντρα. Από τα ταπεινά κι αθόρυβα φυτά και δέντρα είναι εξαρτημένη η ζωή μας και δεν είναι εξαρτημένη από το μικρό ή μεγάλο ποσό που μπορεί να έχουμε στην τράπεζα για τις ανάγκες μας. 

Τα δέντρα και τα φυτά εργάζονται αθόρυβα μέρα νύχτα και προσφέρουν στον άνθρωπο και την επι γης δημιουργία το πολύτιμο οξυγόνο και τους καρπούς, με τους οποίους όλη η ανθρωπότητα συντηρείται καθημερινά. Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα πάνω στην δημιουργία. Αλλά χωρίς τα φυτά και τα δέντρα δεν μπορεί να εμφανιστεί, ούτε και να διατηρηθεί στην ζωή, πεθαίνοντας μακριά από την πηγή την αλήθειας. 

Επειδή τα χόρτα δεν είναι μόνο για να περπατάμε πάνω τους, αλλά παίζουν σπουδαίο ρόλο στην προσωπική μας ζωή και όχι μόνο, είναι προφανές ότι η νοοτροπία μας για τα ταπεινά αυτά δημιουργήματα δεν είναι και η πλέον υγιής. Διότι μπορεί να μην δίνουμε εμείς σημασία στα χόρτα και στα δέντρα, ή τουλάχιστον δεν δίνουμε το μέγεθος της σημασίας που δείχνουμε για ένα αεροπλάνο ή ένα κινητό τηλέφωνο, ωστόσο αυτή η εκτίμησή μας δεν είναι και η ορθή.

Διότι, επειδή όλοι αναπνέουμε – αλλιώς θα πεθάνουμε σε λίγα λεπτά – είναι καλό να σκεφτούμε το απλούστερο για να έρθουμε στα λογικά μας. Ποιός παράγει το οξυγόνο που αναπνέουμε και χωρίς αυτό είμαστε όλοι χαμένοι; Τα αεροπλάνα ή το κινητό μας τηλέφωνο;. Όχι βέβαια. Το οξυγόνο το παράγουν 24/7 τα ταπεινά αυτά δημιουργήματα και τα ήσυχα δέντρα, τα οποία δεν παράγουν μόνο καρπούς για την επιβίωσή μας, αλλά παράγουν και το οξυγόνο που είναι το απαραίτητο συστατικό της ζωής μας.

Διότι μπορεί να μάς ενθουσιάζει η θέα ενός αεροπλάνου ή ενός κινητού τηλεφώνου, ωστόσο αυτά δεν παράγουν το βασικό στοιχείο της ύπαρξής μας, που είναι το οξυγόνο. Το βασικό στοιχείο της ζωής όλων μας το παράγουν τα δέντρα και τα φυτά, και χωρίς αυτά η ζωή δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και στους γύρω πλανήτες, οι οποίοι δεν διαθέτουν φυτά και δέντρα. “Μην χάνουμε λοιπόν την μπάλα”, κατά το κοινώς λεγόμενο, διότι δεν διατηρούν την ζωή μας οι δικές μας – κατά τα άλλα – πανέξυπνες συσκευές, αλλά την ζωή την διατηρούν τα φυτά και τα δέντρα, που μπορεί να μην μάς ενοχλούν με τα λόγια τους, αλλά δουλεύουν ασταμάτητα 24/7 για να υπάρχουμε εμείς.

Η περιφρόνηση δεν φέρνει και τους καλύτερους καρπούς στην προσωπική μας – και όχι μόνο –  ζωή. Και η διδασκαλία του Χριστού στο θέμα αυτό δίνει κορυφαία σημασία, ακριβώς διότι η ζωή δεν παράγεται από τις δικές μας μηχανές και τα ανθρώπινα κατασκευάσματα, αλλά παράγεται αθόρυβα από τα ταπεινά δημιουργήματα, στα οποία ο δημιουργός έχει αναθέσει την βάση της ύπαρξής μας πάνω στον πλανήτη. Και μπορεί εμείς να στηριζόμαστε στα παράγωγα των φυτών και των δέντρων, ωστόσο αυτό είναι μόνο το “εμπορικό” στοιχείο της ύπαρξης των φυτών και των δέντρων.

Η βασική τους εργασία που τους έχει ανατεθεί από τον δημιουργό τους είναι να αποτελούν την βάση της παραγωγής του οξυγόνου, δηλαδή την βάση της ύπαρξης και λειτουργίας του ανθρώπου πάνω στην γη. Αλλά και αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια της ύπαρξης των φυτών και των δέντρων. Διότι πίσω από τη δική τους ύπαρξη και λειτουργία, υπάρχει η σοφία του δημιουργού με τα δικά του logistics, αφού αυτά υφίστανται, για να αποτελούν την αρχή και την βάση, αλλά όχι και το σύνολο της δημουργίας του, η οποία περιλαμβάνει αμέτρητες προεκτάσεις και λειτουργίες, οι οποίες συνθέτουν τον “κόσμο”, το κόσμημα του σύμπαντος κόσμου.

Και ο Χριστός εξήγησε ότι εάν θέλετε να κατανοήσετε την δική μου διδασκαλία της ζωής, ξεκινήστε από τον μελέτη “κατανοήσατε” των φυτών που βρίσκονται μέσα στα χωράφια. Από εκεί θα πάρετε μαθήματα, όχι για να γίνετε φυτά και δέντρα σιωπηλά, αλλά για να διακηρύξετε τις αξίες της ζωής, που είναι το πολύτιμο μέσα στην ατομική σας καθημερινότητα. 

Η κάθε εποχή έχει τους δικούς της τρόπους έκφρασης των πραγμάτων που μπορεί να απασχολούν ένα άτομο. Έχει τους κοινούς τόπους, την κοινή αντίληψη, αλλά έχει και διαφοροποιήσεις σε σχέση με το παρελθόν, και, προφανώς, θα έχει και σε σχέση με το μέλλον.

Αυτή είναι μια αδήριτη πραγματικότητα της κοινωνικής ζωής της ανθρωπότητας, αρκεί κανείς να επισκεφτεί ένα αρχαιολογικό μουσείο μιας περιοχής, για να κατανοήσει την διαφορά μεταξύ του παλαιού και του σύγχρονου κόσμου, σε σχέση με τις εικόνες και την πρακτική της καθημερινότητας. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν σταδιακά τα πάντα. Από τον τρόπο της ενδυμασίας, των υλικών της τροφής, τις καθημερινές ασχολίες που είχαν και έχουμε και εμείς σήμερα, μέχρι τα πιο σπουδαία θέματα της ζωής, πχ ο θάνατος και τα ταφικά έθιμα, όλα έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Και φυσικά εμείς δεν θα κρίνουμε το παρελθόν, γιατί και αυτό για εκείνους τους ανθρώπους ήταν ό,τι καλύτερο είχαν μέχρι εκείνη την στιγμή.

Τώρα, τον 21ο αιώνα, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας βιώνουμε ένα νέο τρόπο ζωής, καλύτερο ή χειρότερο δεν έχει σημασία. Διότι εμείς πλέον δεν μετακινούμαστε μόνο με τα πόδια, αλλά διαθέτουμε και εξελιγμένα – που εξελίσσονται ακόμη περισσότερο καθημερινά – συστήματα μετακίνησης, με αποτέλεσμα οι ατομικοί μας χρόνοι και οι δυνάμεις να διατάσσονται με άλλη πλέον σειρά προτεραιότητας.

Διαθέτουμε περισσότερο ελεύθερο – από την εργασία μας – σπουδαίο χρόνο, δαπανούμε λιγότερη δύναμη στις καθημερινές μας απασχολήσεις, και γενικά απολαμβάνουμε – προς το παρόν ! – ένα καλύτερο κοινωνικό και προσωπικό περιβάλλον, το οποίο μάς επιτρέπει να θέτουμε διαφορετικές προτεραιότητες, από εκείνες που απασχολούσαν τους ανθρώπους των παλαιότερων εποχών.

Και αυτή ακριβώς η αλήθεια της σύγχρονης πραγματικότητας είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για την κατανόηση της δικής μας εποχής, και το δικού μας συμφέροντος, ατομικού και κοινωνικού. Αυτή η σπουδαία διαφοροποίηση μέσων και δυνατοτήτων σε σχέση με το παρελθόν, εναπόκειται στην προσωπική μας ευθύνη να την κατανοήσουμε, και να θέσουμε νέες προτεραιότητες στην προσωπική καθημερινή μας ζωή. Η σύγκριση με τους παλαιούς δεν έχει κανένα νόημα, διότι αυξάνει τον εγωισμό μας, και αποκλείει τις βελτιώσεις στην δική μας καθημερινότητα.

Οι παλαιότεροι άνθρωποι έζησαν τότε, κάτω από τις δικές τους συνθήκες, και κρίθηκαν με βάση τα μέσα και τις συνθήκες εκείνης της εποχής. Σήμερα εμείς έχουμε άλλον τρόπο ζωής, περισσότερες ευκαιρίες έρευνας και κατανόησης του κόσμου και του εαυτού μας, γεγονός που – συνήθως – μπορεί να βελτιώσει και τις προοπτικές της προσωπικής μας ζωής. Και η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι αναφορά και εκτίμηση του καλού ή κακού παρελθόντος, αλλά είναι η πρόκληση για ένα καλύτερο μέλλον, σύμφωνα με όσα ο ίδιος και οι μαθητές του μάς εξήγησαν. Το σήμερα είναι πολύτιμο. Το παρελθόν μάς διδάσκει. Το μέλλον είναι το ζητούμενο.

Και ο Χριστός ασχολήθηκε με όλο το τρίπτυχο: προσοχή στο σήμερα, γιατί αυτό βιώνουμε. Προσοχή στο παρελθόν, γιατί από αυτό θα μάθουμε. Και – προπάντων – προσοχή στο μέλλον. Διότι η ζωή δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά σήμερα χτίζει το αύριο. Και η σύγχρονη νόηση επιβάλλει την αποδοχή της επικαιρότητας μέσα από την προσωπική μας κρίση για την κατάκτηση των στόχων μας.