Στην κατανόηση του κόσμου που μάς περιβάλλει ή που ζει μέσα μας, συντελούν τρεις παράγοντες. Ο πρώτος είναι το ενδιαφερόμενο άτομο, χωρίς το οποίο δεν υφίσταται θέμα κατανόησης, διότι απουσιάζει το κύριο πρόσωπο, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να τεθεί τέτοιο  θέμα. Το δεύτερο είναι το θέμα που πρέπει να κατανοήσει το πρόσωπο, φυσικό ή κοινωνικό ή του ατομικού του βίου, και το τρίτο είναι ο οδηγός, ο δάσκαλος, το πρόσωπο ή το αντικείμενο που θα οδηγήσει το άτομο να κατανοήσει το θέμα που το απασχολεί.

Συνεπώς η κατανόηση του κόσμου δεν είναι ένα μονοδιάστατο θέμα, αλλά είναι ένα πολυδιάστατο, δηλαδή απλώνεται σε όλες τις διαστάσεις της φυσικής πραγματικότητας, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τα όρια της κατανόησης σε όλες τις διαστάσεις. Διότι, μπορεί, για παράδειγμα να γίνει κατανοητή μια διάσταση, το πλάτος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ολοκληρώθηκε ο κύκλος της αρτιότητας που απαιτείται για να εκπληρωθεί η ανάγκη της κατανόησης ενός ή και περισσότερων θεμάτων. Για τον λόγο αυτό και η παιδεία αρχίζει από τα στοιχειώδη της ανάγνωσης και της γραφής, αλλά στην συνέχεια ή παράλληλα, έρχεται και η κατανόηση των νοημάτων που γράφονται.

Και αυτό ξέρουμε όλοι, ότι δεν είναι θέμα μιας στιγμής ή λιγων ημερών, αλλά είναι θέμα ζωής, και όσο περνούν τα χρόνια το άτομο καλείται να αυξάνει την επίγνωση των πραγμάτων που ζουν και κινούνται γύρω του, με ότι αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν για το κάθε άτομο. Άρα η κατανόηση απαιτεί προσπάθεια και διάθεση χρόνου, αλλά όλα πορεύονται μαζί, προκειμένου να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα για την προσωπική ζωή κάθε ατόμου που ενδιαφέρεται να γνωρίζει και να κατανοεί τον κόσμο, μέσα στον οποίο περνά ολόκληρο τον βίο του.

Συνεπώς δεν πρόκειται για παρωνυχίδα, αλλά πρόκειται για το βασικό εφόδιο, με το οποίο κάθε άτομο εξοπλίζεται, προκειμένου να επιβιώσει, και να κατορθώσει να φτάσει στους στόχους του που θέλει να κατακτήσει. Και όλοι κατανοούμε ότι χωρίς το ενδιαφέρον του κάθε ατόμου, το θέμα είναι χωρίς σημασία. Διότι το άτομο που ενδιαφέρεται θα κατανοήσει, ενώ οι διπλανοί του άνθρωποι πιθανόν να μην έχουν ενδιαφέρον. Και αυτό, από την μια αποδεικνύει την μοναδικότητα κάθε ατόμου, και από την άλλη την βεβαιότητα ότι η δική σου κατανόηση δεν σημαίνει ότι είναι και δική μου, και αντίστροφα.

Το άτομο ενεργοποιει τον μηχανισμό της μαθήσεως και αποκτά ενδιαφέρον για κατανόηση. Όχι ο οδηγός, που θα κάνει το δικό του το μέρος, ούτε το αντικείμενο, που μπορεί να περιμένει χωρίς να φθείρεται από την απραξία του ατόμου. Το κέντρο είναι το άτομο. Ο οδηγός θα κάνει την δουλειά του για το άτομο. Το θέμα είναι εκεί και περιμένει, χωρίς να πιέζει κανένα. Και αυτή είναι η βασική αρχή της διδασκαλίας του Χριστού.

Όποιος ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον κόσμο, τον εσωτερικό του, την κοινωνία, αλλά και το φυσικό του περιβάλλον, πρέπει να ξεκινήσει ο ίδιος, η ίδια, την περιπέτεια με οδηγό την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, όπως έχει αποτυπωθεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια στην Καινή Διαθήκη. Η διδασκαλία του Χριστού είναι διαθέσιμη για οδηγό. Το θέμα που θα απασχολήσει το άτομο σίγουρα υπάρχει μέσα εκεί. Απομένει το ενδιαφέρον του ατόμου, διότι, όπως φάνηκε παραπάνω, χωρίς αυτό το ενδιαφέρον όλα τα λοιπά μένουν ανενεργά, και δεν αποφέρουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. 

Ο νόμος της αυξήσεως αποτελεί ένα ισχυρό – έως πολύ ισχυρό θα έλεγα – παράγοντα, ο οποίος βρίσκεται συνδεδεμένος με την φύση, αλλά και τον άνθρωπο ως φυσικό πρόσωπο, αλλά και ως κοινωνικό μέρος της εκάστοτε κοινωνίας των ανθρώπων. Η φύση, δηλαδή, έχει ως βασικό της παράγοντα την αύξηση, ένα φαινόμενο που το διαπιστώνουμε όλοι στην επαφή μας με την φύση, ανεξάρτητα από περιοχή του κόσμου που ζούμε,

Η αύξηση αυτή εντοπίζεται στο φαινόμενο, δηλαδή αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας, στο μεγάλωμα, την αλλαγή του μεγέθους σε όλα τα υπαρκτά φυσικά όντα της φύσης, και είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διεργασίας, η οποία συντελείται κάθε δευτερόλεπτο, αδιάκοπα, κάτω από το ορατό φάσμα των φυσικών μας οφθαλμών, και τη οποία – κατά κανόνα – δεν την ελέγχουμε περιοριστικά, αν και μπορούμε να συμβάλλουμε για την καλύτερη ανάπτυξή της.

Με λίγα λόγια, η αύξηση, η αλλαγή του μεγέθους, της εικόνας, του φαινομένου, είναι μια αλήθεια της ζωής όλων των ζώντων οργανισμών, αλλά αυτή η αύξηση δεν συντελείται στο ορατό φάσμα, αλλά συντελείται εσωτερικά, αποδίδοντας το φαινόμενο που όλοι κατανοούμε καθημερινά. Αυτή η διαπίστωση, ότι δηλαδή εμείς βλέπουμε το φαινόμενο, αλλά δεν βλέπουμε με τα μάτια μας τις εσωτερικές διεργασίες από τις οποίες προέρχεται το φαινόμενο, είναι ένα άριστο μάθημα για την λειτουργία του μη ορατού, αλλά υπαρκτού κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Δηλαδή, δεν βλέπουμε τις διεργασίες, γιατί αυτές συντελούνται εσωτερικά, αλλά οπωσδήποτε κατανοούμε τις μεταβολές που επιφέρουν αυτές τοι εσωτερικές διεργασίες, δηλαδή κατανοούμε την αύξηση. Και μπορεί αυτό το φαινόμενο να είναι ένα θέμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, ωστόσο αυτή η άποψη έχει και τις ρίζες της βαθύτερα μέσα στην ανάγκη της ζωής μας, να κατανοήσουμε τον κόσμο, μέσα στον οποίο περνάμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Και αυτό το φαινόμενο μπορεί να το παρακολουθούν και να το μελετούν οι φυσιοδίφες, ωστόσο, αυτό είναι το εξωτερικό φαινόμενο, το οποίο έχει μεγάλη αξία επιστημονική, αλλά δεν δίνει απαντήσεις σε μάς τους απλούς παρατηρητές. Όμως, αυτό το φαινόμενο, δεν είναι μόνο περιγραφικό εξωτερικά, αλλά η εσωτερική του διάσταση έχει βαρύτερη σημασία, διότι η ρίζα του βρίσκεται και μέσα μας, υπογραμμίζω το ΚΑΙ. Διότι, η ανάπτυξη η εξωτερική, το φαινόμενο της αύξησης, του μεγαλώματος, της επιμήκυνσης, δεν είναι μόνο για τα φυτά και τα ζώα, αλλά είναι και ισχύει και για τον άνθρωπο, άρα το θέμα υπεισέρχεται και στους δικούς καταλόγους ενδιαφέροντος.

Διότι, ξέρουμε όλοι, ότι και το σώμα μας μεγαλώνει, αυξάνεται σε μετρήσιμες διαστάσεις, αλλά ξέρουμε – ή τουλάχιστον υποπτευμόμαστε – ότι αντίστοιχα μεγαλώνει και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, τα ενδιαφέροντα, οι προτιμήσεις μας, οι επιλογές μας, οι γνώμες μας, οι απόψεις μας και χιλιάδες άλλα πράγματα που συνδέονται με την καθημερινή μας δοκιμασία μέσα στον κόσμο που βιώνουμε την περίοδο της ζωής μας.

Και αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι όσο καλύτερα κατανοούμε τις αυξήσεις αυτές του εσωτερικού μας κόσμου – τις εξωτερικές αυξήσεις τις ξέρουμε από την όψη τους, – τόσο καλύτερα μπορούμε να οργανώσουμε και την προσωπική μας κουλτούρα, ώστε να αποφεύγουμε τα λάθη της καθημερινότητας και όχι μόνο. Και ο Χριστός σε αυτή την αύξηση, την ορατή και μετρήσιμη, έθεσε την προοπτική του μέλλοντος της ζωής μας, μέλλοντος εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, για όσους πιστεύουν στην Ανάσταση.