Η κατάκτηση σπουδαίων πραγμάτων ξέρουμε ότι απαιτεί και υψηλές δαπάνες. Και επειδή ξέρουμε από την ατομική μας εμπειρία στην καθημερινότητα ότι δαπάνες δεν είναι μόνο οι οικονομικές, αλλά είναι και δαπάνες χρόνου, δυνάμεων και κάθε είδους κεφάλαια τα οποία διαθέτει κάποιος, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτή η δαπάνη είναι η βάση για την κατάκτηση.

Ένα κύπελλο δεν κατακτάται με ξαπλωμένους παίκτες, μια κορυφή δεν κατακτάται χωρίς κάποιος να κοπιάσει και να αφιερώσει χρόνο και χρήμα, και γενικά κάθε κατάκτηση κρύβει μέσα της και το κόστος για εκείνον ή εκείνη που έκανε την κατάκτηση. Αυτός είναι ο κανόνας. Ακόμη και εάν μάς δωρίσουν κάτι, απαιτείται προσοχή για την εξασφάλιση της δωρεάς και την διαχείρισή της. Διαφορετικά η κατάκτηση δεν θα διατηρηθεί στα δικά μας πλαίσια, αλλά θα περάσει σε άλλους που θα διαθέσουν τα αναγκαία κεφάλαια δυνάμεων.

Και μπορεί μέσα στα καθημερινά πράγματα αυτές οι αλήθειες να φαίνονται απλές, αλλά όταν ερχόμαστε στα θέματα ουσίας και ζωής, εκεί τα πράγματα είναι σύνθετα και απαιτούν την ατομική μας προσοχή. Διότι δεν ζούμε πολλές φορές, αλλά ζούμε μόνο μία. Και δεν είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και άλλη ευκαιρία να κατακτήσουμε ή να διατηρήσουμε τις κατακτήσεις μας κατά την διάρκεια της ζωής μας. Και εάν μεν πρόκειται για φυσικά θέματα, σπίτια, αυτοκίνητα, υλικές κατακτήσεις ή κατακτήσεις που εμπεριέχουν εφήμερη και αναλώσιμη αξία, τότε υπάρχει πιθανότητα να έχουμε και άλλη ευκαιρία.

Όταν όμως πρόκειται για την ίδια την ζωή μας, τότε το θέμα γίνεται πιο δύσκολο, διότι δεν έχουμε περιθώρια δεύτερης ευκαιρίας. Άρα οι αποφάσεις είναι καθοριστικής σημασίας για το σήμερα, διότι αυτές προδικάζουν και το μέλλον. Εάν, δηλαδή, κάποιος ξεκινήσει από την Αθήνα για την Αλεξανδρούπολη, έχει περιθώρια επιστροφής προς την σωστή κατεύθυνση όσο είναι μέσα στην Αθήνα, εάν έχει πάρει λάθος δρόμο. Εάν όμως ανακαλύψει ότι είναι έξω από την Καλαμάτα, τότε ο χρόνος της ημέρας δεν θα του αρκέσει, για να κάνει στροφή προς την Αλεξανδρούπολη. Ο χρόνος και οι δυνατότητες έχουν ελαττωθεί ή και εκλείψει οριστικά για την κατάκτηση του στόχου στην Αλεξανδρούπολη.

Εάν όμως πρόκειται για ταξίδι που γίνεται μια φορά μόνο στην ζωή μας, τότε το θέμα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, διότι δεν θα έχουμε δεύτερη ευκαιρία να επανορθώσουμε τα λάθη μας. Και αυτό ακριβώς διδάσκει ο Χριστός. Για τα απλά πράγματα μπορείτε να καθυστερείτε. Για τα θέματα όμως που καθορίζουν το μέλλον, ο χρόνος και οι δυνατότητες εξαντλούνται σύντομα, και ο στόχος για κατάκτηση παραμένει μεν εκεί, αλλά εσείς έχετε χάσει το χρόνο και τις δυνάμεις σας απρόσεχτα σε δευτερεύοντα θέματα της καθημερινότητας, ξεχνώντας τον αρχικό σας προορισμό.

Διότι, μπορεί ένας στόχος για κατάκτηση να είναι εκεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τον κατακτήσαμε κιόλας, εάν δεν φτάσουμε ως εκεί, για να τον θέσουμε στην δική μας εξουσία της εμπειρίας. Διότι η εικόνα και οι ιδέες των πραγμάτων δεν είναι αυτά καθ’ αυτά τα πράγματα, αλλά πρέπει να φτάσουμε ως τα ίδια τα πράγματα, για να έχει αξία το ταξίδι της κατάκτησης. Με τις εικόνες και τα αρώματα δεν ζει κανείς, εάν δεν φτάσει στο περιεχόμενο και στην ουσία του στόχου της ζωής του. 

Συνήθως όλοι θέλουμε να γίνουμε εκατομμυριούχοι με την μια ή την άλλη έννοια, δηλαδή να αποκτήσουμε κυριότητα σε κάτι που κατά την γνώμη μας θα φέρει την ευλογία και την μακαριότητα, δηλαδή την καλοτυχία στην ατομική μας ζωή και όχι μόνον. Διότι όλοι καταλαβαίνουμε ότι το πολύ δεν χαλάει το λίγο – άσχετα από τις παροιμίες που κυκλοφορούν – και το πολύ είναι ασφαλέστερο από το λίγο, εφόσον βέβαια μιλάμε για ανθρώπους που διαθέτουν την απλή λογική.

Διότι, όταν έχεις κατακτήσει και αποκτήσει πολλά, οι μικρές ανάγκες καλύπτονται εύκολα. Και αν και η μετριοφροσύνη υπαγορεύει την αυτάρκεια, ωστόσο αυτό είναι πάντα υποκειμενικό, και κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι τα μεγέθη των κατακτήσεών του θα επαρκέσουν και στο μέλλον. Και εάν μεν πρόκειται για επίγεια μόνο αγαθά και εξουσίες, το πράγμα είναι – ας πούμε – εύκολα κατανοητό. Όταν όμως ερχόμαστε σε θέματα μη ορατά, δηλαδή σε ζητήματα του εσωτερικού μας κόσμου, από τα οποία εξαρτώνται και τα θέματα της απλής μας καθημερινότητας, εκεί το πεδίον είναι άγνωστο, διότι δεν διαθέτουμε την εμπειρία από την δοκιμή και την επιλογή των θετικών και την απόρριψη των πονηρών που οδηγούν σε στασιμότητα ή ακόμη και υποχώρηση και καταστροφή.

Με λίγα λόγια, προηγείται η κατανόηση των αξιών που  θέλουμε να κατακτήσουμε και να αποκτήσουμε, για να ακολουθήσει η διαχείριση των κατακτημένων. Και ό,τι ισχύει για τα θέματα της καθημερινότητας, ισχύει και για τα θέματα του μη ορατού κόσμου, ο οποίος λειτουργεί μέσα μας, στις σκέψεις και τα συναισθήματα, αλλά καλλιεργεί και τις προσδοκίες των κατακτήσεων του μέλλοντος. Διότι κανείς δεν υπάρχει που να εργάζεται μόνο για το σήμερα ή το τώρα. Αντίθετα, είναι γνωστό ότι όλοι αποθηκεύουμε πράγματα για το μέλλον, που μπορεί να είναι το αύριο ή το εγγύς, αλλά μπορεί να είναι και το απώτατο και το αιώνιο.

Άρα, όσοι διαθέτουμε την κοινή λογική και ζούμε μέσα στον σύγχρονο κόσμο, θα είναι λογικό να καλλιεργήσουμε και τις προοπτικές αυτών των προσδοκιών, αυτές, δηλαδή, που κάνουν την καθημερινότητά μας πιο εύκολη. Διότι η καλή προοπτική αναπτερώνει το αίσθημα της αισιοδοξίας και κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται πιο ελεύθερος από τα δεσμά των ατομικών υποχρεώσεων της καθημερινότητας. Και εάν σε αυτή την κατάσταση προστεθεί και η καλλιέργεια της πίστης με την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, τότε ανοίγεται ένας νέος ορίζοντας, με νέες προσδοκίες και προκλήσεις που φτάνουν μέχρι την μετά θάνατο διαδικασία ζωής, όπως το εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός.

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση. Διότι, όπως εξήγησε ο Χριστός, η παρούσα επιτυχία στην καθημερινότητα εγγυάται και τις καλύτερες προοπτικές του ατομικού μας μέλλοντος. Η επέκταση του ορίζοντα της ατομικής μας ζωής εξαρτάται από την καθημερινή διαχείριση των θεμάτων της προσωπικής καθημερινότητας, και όχι μόνο από το άναμμα του κεριού στην Παναγία. 

Για να έχει πρακτικό νόημα και αποτέλεσμα η άσκηση εξουσίας επί ενός κατακτημένου θέματος ή πράγματος, προαπαιτείται η κατάκτηση του. Πριν από αυτή την πράξη της κατάκτησης, όλα τα δικαιώματα ανήκουν σε εκείνον που έχει ήδη την εξουσία, επομένως η δήθεν δική μας θέση εξουσίας είναι θεωρητική μέχρι την κατάκτηση.

Και αυτό δεν είναι θεωρία, αλλά είναι η πρακτική πραγματικότητα για όποιον δεν θέλει να εθελοτυφλεί μπροστά στην αλήθεια. Διότι αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα δώσει την θέση της στην ατομική μας ουτοπία, και τίποτα ουσιαστικό δεν θα έχει συμβεί παρά την δική μας θεωρητική άποψη. Για τον λόγο αυτό η επιβεβαίωση της αλήθειας είναι ο καθρέφτης της επιτυχίας. Όλα τα άλλα είναι θεωρία χωρίς αποτέλεσμα και όφελος.

Και η διδασκαλία του Χριστού είναι σαφής. Μην μένετε μόνο στα λόγια, αλλά προσπαθήστε να  επιβεβαιώνονται τα λόγια από πράξεις περιγραπτές και αληθείς. Η αλήθεια στην καθημερινή μας πραγματικότητα είναι ο καθρέφτης, μέσα από τον οποίο βλέπουμε τις ατομικές μας κατακτήσεις και όχι μόνο τα λόγια, τα οποία μπορεί να είναι απαραίτητα, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την αλήθεια.

Άλλωστε, η λέξη κατάκτηση περιέχει την λέξη κτήμα, δηλαδή απόκτημα, ιδιοκτησία, με πλήρη δικαιώματα. Διαφορετικά η κυριότητα ανήκει σε άλλον και εμείς απλά είμαστε δούλοι και υπηρέτες ενός άλλου κυρίου και όχι του εαυτού μας και των ατομικών μας συμφερόντων. Και ενώ ο Χριστός εξήγησε ότι αυτό δεν είναι το θέλημα του θεού, εμείς το αγνοούμε ή, άν δεν το αγνοούμε ως αντικείμενο, το βλέπουμε από μακριά και δεν βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, ώστε από δούλοι να γίνουμε κυρίαρχοι και ελεύθεροι από την δουλεία.

Και αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα. Βολευόμαστε με την μετριότητα και την απλή καθημερινή ικανοποίηση, χωρίς αντίληψη στόχων που πρέπει να κατακτηθούν για να υπάρξει αλλαγή ζωής σήμερα με προοπτικές του μέλλοντος. Διότι η διδασκαλία του Χριστού δεν αφορούσε προφανώς μόνο την εποχή εκείνη, αλλά το μήνυμα είναι διαχρονικής αξίας για εφαρμογή στην ατομική μας ζωή. Διότι η ζωή έχει μήκος και βάθος, αλλά και οι δύο αυτές διαστάσεις είναι επεκτάσιμες σε άπειρες κατευθύνσεις. Και το άτομο καλείται να εγκαταλείψει την ευαρέσκεια και την αυταρέσκεια, και να προχωρήσει σε νέους κάθε μέρα δρόμους αντίληψης και αξιοποίησης των στόχων που θα αλλάξουν την ζωή του.

Το παρελθόν διδάσκει. Αλλά δεν επανέρχεται. Το παρόν υπάρχει και το διαμορφώνουμε σήμερα. Το μέλλον δεν υπάρχει και καλούμαστε να το διαμορφώσουμε μέσα από τις ατομικές μας κατακτήσεις στην καθημερινότητά μας. Εάν τα αφήσουμε όλα για το μέλλον χωρίς σημερινή μέριμνα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι λαμπάδες μας δεν θα έχουν λάδι μέχρι το τέλος. Και η πρόσκληση στους γάμους της χαράς θα μείνουν όνειρα με υψηλό κόστος. Διότι και θα έχουμε στερηθεί, και τον στόχο δεν θα έχουμε πετύχει. Και αυτό θα είναι τραγικό.